به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، برنامه «شیوه» پس از مدتی غیبت در آنتن شبکه چهار، این بار با یک شکل و شمایل نوین برگشته است؛ بدون استودیو و با حضور مجری و مهمانان از خانه یا محل کارشان. این روش که در دوران کرونا برای حفظ تولید و کاهش هزینه‌ها رایج شد، حالا به یک روند پایدار تبدیل شده و نمونه‌های موفق بین‌المللی آن در رسانه‌های مختلف جهان دیده می‌شود.

در کشورهای دیگر نیز برنامه‌هایی ساخته می‌شوند که مجری و مهمانان هرگز در استودیو حضور فیزیکی ندارند و تمام ارتباطات از طریق ویدئوکنفرانس انجام می‌شود. از talk showهای تحلیلی در آمریکا گرفته تا برنامه‌های سیاسی در اروپا و ژاپن، این سبک تولید، امکان حضور مهمانان در نقاط مختلف و کاهش هزینه‌های سنگین استودیو را فراهم می‌کند. «شیوه» نیز با الهام از این رویکرد، به سمت انعطاف‌پذیری و نوآوری در تولید برنامه‌های تحلیلی و ژانر اندیشه و سیاست حرکت کرده است.

قسمت نخست بازگشت «شیوه» با موضوع تنگه هرمز و بایسته‌های رژیم حقوقی آن در فضای پساچنگ روی آنتن رفت. عطاالله بیگدلی مجری برنامه از مازندران با سه کارشناس؛ علی سعیدی، مهدی محمدی و مهدی ازرقی که در تهران و قم حضور داشتند، گفتگو کرد. این ارتباط تصویری امکان شد تا بحث و تبادل نظر در فضایی تعاملی و زنده انجام شود، بدون محدودیت مکان استودیو.

بازگشت «شیوه» با این شکل نوین، علاوه بر صرفه‌جویی اقتصادی، فرصت حضور گسترده‌تر کارشناسان و تنوع موضوعی را فراهم می‌کند. اکنون باید دید آیا مخاطبان با این سبک تولید ارتباط برقرار می‌کنند و این نوآوری می‌تواند مسیر جدیدی در تولید برنامه‌های تلویزیونی در ایران ایجاد کند یا خیر.

اما این نحوه برنامه‌سازی چه مزیت و چه چالشی خواهد داشت؛‌ مزیت اصلی: کاهش هزینه، افزایش پایداری تولید و امکان حضور مهمانان از سراسر کشور یا حتی جهان بدون محدودیت جغرافیایی. چالش پیش رو: جذب مخاطب و حفظ تعامل و جذابیت بصری برنامه در غیاب فضای فیزیکی استودیو.

این نوع تولید، به ویژه برای برنامه‌های تحلیلی، ژانر اندیشه، سیاست و گفت‌وگوهای تخصصی، می‌تواند الگوی نوین برای تلویزیون ایران باشد و مسیر تازه‌ای در پخش و تولید برنامه‌ها ایجاد کند.

انتهای پیام/