هدایت‌الله بهبودی، نویسنده و تاریخ‌نگار مطرح کشورمان در یادداشتی به توصیف شخصیت فرهنگی و کتاب‌خوان رهبر شهید انقلاب اسلامی، حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای (قدس‌سره) پرداخته است.

متن این یادداشت که به صورت اختصاصی در اختیار تسنیم قرار گرفته به شرح زیر است:

«از میان ویژگی‌های آشکار رهبر شهید، سیاست و فرهنگ بیش از دیگر خصلت‌ها نمایان بوده است. شما از من می‌خواهید که درباره ویژگی فرهنگی ایشان، آن هم در نسبت با نزدیکی نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران که به شکل مجازی برگزار خواهد شد، بگویم. تا جایی که برای امثال من معلوم شده، انس حضرت آقای خامنه‌ای با کتاب دیرپا، همواره و ارزشمند بود.

دیرپا و قدیمی بود؛ چون بنا بر متون منتشرشده از زندگی‌نامه ایشان می‌دانیم که از کرایه کردن گرفته تا مطالعه هر رمان جاگیر شده در کتابخانه آستان قدس رضوی، بخش چشمگیری از زمان دوره نوجوانی را گرفته است. همواره و مستمر بود؛ خود گفته که شب‌ها پیش از خواب با مطالعه کتاب چشم‌هایش را به مهمانی خواب می‌برد و به تعبیر دیگر، کتاب هرگز از دست‌اش نیفتاد. ارزشمند و حیثیتی بود؛ این را بارها در دیدارهای خصوصی و نیمه‌خصوصی و عمومی بر زبان آورده بود.

اما آمدن رهبر شهید به نمایشگاه کتاب را با هر توصیفی همراه کنیم، باید بپذیریم که جنبه فرمایشی نداشت. به گمان‌ام او از قرار گرفتن در چنان محیطی لذت می‌برد، با آخرین عناوین منتشرشده آشنا می‌شد، گاه با خرید کتاب یا نوارهای صوتی، غیرمستقیم، پیامی می‌رساند، برخی غرفه‌داران را می‌نواخت و تشویق می‌کرد، گاه از فرد یا کتابی نام می‌برد و... از همه این‌ها یک نتیجه به دست می‌آید و آن نزدیک کردن کتاب به جامعه، آشتی دادن مردم با مطالعه و پروراندن فرهنگ عمومی بود.

درباره حاشیه‌نگاری یا تقریظ‌های رهبر شهید هم پرسیدید. بنده نظیری برای چنین کاری در میان حاکمان پیشین و اکنون دنیا سراغ ندارم. این خصلت از دوره نوجوانی یا جوانی با ایشان بود. با پایان خوانش هر کتاب، کوتاه‌نوشته‌ای در ابتدا یا انتهای آن می‌نوشت؛ یا نه؛ در صفحات میانی آن‌چه به نظرش نادرست می‌رسید توضیح می‌داد یا بر درستی آن تاکید می‌کرد و نکته‌ای می‌افزود. از اوایل دهه هفتاد شمسی برخی از تقریظ‌ها به اشاره خودشان به دست نویسنده‌ها رسید. آن روزها من در دفتر ادبیات و هنر مقاومت در کنار آقای مرتضی سرهنگی کار می‌کردم و از نزدیک دیدم که این نوشته‌ها چه شوقی در صاحبان اثر برانگیخت. چندی بعد ایشان آن نویسنده‌ها را دعوت کرد، با آن‌ها نشست، گفت و شنید و به همه آ‌ن‌ها حق‌التالیف داد.

انتشار تقریظ‌ها، سال‌ها بعد، و حتما با اجازه ایشان به آگاهی همگان رسید، جنبه عمومی پیدا کرد و در سال‌های اخیر یکی پس از دیگری رونمایی شد.

می‌دانم که دیدگاه یکسانی درباره عمومیت یافتن این نوشته‌ها، به‌ویژه نزد نویسندگان، وجود ندارد. اما نگاه من به واسطه تاثیری که نوشته‌های رهبر بر توسعه کتاب و کتا‌بخوانی گذاشت، خوش‌آیند است. این را جدا از نسبتی که چند کتاب‌ام با این حاشیه‌نگاری‌ها دارد می‌گویم. چرا که آن چند کتاب هرگز بسان کتاب‌های متاخر پرشمارگان نشدند، در کوران مسابقات کتابخوانی قرار نگرفتند و توسط سازمان‌ها و نهادها خریداری نشدند. البته آورده روحی و معنوی آن برایم ماندگار و همواره تر و تازه است.

کتاب‌های بسیاری از رهگذر تقریظ‌های رهبر شهید به پهنه جغرافیای ایران معرفی شدند، به خانه‌ها راه یافتند، دست به دست خوانده شدند، به قفسه‌های کتا‌ب‌خانه‌ها افزوده و گاه ترجمه شدند، نویسندگان‌شان از گمنامی و کم‌نامی درآمدند و تشویق شدند و بالاخره صاحب اثر و ناشر دست‌شان به حق‌التالیف و فروش بیشتر گرم شد.

حقیقت این است که کتاب، یار مهربان حضرت آقای خامنه‌ای بود. و اینک چندی است که او در کنار یار مهربان اول و آخر، حضرت حق، جا خوش کرده و در نشئه رضایت بسر می‌برد.

طوبی له و حسن مآب.»

انتهای پیام/