به گزارش خبرگزاری تسنیم از خرم‌آباد، بهار در لرستان از آسمان نمی‌بارد؛ از خاک بالا می‌آید. نه با یک لحظه، نه با یک تاریخ مشخص در تقویم، بلکه با حرکتی تدریجی، عمیق و خاموش در لایه‌های زمین.

زمستان که می‌گذرد، هنوز سرما در سایه‌ها مانده، هنوز سنگ‌ها سردند، اما در زیر همین سردی در عمقی که چشم به آن راه ندارد جنبشی آغاز شده‌است؛ ریشه‌ها و بذرها ترک می‌خورند و زمین، بی‌صدا، تصمیم به زایش می‌گیرد.

این زایش ناگهانی دیده نمی‌شود. اول در رنگ رخ می‌دهد. سبزی‌ای کمرنگ، محتاط، در حاشیه دشت‌ها ظاهر می‌شود. بعد در بو. بوی خاکِ تازه، بویی که نه باران صرف است و نه گیاه صرف، بلکه ترکیبی است از هر دو؛ بویی که خبر می‌دهد چیزی در حال بازگشت است.

در این روزها بازار فقط محل خرید نیست؛ ادامه جغرافیاست. آنچه در دامنه کوه روییده، بی‌واسطه وارد شهر  شده‌است. کنگرها، موسیرها، زرشک‌های کوهی، شنگ، بن‌سر، ریواس و گونه‌های دیگر هر کدام نشانی از بخشی از این سرزمین‌اند.

بر اساس داده‌های رسمی، در ایران حدود 8340 گونه گیاهی شناسایی شده و از این تعداد، سهم قابل‌توجهی در مناطق کوهستانی غرب کشور پراکنده است.

به‌گفته علی محمدی، کارشناس، در لرستان دو هزار گونه گیاهی به‌صورت خودرو در رویشگاه‌های طبیعی رشد می‌کنند و از این میان، بین 200 تا 250 گونه، دارای خواص دارویی و خوراکی است.

بهار در لرستان صرفاً تغییر فصل نیست؛ بازگشت یک چرخه است. در این چرخه زمین می‌رویاند، انسان می‌چیند، و بازار عرضه می‌کند. این چرخه هر سال تکرار می‌شود، اما هر بهار اولین بهار است.

انتهای پیام/ 644