به گزارش خبرگزاری تسنیم از کاشان، حال خوب در این روزها، یک انتخاب معمولی نیست، بلکه یک مدل مقاومت است و وقتی شما تصمیم می‌گیرید آرامش خودتان و عزیزانتان را حفظ کنید، در واقع از زیباترین بخش وجودتان در برابر اضطراب و نگرانی محافظت می‌کنید.

همه چیز گل و بلبل نیست، اما باید یادبگیریم چطور در شرایط ابهام، ریشه خود را حفظ کنیم و ذهن‌مان را از اضطراب فردا، به امنیت امروز و همین لحظه برگردانیم و با کوچکترین بهانه ها، چراغ امید را در خانه‌هایمان روشن نگه داریم.

گاهی وسط مهمانی یا درحال کار هستید اما ذهن‌تان درگیر دعوای دیروز یا نگران جلسه فردا است، در این شرایط تکنیک لنگرگاه یکی از ساده‌ترین روش‌های استفاده از حواس پنج گانه برای کسب آرامش است؛ پنج چیز را ببینید، چهار چیز را لمس کنید، سه صدا را بشنوید، دو بو را حس کنید و یک مزه را تجربه کنید.

هدف این نیست که از واقعیت فرار کنیم بلکه باید بپذیریم که اضطراب در این شرایط، یک واکنش کاملا منطقی به یک وضعیت غیرمنطقی است و یاد بگیریم در سکون حال، حضور داشته باشیمY ذهن انسان از ندانستن، بیشتر از دانستن اتفاق بد می‌ترسد.

مدیرت مصرف اخبار، یکی از راه‌های حفظ آرامش است زیرا مرور و تکرار مداوم اخبار، قدرت تصمیم‌گیری و آرامش ما را می‌بلعد، پس باید برای خود ساعت امن خبری تعیین کنیم و مثلا روزی یک یا دوبار اخبار را گوش کنیم.

تمرکز بر دایره نفوذ در برابر دایره نگرانی، نیز به کسب آرامش در شرایط ناآرامی کم می‌کند و تفکیک آنچه در کنترل ماست مثل مراقبت از خانواده، نظم روزانه و گفت‌وگوی سازنده در برابر سیاست‌های کلان جنگ که در کنترل ما نیست و با تمرکز بر کارهای کوچک روزمره، حس کنترل بر زندگی را بازیابی می‌کنیم.

ایجاد فضای امن برای کودکان و سالمندان بسیار بااهمیت است؛ اضطراب خود را به محیط خانه منتقل نکنیم؛ اینکه امروز امنیت داریم، کافی است و روتین‌های روزانه مثل خوردن و خوابیدن، فعالیت بدنی، تکنیک‌های تنفسی، راهکارهایی برای نجات از فشار نگرانی است.

تاب‌آوری، به معنای «بی‌تفاوت بودن» نیست، بلکه به معنای حفظ توان برای ادامه دادن است؛ تاب‌آوری، به معنی انعطاف داشتن و به یعنی خم شدن بدون شکستن است.

ما نمی دانیم فردا چه می‌شود اما می‌دانیم که امروز باهم هستیم و باید باهم از این مسیر سخت عبور کنیم؛ واکنش‌های روانی پس از جنگ مانند اضطراب افسردگی، یک ضعف نیست بلکه پاسخ طبیعی مغز به شرایط غیرطبیعی است.

حال خوب، به معنای شادی هیجانی و خنده‌های بلندنیست بلکه به معنای آرامش پایدار درونی است که در روانشناسی جنگ و بحران، به این حالت، تاب آوری فعال می‌گوییم.برای داشتن ذهن آرام باید دیوار اضطراب را کوتاه کنیم.

ذهن ما فقط می‌تواند در لحظه حال، آرامش را تجربه کند و وقتی ذهن به آینده مبهم می‌رود دچار فروپاشی می‌شود؛ ذهن ما در شرایط جنگ، سناریوهای بد را به تصویر می‌کشد بنابراین باید از افکار فاجعه‌ساز، سم‌زدایی کنیم.

وقتی ناامیدی بر ما غالب شود، مغز پاداش دریافت نمی‌کند بنابراین برای تولید حال خوب باید سیستم پاداش مغز را به روش‌های کوچک فریب دهیم؛ دنبال شادی‌های بزرگ نباشیم، یک فنجان چای داغ یا گفت‌وگو با یک دوست قدیمی، را نباید دست کم گرفت.

وقتی جنگ و سیاست از کنترل ما خارج است باید بر محیط کوچک اطراف‌مان مسلط شویم؛ قوی بودن یعنی درحالی‌که می‌ترسیم، همچنان به مسوولیتهای کوچک روزانه خود عمل کنیم.

پژوهش‌ها نشان می‌دهد مفید بودن برای دیگران، درمان افسردگی و ناامیدی است. وقتی به کسی کمک می‌کنیم، حتی با یک حرف آرام‌بخش، افسردگی ما کاهش پیدا می‌کند.

در زمان شرایط جنگ و بحران‌ها، شرایط ناپایدار اقتصادی و ابهام در جنگ و خستگی روح و روان، همدلی بیشتری با اطرافیان داشته باشیم و در درمان افسردگی و ناامیدی با کمک و شفقت ورزی به دیگران و ایجاد حال خوب برای آنها، ابتدا حال خودمان خوب می‌شود.

یادداشت از آمنه نشاسته‌گیر، مشاور و پژوهشگر حوزه روانشناسی

انتهای پیام/801