گروه دانشگاه خبرگزاری تسنیم-زینب امیدی: چهار ماه پیش، از دل دانشگاه علم و صنعت ایران، ماهواره‌ای به فضا رفت که نامش «ظفر 2» بود؛ ماهواره‌ای که پس از پرتاب، با موفقیت در مدار قرار گرفت. مسیری که به این پرتاب ختم شد، نه در یک پایگاه نظامی، بلکه در محیطی دانشگاهی و در میان کلاس‌ها، آزمایشگاه‌ها و کارگاه‌های دانشجویی شکل گرفت.

محل اصابتی که در این مستند دیده می‌شود، همان جایی است که بخشی از این مسیر علمی در آن طی شده بود؛ مرکز تحقیقات ماهواره‌ای دانشگاه. ساختمانی در میانه یک دانشگاه در تهران، همجوار دانشکده‌هایی که هر روز محل رفت‌وآمد دانشجویان رشته‌های پایه و مهندسی‌اند.

این مستند، روایتی میدانی از بازدید از نقطه‌ای است که هدف دشمن قرار گرفت؛ فضایی پژوهشی که کارکرد آن، توسعه فناوری بومی فضایی و آموزش نسل جدید پژوهشگران بوده است. جایی که امروز نشانه‌های تخریب در آن دیده می‌شود، اما ردِ دانش، تجربه و تلاش علمی همچنان باقی است

با این حال، در میان دانشجویان و پژوهشگران دانشگاه جمله‌ای تکرار می‌شود: فناوری تنها در ساختمان‌ها خلاصه نمی‌شود. دانشی که در ذهن‌ها شکل گرفته، با از میان رفتن یک بنا از بین نمی‌رود.

دانشجویان علم و صنعت می‌گویند همان‌گونه که ققنوس از خاکستر برمی‌خیزد، مسیر پژوهش و ساخت نیز متوقف نخواهد شد؛ مسیری که پیش از این به «ظفر 2» رسید و به گفته آنان، در آینده نیز ادامه خواهد یافت.

گفتگوی کامل و مشروح این گزارش در روزهای آینده منتشر خواهد شد.

انتهای پیام/