به گزارش «یافا ذیب» خبرنگار تسنیم در رام الله، در ایام روز  جهانی کارگر، گزارش های رسمی منتشرشده از سوی نهادهای تشکیلات خودگردان فلسطین نشان می‌دهند نرخ بیکاری در کرانه باختری به 28 درصد رسیده است، رقمی نگران‌کننده که در سایه کاهش شدید فرصت‌های شغلی، معیشت هزاران خانواده فلسطینی را با بحران جدی مواجه کرده است. 

گزارش حاضر، روایت بخشی از واقعیت زندگی کارگران فلسطینی بیکار شده در کرانه باختری است؛ کارگرانی که در میان فشارهای اقتصادی، محدودیت‌های میدانی و ناامنی شغلی، برای تأمین حداقل‌های زندگی تلاش می‌کنند.

ابوشرف، پیمانکار فلسطینی یکی از افرادی است که به همراه 40 کارگر فلسطینی دیگر تا قبل از عملیات طوفان الاقصی به عنوان نیروی کار در داخل محدوده خط سبز (اراضی اشغالی 1948) مشغول به کار بود، اما در یک لحظه، به واسطه سیاست جدید اعمالی صهیونیست ها در ممنوعیت ورود نیروی کار فلسطینی به داخل اراضی اشغالی، همه آن‌ها منبع اصلی درآمد خود را از دست دادند، اتفاقی که مستقیماً 40 خانواده فلسطینی را تحت تأثیر قرار داد و آن‌ها را در برابر واقعیت تلخ بیکاری قرار داد.

او با توصیف شرایط کاری خود می‌گوید: «هر روز برای عبور از موانع و دیوارها برای مسافتی طولانی دست به ماجراجویی می‌زدیم، در دوره‌ای از منطقه الظاهریه در الخلیل وارد منطقه‌ای به نام «اللقیه» می‌شدم، شب‌ها حدود چهار تا پنج کیلومتر پیاده‌روی می‌کردیم و  از میان بوته‌زارها از منطقه علیم به دشت «المیدیا» عبور می‌کردیم، در این مسیر بارها با پلیس رژیم صهیونیستی یا نیروهای مرزبانی این رژیم مواجه می‌شدیم، آن‌ها ما را تعقیب می‌کردند و جوانان را بازداشت می‌کردند؛ رنجی بی‌حد و مرز بود، با این حال کارگر فلسطینی برای تأمین لقمه‌ای نان و داشتن زندگی شرافتمندانه، جان خود را به خطر می‌انداخت.»

تکرار این روایت‌ها در نقاط مختلف، نشان می‌دهد که بحران بیکاری در کرانه باختری اشغالی ابعادی وخیمی به خود گرفته است، جایی که فشارهای اقتصادی روزبه‌روز افزایش می‌یابد و بسیاری از کارگران را ناچار می‌کند به هر فرصت شغلی حتی موقت و ناپایدار تن دهند.

ابوشرف در ادامه از پیامدهای این وضعیت می‌گوید: «کارگران بسیاری را دیدم که با کمری خمیده و ناامید به خانه بازمی‌گشتند، برخی پس از یک سال کار بازمی‌گشتند اما بازداشت می‌شدند و شش ماه حکم اداری می‌گرفتند که حتی تمدید می‌شد. آن‌ها برای تأمین لقمه‌ای نان تلاش می‌کردند اما خانواده‌هایشان در شرایطی سخت‌تر زندگی می‌کردند، چرا که یا بازداشت یا زخمی می‌شدند و حتی برخی به شهادت می‌رسیدند. شرایط بسیار سخت بود، کارگر فلسطینی در نیمه‌های شب تحت تعقیب قرار می‌گرفت و ناچار بود در پناهگاه‌ها یا پارکینگ‌ها در شرایط بسیار دشواری بدون برق، آب، حمام یا غذای مناسب، استراحت کند و در این بین حتی از ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی محروم بود»

داستان حاج ابوشرف از مزرعه غربی در بخش رام‌الله، تنها یکی از هزاران روایت مشابه است؛ روایت‌هایی که هرکدام گوشه‌ای از واقعیت زندگی کارگران فلسطینی را بازگو می‌کنند و نشان می‌دهند که این بحران، صرفاً یک آمار نیست، بلکه واقعیتی جاری در زندگی روزمره مردم است.

 «یوسف شریتح»،یکی دیگر از کارگران فلسطینی، با اشاره به وضعیت بازار کار می‌گوید: «در شرایط کنونی، نرخ اشتغال بسیار پایین است، بسیاری از کارگران بیکار هستند و فرصت‌های استخدام نیز محدود است، حتی در صورت یافتن کار، دستمزدها به‌شدت کاهش یافته است. ما از وزارت کار تشکیلات خودگردان می‌خواهیم راهکارهایی برای حمایت از کارگران فلسطینی ارائه دهد و از طریق وزارت کار و وزارت امور اجتماعی به آن‌ها کمک شود تا بتوانند زندگی شرافتمندانه‌ای داشته باشند. همچنین بخش خصوصی باید از کارگران حمایت کرده و در این شرایط در کنار آن‌ها باشد. درست نیست کارگرانی که در داخل اراضی 1948 و اینجا مشغول به کار بودند، به حال خود رها شوند.»

اول ماه مه، روز کارگر، که در بسیاری از نقاط جهان به عنوان نمادی از قدردانی از زحمات قشر کارگر شناخته می‌شود، برای کارگران فلسطینی بیش از هر زمان دیگری یادآور چالش‌ها و فشارهای معیشتی است؛ آن‌ها میان بیکاری فزاینده و فرصت‌های شغلی تقریباً ناموجود، همچنان در جستجوی روزنه‌ای برای بازگرداندن امنیت و آرامش برای خانواده‌های خود هستند.

انتهای پیام/