به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم، اولین معلم و معلم راستین، خداوند متعال است؛ «اقْرَأْ وَ رَبُّكَ الْأَكْرَمُ *الَّذِی عَلَّمَ بِالْقَلَمِ*عَلَّمَ الْإِنْسانَ ما لَمْ یَعْلَمْ». خدایی که آموزگار است؛ «الرَّحْمَنُ*عَلَّمَ الْقُرْآنَ*خَلَقَ الْإِنْسَانَ». اوست که به انسان بیان را آموخت. بنابراین معلم بیان، معلم قلم و معلم آنچه انسان نمی‌داند، خداست. در اولین کلاس درسی که خداوند برگزار کرد، دانش‌آموز آن حضرت آدم (ع) بود و او «علم الأسماء» را آموخت. از این رو، معلمی شأن حق‌ تعالی است و پس از او، این جایگاه شغل انبیاست؛ «وَیُعَلِّمُكُمْ مَا لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ». در قرآن کریم به معلمیِ انبیا تصریح شده است: «هُوَ الَّذِی بَعَثَ فِی الْأُمِّیِّینَ رَسُولًا مِنْهُمْ یَتْلُو عَلَیْهِمْ آیَاتِهِ وَیُزَكِّیهِمْ وَیُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ». معلمان، ادامه‌دهنده راه انبیا در تعلیم کتاب، حکمت و تزکیه هستند.

بزرگترین معلم روزگار ما امام خمینی(ره) بود که معلم امت بود و پس از او، امام شهید ما معلمی بزرگ برای خواص و توده مردم به شمار می‌رفت. ایشان نه فقط معلم ملت ایران، که معلم تمامی شاگردان مکتب مقاومت در نقاط مختلف منطقه بود. او یک عمر به ملت درس ایمان، تقوا، معنویت، معرفت و بصیرت داد. ایشان تنها معلم یک شاخه از دانش نبود، بلکه درس‌های بسیاری همچون استقلال، جوانمردی، شجاعت، مقاومت و استقامت، علم، هنر، فناوری، سیاست، مدیریت، کشورداری و تمدن‌سازی را به ما آموخت که باید روی تک‌تک این واژه‌ها تأمل کرد.

در شرایط کنونی بر بحث مقاومت و عزت تأکید بیشتری داشتند؛ همان‌گونه که ایشان در طول عمرشان بر این مقولات پافشاری می‌کردند. درس بزرگ او زیر بار زور نرفتن و به خاک مالیدن پوزه متجاوزان و جهان‌خواران بود. کوتاه نیامدن در مقابل خواسته‌های نامشروع دشمن به بهانه مذاکره، درس حیاتی این ابر معلم شهید است. کسانی که این درس را نیاموخته‌اند، در واقع هیچ درسی از ایشان نگرفته‌اند. امام شهید ما سر سوزنی در برابر زورگویی کوتاه نمی‌آمد و به ما نیز آموخت که هرگز کوتاه نیاییم.

تکرار واژه مذاکره در شرایطی که دشمن خواسته‌های نامشروع و بی‌‌پایان دارد، کاملاً در تضاد با آموزه‌های معلم بزرگ ماست. مذاکره برای رفع سوءتفاهم یا حل اختلافات دوجانبه است، اما در اینجا دشمن سوءتفاهمی ندارد. ما نه بخشی از خاک آن‌ها را اشغال کرده‌ایم و نه حقی را از آنان سلب کرده‌ایم که بخواهیم با گفتگو بازگردانیم. این یک تجاوز یک‌طرفه و زیاده‌خواهی بی‌مبناست.

دشمن می‌خواهد بر نفت ما مسلط شود، ما را از حق مسلم فناوری هسته‌ای بازدارد، سلاح دفاعی ما را بگیرد و حتی در امور داخلی و تعیین رهبری ما دخالت کند. لیست خواسته‌های او پایانی ندارد و ما حق نداریم حتی در برابر یکی از این‌ها کوتاه بیاییم. مذاکره ذلت‌بار یعنی نادیده گرفتن حق ملت. راهی جز ایستادگی و مقاومت وجود ندارد.

ما باید در برابر تعدی دشمن سخت بایستیم و به تهدیدهای غیرعملی بسنده نکنیم. اگر او محاصره دریایی می‌کند، نباید سکوت کرد، بلکه باید دست‌کم پاسخی در سطح کار او داد. در این شرایط، تکرار مداوم واژه مذاکره و راه حل دیپلماتیک، چیزی جز اعلام آمادگی برای تسلیم شدن نیست. ما با اصل مذاکره مخالف نیستیم، اما مذاکره در جایی است که مبنای حقوقی و اخلاقی وجود داشته باشد، نه در برابر غارتگری و تجاوز.

باید در این مقطع حساس تاریخ، شاگردان خوبی برای درس‌های عزت، آزادگی، شجاعت و زیر بار ذلت نرفتن باشیم که معلم شهیدمان به ما آموخت. 

یادداشت از: محمد فنایی اشکوری، استاد موسسه امام خمینی(ره)

انتهای پیام/