به گزارش خبرنگار اجتماعی خبرگزاری تسنیم، در دل تاریک‌ترین و جنایتکارانه‌ترین حملات آمریکا و رژیم صهیونیستی به زیرساخت‌ها و مناطق غیرنظامی ایران، امدادگران هلال احمر با تلفیق تعهد و تخصص خود، حماسه‌هایی ماندگار آفریدند و با جان‌فشانی، بیش از 7215 نفر را از زیر آوار بیرون کشیدند و به زندگی بازگرداندند.

در نبردی که دشمنِ بی‌اعتنا به تمام قواعد بین‌المللی، حتی مراکز درمانی و نیروهای امدادی را نیز آماج حملات خود قرار داده بود، هر عملیات نجات می‌توانست به مجروحیت یا شهادتِ خودِ امدادگران بینجامد اما همین نیروها، زیر بمباران‌های سهمگین، پناه کودکان، زنان و مردان بی‌گناهی شدند که از زیر خروارها خاک و آوار، چشم به دمی دوباره کنار خانواده‌هایشان دوخته بودند.

طرح‌های از پیش تدارک‌دیده‌شده هلال احمر برای آمادگی در برابر هرگونه تهاجم، چنان ثمربخش بود که نیروهای امدادگر در جنگ رمضان ظرف کمتر از 4 دقیقه خود را به محل حادثه می‌رساندند؛ هرچند شدت هجوم وحشیانه به مناطق مسکونی گاه چنان باعث تخریب منازل می‌شد که حتی همین زمان اندک نیز برای نجات برخی هموطنان کفایت نمی‌کرد و آنان در همان لحظات نخست به شهادت می‌رسیدند و امدادگران راهی نداشتند جز این که پیکر بی‌جان شهدا را تفحص کنند.

اکنون که گردوغبار نبرد نابرابرِ چهل‌روزه اندکی فرو نشسته، نجاتگران سرخ‌وسپیدِ هلال احمر، کنار خاطرهٔ شیرین نجات هموطنان، طعم تلخ لحظه‌هایی را در دل دارند که هرگز از ذهن‌شان زدوده نخواهد شد.

ماجرای تلخ یک عملیات در جنگ رمضان

مجتبی خالدی، سخنگوی جمعیت هلال احمر همزمان با هفته بزرگداشت هلال احمر در گفت‌وگو با خبرنگار اجتماعی خبرگزاری تسنیم، یکی از خاطرات تلخ خود را از نجات یک هموطن و شهادت عضو دیگر خانواده در این عملیات روایت می‌کند و می‌گوید: «یکی از تلخ‌ترین ابعاد مخاطرات جنگ، ویرانی‌ها بود؛ نزدیک به 113 هزار منزل مسکونی تنها در این نبرد آسیب دید. جمعیت هلال احمر با تکیه بر درس‌آموخته‌های پیشین، تیم‌های امدادی خود را به‌شکل پراکنده در سطح شهرها مستقر کرده بود تا هم آسیب‌پذیری در برابر حملات را کاهش دهد، هم زمان رسیدن به صحنه حادثه را به حداقل برساند و همین‌طور هم شد. ما در همان لحظات نخست به مصدومان و محبوسان می‌رسیدیم.»

وی می‌افزاید: «یکی از خاطراتی که باید ذکر کنم و به‌شدت تلخ و دردناک بود، ماجرای خانمی است که در طبقه سوم یک ساختمان مسکونی زیر آوار گرفتار شده بود. تمام تصاویر آن صحنه متأسفانه همچنان موجود است و برای ما زنده می‌شود. این فرد کاملاً زیر آوار بود و فقط از طریق صدایش توانستیم موقعیتش را شناسایی کنیم. به‌محض اینکه سر و گردنش از زیر آوار بیرون آمد، تنها سؤالی که پرسید این بود: «دخترم در چه‌وضعیتی است؟»

سخنگوی جمعیت هلال احمر گفت: «متأسفانه ما پیکر بی‌جان دخترش را پیش از آن از صحنه حادثه خارج کرده بودیم اما با توجه به اینکه می‌خواستیم روحیه و انگیزهٔ این مادر برای بیرون آمدن از زیر آوار حفظ شود چون می‌دانستیم خروج کامل این مجروح به‌دلیل حجم سنگین آوار، نیم ساعت تا چهل دقیقه طول خواهد کشید مجبور شدیم بگوییم: «دخترتان سالم است و در طبقه پایین به او امدادرسانی می‌شود.»، اما حقیقت این بود که فرزندش به شهادت رسیده بود و تنها روحیهٔ مادر برای ادامهٔ عملیات نجات بود که ما را به گفتن این جمله واداشت.»

انتهای پیام/+