به گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری تسنیم، مجید جودی معاون بازسازی بنیاد مسکن در نشست بازاندیشی در ساختار حکمرانی مدیریت بحران کشور در تحلیلی صریح از وضعیت مدیریت بحران در ایران، به نقد ساختارهای فعلی پرداخت.

وی با اشاره به اینکه ایران به طور میانگین در هر دهه با یک زلزله بزرگ و ویرانگر روبروست، اظهار کرد: تجربه زلزله‌های گیلان و زنجان، بم در سال 82 و سرپل ذهاب در سال 97 نشان می‌دهد حوادث بزرگ بخشی از واقعیت اقلیمی ماست، اما هنوز نظام حکمرانی کشور به مدیریت بحران اعتقاد راسخ پیدا نکرده است.

جودی با اشاره به بحث‌های مطرح شده پیرامون تغییر جایگاه سازمان مدیریت بحران و زیرمجموعه قرار گرفتن آن در نهادهای مختلف گفت: اینکه این سازمان زیرنظر وزارت کشور باشد یا به سطح معاونت رئیس‌جمهور ارتقا یابد، زمانی که باور به آن در برنامه‌های کلان و سیستم تصمیم‌گیری وجود ندارد، تغییری ایجاد نخواهد کرد.

وی ادامه داد: شاهد بوده‌ایم که با تغییر عناوین و رؤسا در دوره‌های مختلف، عملاً اتفاق خاصی در بهبود روش‌ها و خروجی کار رخ نداده است.

وی افزود: «گحتی اگر مدیریت بحران در سطح یک وزارتخانه مستقل هم باشد، تا زمانی که در حین بحران، سازمان برنامه و بودجه شرح وظایف آن را سلب می‌کند، نشان‌دهنده آن است که هنوز جایگاه واقعی این نظام در حکمرانی تثبیت نشده است.

معاون بازسازی بنیاد مسکن با ذکر خاطره‌ای از اولین ساعات وقوع زلزله بم، به نبود برنامه‌ریزی عملیاتی اشاره کرد و گفت: «ساعت 5 صبح جمعه زلزله اتفاق افتاد و ظهر همان روز چندین وزیر در حیاط جهاد کشاورزی بم جمع شده بودند؛ اما نکته تلخ اینجا بود که در آن لحظه حساس، مسئولان ارشد به‌دنبال یک نقشه ساده از شهر می‌گشتند تا بتوانند نیروهای امدادی را تقسیم‌بندی کنند. این تصویر به‌خوبی نشان‌دهنده نبود یک نظام مدیریتی پیش‌بینی‌شده و مبتنی بر برنامه است.

ضرورت اولویت‌بخشی به توسعه روستایی

جودی در بخش دیگری از سخنان خود به موضوع توسعه روستایی پرداخت و گفت: وقتی اعتقاد به توسعه روستا در برنامه‌های آموزشی و کلان کشور وجود ندارد، ارتقای جایگاه سازمانی توسعه روستایی به سطح معاونت اول یا معاونت ریاست‌جمهوری هم ثمره‌ای نخواهد داشت. جایگاه و شکلِ کار را تفکر و باورهای مدیریتی می‌سازد، نه صرفاً نمودارهای سازمانی.

وی یادآور شد: اگر نظام حکمرانی واقعاً به ضرورت مدیریت بحران پی ببرد، این ساختار حتی در دل وزارتخانه‌های دیگر هم می‌تواند مأموریت خود را به درستی انجام دهد؛ اما در غیاب این باور، هرگونه تغییر جایگاه سازمانی، تغییری محسوس در کیفیت مدیریت حوادث ایجاد نخواهد کرد.

انتهای پیام/