به گزارش خبرگزاری تسنیم از تبریز، صدای مهیب انفجارها و سایه سنگین جنگ تحمیلی سوم اگر چه توانست دیوارهای آجری مدارس را فرو بریزد، اما هرگز نتوانست سد راه اراده‌های پولادین معلمان این آب‌ و خاک شود. در روزهایی که آسمان تبریز و دیگر شهرهای آذربایجان شرقی شاهد تجاوزات آریکایی-صهیونی بود، جلوه‌هایی ناب از ایثار رقم خورد؛ مجاهدتی خاموش در سنگر تعلیم و تربیت که نشان داد آموزش در ایران، تحت هیچ شرایطی متوقف نمی‌شود.

آواربرداری با دست‌های خالی؛ روایت مدیرکل از ایستادگی معلمان

جنگ تحمیلی اخیر خسارات تلخی به جا گذاشت. اسفندیار صادقی، مدیرکل آموزش و پرورش استان آذربایجان شرقی با ارائه آمار دقیق از این بحران، بر نقش بی‌بدیل معلمان تاکید می‌کند. او در تشریح این شرایط در گفت‌وگو با خبرنگار تسنیم می‌گوید: در پی حملات دشمن، بیش از 75 فضای آموزشی، پرورشی و ورزشی در استان ما آسیب دید و متأسفانه 4 مدرسه به طور کلی تخریب شد که اکنون در حال احداث مجدد آن‌ها هستیم. اما آنچه در این میان حماسه‌ساز شد، رفتار معلمان بود. به عنوان مثال در مدرسه بعثت، پیش از آنکه نیروهای اداره نوسازی به محل برسند، این خود مدیر و معلمان مدرسه بودند که با دست خالی اقدام به تمیز کردن آوار کردند.

وی با اشاره به اینکه اکنون 71 مدرسه از 75 مدرسه آسیب‌دیده برای پذیرایی از دانش‌آموزان آماده شده‌اند، می‌افزاید: روز معلم فرصتی است تا از تلاش‌های خاموش، صبورانه و عاشقانه این عزیزان قدردانی کنیم. معلمان ما نشان دادند که به جای ادعا، عمل می‌کنند و بار سنگین تربیت نسل آینده را در سخت‌ترین شرایط بر دوش می‌کشند. یک جامعه روشن، پویا و عزتمند، در گرو قدردانی از معلمان است. در این جنگ، ما 3 معلم و 15 دانش‌آموز را از دست دادیم که شهادت آن‌ها، سند مقاومت و حقانیت ملت ماست. امروز وظیفه همه ماست که با تلاشی جانانه در پای تخته‌سیاه، در جهت ساختن آینده میهن گام برداریم.

کلاس درس در خانه‌های روستایی و چادرهای عشایری

وقتی زیرساخت‌های آموزشی آسیب دید و مدارس تعطیل شدند، جوانانی چون «وحید جمال‌پور»، معلم دانش‌آموزان عشایر منطقه آبش‌احمد، اجازه نداد چرخ آموزش از حرکت بایستد.

جمال‌پور در گفت‌وگو با خبرنگار تسنیم، با اشاره به تجربه مشابه خود در دوران کرونا می‌گوید: در زمان همه‌گیری کرونا نیز کلاس‌ها را در فضای باز برگزار می‌کردم، زیرا عمیقاً باور دارم که روند تعلیم و تربیت با هیچ مانعی نباید متوقف شود. در جریان جنگ تحمیلی اخیر و تعطیلی مدارس، تصمیم گرفتم کلاس درس را به منازل دانش‌آموزان ببرم. جا دارد از اولیای عزیز دانش‌آموزان تشکر کنم که با روی گشاده، درِ خانه‌هایشان را به روی ما باز کردند.

وی در ادامه بر رسالت خطیر معلمان تاکید کرده و می‌افزاید: رسالت ما این است که همیشه در کنار مردم باشیم و دانش‌آموزان را برای ساختن ایرانی آبادتر آماده کنیم. مطالبه اصلی ما از مسئولان این است که به جایگاه معلم تنها در یک روز یا هفته خاص خلاصه نشوند و در طول سال، نگاهی عمیق‌تر و حمایتی‌تر به این قشر داشته باشند.

از اردوهای جهادی تا تدریس در دل طبیعت

«روح‌الله عبادی»، معلم منطقه لیلان، چهره دیگری از این ایثارگری است. او که فارغ‌التحصیل رشته روانشناسی است و از دو سال پیش از طریق آزمون استخدامی ماده 28 وارد آموزش و پرورش شده، معلمی را یک عبادت می‌داند.

عبادی با اشاره به سوابق خود در اردوهای جهادی دانشگاه و بسیج پیش از استخدام، می‌گوید: انگیزه اصلی من خدمت به جامعه و تلاش برای پیشرفت کشور است. من به تعلیم و تربیت و لطافت روح دانش‌آموزانم علاقه عمیقی دارم. وقتی به دلیل شرایط جنگی مدارس تعطیل شد، بسیاری از دانش‌آموزان مناطق محروم به گوشی هوشمند و اینترنت برای استفاده از شبکه آموزشی شاد دسترسی نداشتند. بنابراین تصمیم گرفتم کلاس‌ها را به صورت حضوری و جهادی در دل طبیعت برگزار کنم.

این معلم فداکار با اشاره به سختی‌های مسیر، از جمله حوادث جاده‌ای و برف و بوران می‌افزاید: تمام این رنج‌ها با دیدن قدردانی دانش‌آموزان و مردم محلی کمرنگ می‌شود. عبادی همچنین با یادآوری حادثه تروریستی میناب، تاکید کرد که نباید یاد و خاطره قربانیان فراموش شود و از مسئولان خواست در هفته معلم، توجهی جدی و عملی به بهبود شرایط معیشتی و رفاهیات معلمان داشته باشند.

