به گزارش خبرگزاری تسنیم از اسلامشهر، هر شب که غرش توفنده‌ الله اکبر، خامنه‌ای رهبر آسمان را می‌شکافد، گوش‌ها تنها صدای حماسه‌ی مردم را می‌شنوند، اما هیچ چشمی نمی‌بیند دستانی را که پیش از طلوع فریاد، سکوت را شکافته‌اند و پس از خاموشی شهر، هنوز در دل شب، پژواک‌ها را بدرقه می‌کنند.

هر شب در اجتماع عظیم و باشکوه مردمی اسلامشهر نبض یک حماسه‌ خاموش می‌زند. کسانی هستند که نامشان در هیچ قاب تصویری ثبت نمی‌شود، چهره‌شان در هیاهوی تجمعات گم است و صدایشان هرگز از بلندگوها به گوش نمی‌رسد؛ اما حقیقت این است که این حماسه و شور مردمی را این مردان مضاعف می‌کنند.

این متن، روایت مردانی است که از نخستین شب تا همین امشب، بیش از 63شب، بی‌آنکه دوربینی به سمتشان بچرخد، بی‌آنکه تشویقی نصیبشان شود و بی‌آنکه خستگی را به زبان بیاورند، ستون‌های پنهان این خیزش بزرگ بوده‌اند. آن‌ها عوامل پشت صحنه، تنظیم‌کنندگان صدا و افرادی هستند که امضایشان را نه بر کاغذ، که بر امواج صوتی تاریخ حک می‌کنند.

پیش از همه می‌آیند، پس از همه می‌روند؛ آن‌ها نخستین کسانی هستند که پا به میدان می‌گذارند، زمانی که هنوز خیابان‌ها خلوت است و تنها سایه‌ها شاهد برپایی سنگر صدا هستند. کابل‌ها را گره می‌زنند، فرکانس‌ها را کوک می‌کنند و زیر لب دعا می‌خوانند که امشب نیز صدای حق، بی‌نقص به گوش آسمان برسد و هنگامی که جمعیت پراکنده می‌شود، هنگامی که آخرین پژواک فریادها در کوچه‌ها می‌میرد، این آن‌ها هستند که در روشنایی مهتاب خم می‌شوند و سیم‌های جمع‌شده را چون رگ‌های حیاتبخش یک پیکر خسته، با خود می‌برند تا برای فردایی دیگر آماده باشند.

خستگی‌ناپذیر در جنگ سکوت و صدا

63 شب، یعنی 63 بار حمل تجهیزاتی که نه سلاح جنگی که ابزار آگاهی است. تنظیم صدا در میان غرش جمعیت، هنری است که تنها از دستان معجزه‌گر این گمنامان برمی‌آید. آن‌ها صدا را در مشت خود می‌فشارند، نویزها را فیلتر می‌کنند و اجازه نمی‌دهند حتی ذره‌ای از خلوص حماسی فریادها کاسته شود.

مجری برنامه، آن صدای آشنایی که هر شب طنین‌انداز می‌شود، با تارهای صوتی‌اش زندگی می‌کند اما با قلبش این میدان را رهبری می‌کند. او نیز بی‌نشان بوده و پژواک وجدان بیدار یک ملت است، بی‌آنکه نامی از او برده شود.

امشب نیز مانند 62 شب گذشته، آن‌ها پیش از همه آنجابودند. هنوز ستارگان در آسمانند که کوله‌بار تجهیزات را بر دوش می‌کشند. شاید هرگز نامشان در تاریخ نوشته نشود، شاید هیچ قاب تصویری صورت‌شان را دربر نگیرد، اما بدانید که در طنین هر بانگ «الله اکبر» امشب، تارهای صوتی نامرئی آن‌ها نیز می‌لرزد. درخشش آن‌ها در سکوت است، و چه حماسه‌ای باشکوه‌تر از این که تاریخ را فریاد بزنی، اما خود در سکوت محض، تنها شنونده‌ای باشی که از پشت صحنه، همه چیز را هدایت می‌کند.

انتهای پیام/