به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، در شرایط حساس کنونی که درگیری‌های منطقه‌ای به اوج خود رسیده، اظهارنظرهای اخیر العفاسی، قاری کویتی، مبنی بر حمایت از اقدامات تهاجمی ایالات متحده و رژیم صهیونیستی علیه جمهوری اسلامی  ایران و دفاع آشکار از مواضع کافران، جنجال‌های گسترده‌ای قابل تأمل است.

دکتر علی تاج‌الدینی، محقق قرآنی، در یادداشتی به بررسی ضرورت‌های پیشگیرانه از حاشیه‌سازی برخی افراد در جامعه قرآنی پرداخته است:

اهانت قاری کویتی به جمهوری اسلامی ایران و دفاع اواز استکبار جهانی، نه تنها با واقعیت‌های میدانی ناسازگار است، بلکه الگویی تکرارشونده را آشکار می‌کند. پیشتر هم در جریان تهاجم عربستان سعودی به یمن، العفاسی موضعی همسو اتخاذ کرده بود. تکرار چنین رفتارهایی حاکی از خلل بنیادین در ساختار فکری فرد است و ضرورت دارد که چنین چهره‌هایی از تمام عرصه‌های فرهنگی و قرآنی حذف شوند.

خوشبختانه، ایران از ذخیره عظیم استعدادهای قرآنی بهره‌مند است که می‌توانند با تکیه بر استانداردهای جهانی، جایگزین‌های شایسته‌ای باشند و این خلأ را پر کنند.

امروز هر ناظر منصفی به وضوح درمی‌یابد که در این درگیری نابرابر، موضع جمهوری اسلامی ایران حقانیت و مظلومیت است. با این حال فردی که خود را وقف قرآن می‌داند، به جای حمایت از جبهه عدالت، از قدرت‌های استکباری دعوت به تشدید حملات علیه محور حق می‌کند. این تناقض فاحش، جامعه را ملزم می‌کند تا چنین افرادی را به طور قاطع کنار بگذارد و حضورشان را در هر گونه برنامه قرآنی – از محافل عمومی تا رویدادهای تخصصی و رسانه‌ای – نپذیرد. این طرد، نه از سر تعصب، بلکه بر پایه اصول اخلاقی و عقیدتی استوار است و حفظ پاکی عرصه قرآن را تضمین می‌کند.

قرآن کریم در توصیف قاریان واقعی، بر فراتر رفتن از ظاهر تلاوت تأکید دارد: «الَّذِینَ ءَاتَیْنَاهُمُ الْكِتَابَ یَتْلُونَهُ حَقَّ تِلَاوَتِهِ». این «حق تلاوت» محدود به رعایت تجوید و فنون نیست، بلکه التزام عملی به مرزهای الهی را نیز در بر می‌گیرد، چنان‌که مفسران برجسته بر آن تصریح کرده‌اند.

ضرورت بازنگری در سیاست‌های فرهنگی و انتخاب قاریان

رویکرد جامعه به ویژه فعالان قرآنی در برابر این پدیده‌ها، نیازمند بازاندیشی عمیق است. سیاست‌گذاری‌های تبلیغی باید با دقت علمی و عقیدتی همراه باشد. متأسفانه گاهی افراد بدون غربال‌گری دقیق، به جایگاه‌های برجسته می‌رسند و مشکلات بعدی، ما را غافلگیر می‌کند.

از بدو رواج تلاوت‌های خلیجی، برخی بر پایه استقبال مردمی، ترویج آن را توجیه می‌کردند، غافل از اینکه هدایت‌گران فرهنگی موظف به اصلاح ذائقه عمومی در مسیر صحیح هستند، نه تسلیم شدن به آن.

مسئولان قرآنی باید در معرفی چهره‌ها، از سلامت فکری و عملی آنان پیش از هر اقدامی اطمینان داشته باشند. بی‌توجهی به این اصل، بستر چنین انحرافاتی را فراهم می‌کند و اعتبار کل حوزه را خدشه‌دار می‌سازد. در مورد قاریان مقیم خارج از کشور که دسترسی به جزئیات زندگی و اندیشه‌شان محدود است، باید حساسیت دوچندانی اعمال شود تا از خطاهای احتمالی پیشگیری شود.

اگر قاری شایسته، تشخیص صحیح خود را به جامعه منتقل کند، پاداش الهی مضاعفی نصیبش خواهد شد و هدایت‌گری‌اش اثربخش واقع می‌شود. اما خطای تشخیص نه تنها خودش را به بیراهه می‌کشاند، بلکه دیگران را نیز آلوده می‌کند و بار مسئولیت او را سنگینی بخشیده، مؤاخذه الهی را اجتناب‌ناپذیر می‌کند.

این بازنگری فرصتی برای تقویت بنیان‌های قرآنی است. با تمرکز بر قاریانی که هم در فنون جهانی مسلط هستند و هم در عمل قرآنی متعهد، می‌توانیم ذائقه فرهنگی را ارتقا دهیم و از تکرار چنین حاشیه‌هایی جلوگیری کنیم. جامعه قرآنی جمهوری اسلامی ایران، با پشتوانه غنی خود، قادر به این تحول است.

انتهای پیام/