حجله‌ای در تقاطع دانایی و شهادت؛ روایت پرواز ندا امینی آذر

تلخ‌ترین و در عین حال پرافتخارترین بخش این گزارش، به شهادت «ندا امینی آذر» اختصاص دارد؛ معلم 25 ساله و تازه‌عروس دوره ابتدایی که در اواخر اسفندماه، در حاشیه اتوبان شهید کسایی تبریز قربانی ترکش‌های ناشی از حملات کور دشمن شد. او پس از چند روز مقاومت در بستر بیمارستان، سرانجام جان به جان‌آفرین تسلیم کرد و روح بلندش پر کشید. به تازگی و در آستانه هفته معلم، جمعی از مسئولان آموزش و پرورش استان آذربایجان شرقی با حضور بر مزار این شهیده، یاد و خاطره او را گرامی داشتند.

اما آنچه داغ فقدان این معلم جوان را در دل‌ها ماندگارتر می‌کند، روایتی است که اطرافیان و شاگردانش از منش و رفتار او بازگو می‌کنند؛ سخنانی که نشان می‌دهد برای ندا، معلمی نه یک شغل، بلکه تجلی عشق و ایثار بوده است.

در حاشیه مراسم گرامیداشت این معلم شهید، پدر داغدار او با چشمانی اشک‌بار اما لحنی آمیخته با افتخار به خبرنگار تسنیم می گوید: حضور ندا در خانه، همیشه سرشار از نشاط و شادی بود و جای خالی‌اش تا ابد در قلب ما احساس می‌شود. با این حال، می‌دانم که دخترم با انتخاب مسیر تعلیم و تربیت، هدف والایی را برای زندگی‌اش برگزیده بود. او دختری شجاع و امیدبخش بود و ما به عنوان خانواده‌اش، با افتخار راه و منش او را ادامه خواهیم داد.

مدیر مدرسه‌ای که شهیده امینی آذر در آن تدریس می‌کرد، او را یک معلم تراز توصیف می کند  و اظهار می کند: ندا نمونه یک معلم واقعی و الهام‌بخشِ اخلاق و انسانیت بود. او پیش از آنکه به بچه‌ها خواندن و نوشتن بیاموزد، به آن‌ها درس زندگی می‌داد. تعهد و دلسوزی او برای همه ما الگو بود و امروز، تمام کادر مدرسه عهد بسته‌ایم که به یاد و خون پاک او وفادار بمانیم و نگذاریم سنگری که او عاشقانه در آن خدمت می‌کرد، خالی بماند.

یکی از همکاران نزدیک او نیز با بغضی در گلو، از روزهای حضور ندا در مدرسه یاد می کند و می افزاید: او برای تک‌تک ما منبع الهام و انرژی مثبت بود. ندا نگاه مادی به کارش نداشت و معلمی را یک رسالت مقدس می‌دانست. خوش‌خلقی و اخلاق نیکوی او زبانزد همگان بود و از دست دادن چنین نیروی جوان و پرانگیزه‌ای، خسارتی است که به این سادگی‌ها جبران نخواهد شد.

شاگردان داغدار؛ مرثیه‌ای برای مهربانی

اما سوزناک‌ترین بخش ماجرا، واگویه‌های شاگردان خردسال این معلم شهید است که هنوز رفتن پشتیبان مهربان خود را باور ندارند.

حسنا، یکی از دانش‌آموزان او، با لحنی کودکانه می‌گوید: خانم معلم ما خیلی مهربان و دوست‌داشتنی بود. همیشه به ما می‌گفت که روزهای خیلی خوبی در انتظارمان است و تشویقمان می‌کرد که بهترینِ خودمان باشیم. وقتی فهمیدیم دیگر به کلاس نمی‌آید، دل همه ما شکست، اما قول می‌دهیم درس‌هایی را که به ما داد، هیچ‌وقت فراموش نکنیم.

کوثر، شاگرد دیگر این کلاس، در حالی که اشک می‌ریزد، اضافه می‌کند: او همیشه با لبخند و عاشقانه وارد کلاس می‌شد و باعث شادی ما بود. روزی که خبر شهادتش را شنیدم، فقط گریه کردم. خانم معلم حق بزرگی بر گردن ما دارد و ما همیشه یادش را در دلمان زنده نگه می‌داریم.

فاطمه نیز با کلماتی که فراتر از سن و سال اوست، از معلم شهیدش چنین یاد می‌کند: خانم امینی فقط معلم ما نبود، او پشتیبان ما بود. در همه چالش‌ها و مشکلات کنارمان می‌ایستاد و همیشه به ما تأکید می‌کرد که باید باسواد باشیم تا بتوانیم مراحل سخت زندگی را طی کنیم. حرف‌ها و درس‌های او مثل یک گنج در دل ماست و ارزش‌هایی که به ما یاد داد، تا همیشه زنده خواهد ماند.

به گزارش تسنیم، روایت تلاش معلمان آذربایجان، گواه این حقیقت است که در نظام اسلامی، تعلیم و تربیت فریضه‌ای تعطیل‌ناپذیر است. تا زمانی که جوانان جهادگر و باانگیزه، مشعل‌دار دانایی در مناطق محروم و عشایری هستند، هیچ جنگ و بحرانی نمی‌تواند چرخ‌های پیشرفت علمی ایران را متوقف سازد. حمایت مستمر و واقعی مسئولان از این افسران سپاه دانش، کمترین پاسداشت برای ایثار بی‌تکلف آن‌ها در روزهای سخت این سرزمین است؛ ایثاری که باید از آن قهرمان‌سازی کرد تا یاد و راهشان برای همیشه جاودان بماند.

انتهای پیام/