به گزارش خبرگزاری تسنیم از شهرکرد، شهرکرد در شب آرام نمی‌گیرد. هر شب موجی از مردم از کوچه و خانه بیرون می‌آیند و خیابان‌ها را به سنگر تبدیل می‌کنند. اکنون این تجمعات یک سبک زندگی است. این یک اعلام موجودیت است از ملتی که تصمیم گرفته صدایش را خاموش نکند.

هفتاد شب پیاپی حضور و حماسه

 هفتاد شب است که پای مردم شهرکرد، مرکز استان چهارمحال و بختیاری به خیابان‌ها باز است. هفتاد شب است که صدای «مرگ بر آمریکا» و  «مرگ بر اسرائیل» در هوای سرد و گرم این شهر طنین می‌اندازد. هفتاد شب است که مردم در صحنه حضور دارند و بی‌تفاوت نیستند.

استان چهارمحال و بختیاری، استانی است که همیشه در تاریخ این کشور، در لحظه‌های سخت، ایستاده بوده است. اینجا مردمانی زندگی می‌کنند که فرهنگ مقاومت را از نسل به نسل به ارث برده‌اند و آن را نه در کتاب‌ها که در رگ‌هایشان حمل می‌کنند. همین است که هفتاد شب ایستادن در خیابان برایشان نه سنگین است و نه عجیب.

اما این روزها بار این ایستادگی سنگین‌تر از همیشه است. هفتاد روز پیش، رهبری که دهه‌ها مظهر مقاومت و ایستادگی این ملت بود، به شهادت رسید. ضربه‌ای که بر قلب این مردم فرود آمد، ضربه‌ای نبود که به آسانی از آن برخیزند، اما این مردم برخاستند. نه با سکوت، بلکه با فریاد. نه با عزا نشستن در خانه، بلکه با حضور در خیابان.

این شب‌ها، مردم از هر قشر و سنی حضور دارند، پیران و جوانان، زنان و مردان، کودکان و نوجوانان، معلم و پزشک و کارگر. جوانانی که در این شب‌ها به میدان می‌آیند، نسلی هستند که در دوران تحول و تهدید بالغ شده‌اند. آنها با اینترنت بزرگ شده‌اند، خبرهای جهان را دنبال کرده‌اند، اما همین نسل است که با صدایی پرشور می‌گوید: ما هر شب می‌آییم چون احساس می‌کنیم باید بایستیم.  این نسل را نمی‌توان ساده‌انگاشت، انتخاب آگاهانه‌اش برای حضور، معنایی عمیق‌تر از شعار دارد.

پیوند عمیق بین ملت و رهبری

در این شب‌ها، خونخواهی رهبر شهید موج دیگری از احساسات را برمی‌انگیزد. مردم شهرکرد در تجمعاتشان، این سوگ را با مطالبه درمی‌آمیزند، درخواست انتقام از کسانی که دستشان به خون فرماندهان و رهبران ایران آلوده است.

تهدیدات دشمن در این هفتاد شب کم نبوده. هراس‌افکنی، فشار رسانه‌ای، تلاش برای متزلزل کردن اراده‌ها، اما آنچه رخ داده، دقیقاً عکس این بوده است.

هر تهدیدی که از سوی آمریکا یا رژیم صهیونیستی صادر شده است، به جای اینکه جمعیت خیابان‌ها را کم کند، بر شعله حضور مردم افزوده است. گویی این تهدیدها سوخت اراده‌ای هستند که نه خاموش می‌شود و نه فروکش می‌کند.

مردمی که در گفت‌وگو با خبرنگار تسنیم صحبت می‌کنند، یک جمله را با قاطعیت تکرار می‌کنند: «خسته نشده‌ایم.» این دو کلمه در دل خود توفانی دارد. خستگی طبیعی است، هفتاد شب پیاپی ایستادن و در میدان بودن، خستگی‌آور است. اما وقتی انسان برای چیزی می‌ایستد که همه چیزش در گرو آن است، خستگی را به یاد نمی‌آورد.

«هر شب می‌آییم تا هر وقت رهبری دستور دهند در خیابانیم.» این جمله‌ای است که بارها از دهان حاضران در تجمعات شنیده شده است. این جمله پیوند بین یک ملت و رهبری است که به آن ایمان دارد. ایمانی که در بحران و فشار آزمایش می‌شود و ثابت می‌ماند.

شهرکرد سنگر است و سنگر خالی نمی‌ماند

در میان انبوه تجمع‌کنندگان، بانوانی هم هستند که در صف مقدم ایستاده‌اند. حضور زنان در این تجمع‌ها پیامی روشن دارد، این جریان، جریان یک جنس یا یک طیف نیست. این جریان کل جامعه است که به پا خاسته است. دختری که پرچم را در دست می‌گیرد، مادری که کنار فرزندش شعار می‌دهد، همه و همه تکه‌هایی از یک تصویر بزرگ هستند.

دشمنان این ملت تصور می‌کردند که با تهدید و فشار، موج حضور مردم را فروخواهند نشاند. اما آنچه در خیابان‌های شهرکرد می‌گذرد، نشان می‌دهد که هر فشاری بر این ملت وارد شود، نه تسلیم که مقاوم‌تر می‌شود. این ملت از جنسی ساخته شده که زیر بار زور نمی‌رود.

شب‌های اقتدار هنوز به پایان نرسیده است. فردا شب هم مردم می‌آیند. پس‌فردا هم. تا هر وقت که باید بیایند. شهرکرد سنگر است و سنگر خالی نمی‌ماند. این پیام مردمی است که هفتاد شب در خیابان ایستاده‌اند و هیچ نشانه‌ای از کوتاه آمدن در چشمانشان دیده نمی‌شود.

انتهای پیام/7540