به گزارش خبرگزاری تسنیم از خرم‌آباد، کاروان رضوی در امتداد زیارت در لرستان اکنون به جایی رسیده که دیگر نه مسیر معنا دارد و نه فاصله. در این نقطه دل راه را ادامه می‌دهد و خانه شهدا آستانه می‌شود.

در این مسیر خانه شهید ناو دنا، شهید صدرا بهمنی، دیگر یک مکان نیست؛ نقطه‌ای است که در آن دعا پاسخ گرفته‌است. او آن روز که زمزمه کرد «آمدم ای شاه پناهم بده» شاید گمان نمی‌رفت که روزی آمدن به این شکل بازگردد. اما اکنون پرچم به این خانه آمده و این آمدن پاسخ همان رفتن است.

کاروان، در این امتداد دوباره دل‌سپرده خانه و مزار شهید سید ابراهیم موسویان در الیگودرز می‌شود. در اینجا زیارت دیگر نگاه به ضریح نیست؛ نگاه به خاک آمیخته با شهید است.

در این خانه‌ها تماس با پرچم متبرک به امام رضا  لحظه‌ای کوتاه است، اما برای حاضران کشیده می‌شود. دست‌ها بالا می‌رود، اما این‌بار نه برای رسیدن، برای بدرقه.

در این خانه‌ها اشک‌ها بی‌صدا است و نگاه‌ها به نقطه‌ای فراتر از این فضا دوخته می‌شود. پرچم تنها حرکت نمی‌کند؛ بلکه حامل پیوندی است که میان این خانه‌ها و حرم شکل می‌گیرد.

در این نقطه‌ها زیارت به یاد پیوند می‌خورد. یاد به فقدان و فقدان به معنا. وقتی کاروان دوباره حرکت می‌کند چیزی در اینجا باقی می‌ماند، نه‌فقط مزارها، نه‌فقط نام‌ها، بلکه لحظه‌ای که در آن زیارت از دوریِ جغرافیا به نزدیکیِ تجربه تبدیل شد.

انتهای پیام/644/.