به گزارش خبرگزاری تسنیم از بیرجند، با رسیدن خبر ورود خادمان حرم مطهر حضرت رضا(ع) به روستای «چاهداشی»، گویی نسیمی بهشتی در دل کویر وزیدن گرفت. بی‌قراری شیرینی در چهره مردان و زنان موج می‌زد؛ حال و هوایی شبیه به بازگشت مسافری گم‌گشته که پس از سال‌ها به خانه بازمی‌گردد.

آنچه در چاهداشی رقم خورد، نه یک استقبال معمولی، بلکه تجدید میثاقی عاطفی و دیرینه بود. با پدیدار شدن پرچم سبز رضوی در افق روستا، قلب‌های اهالی یک‌صدا به تپش افتاد. در میان جمعیت، مادری گوشه چادرش را به چشم‌های بارانی‌اش می‌فشرد و زیر لب با امام غریب نجوا می‌کرد؛ مردی با دست‌های پینه‌بسته، ملتمسانه به پرچم خیره شده بود تا شاید غبار آن، مرهمی بر دردهای کهنه‌اش باشد.

فضای روستا آمیزه‌ای از غربت و انس بود. کودکان مبهوتِ ابهت خادمان شده و مادری که سال‌ها آرزوی زیارت در دل داشت، با دریافت بسته‌ای تبرکی، زیباترین قاب از لبخند و اشک را به تصویر کشید. با پیچیدن بوی اسپند و گلاب، زمان متوقف شد و همگان در حالتی مشترک غرق شدند؛ حالِ تشنه‌ای که به چشمه‌ای زلال رسیده باشد.

اگرچه خادمان رفتند، اما آرامشی عمیق در نگاه مردم ماندگار شد؛ انگار حرم پیش از آنکه آن‌ها بروند، در کوچه‌های خاکی و کنج خانه‌های اهالی بنا شده بود. این صحنه‌های ناب دلدادگی، در روستاهای مهدی‌آباد، آتشکده علیا، رومه، دهسلم و میغان شهرستان نهبندان نیز تکرار شد و حضور پرشور کودکان و نوجوانان برای لمس پرچم، نشان داد که ارادت به فرهنگ رضوی در دورافتاده‌ترین نقاط مرزی، ریشه‌ای عمیق و جاودانه دارد.

انتهای پیام/256