خبرگزاری تسنیم، سعید شیری: دهه‌ی کرامت، فاصله‌ای نورانی میان میلاد حضرت فاطمه معصومه و میلاد امام رضا است؛ ایامی که در آن، مفهوم «کرامت» از یک واژه‌ی اخلاقی، به یک سبک زندگی الهام‌بخش تبدیل می‌شود. این دهه، فرصتی است برای بازخوانی شأن انسان در نگاه دین؛ اینکه انسان، موجودی برخوردار از عزت الهی است و باید این گوهر را در خود و در روابطش با دیگران پاس بدارد. درک کرامت انسان، هم در جایگاه خود و هم در تعامل با دیگران، اصلی بنیادین در اخلاق و فرهنگ بشری است. آیه‌ی «وَ لَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِی آدَمَ» از سوره‌ی قرآن، یکی از روشن‌ترین بیانات درباره‌ی شأن و منزلت انسان است؛ بیانی که نه‌تنها جایگاه او را در میان مخلوقات ترسیم می‌کند، بلکه مسئولیتی سنگین بر دوش فرد می‌گذارد. در جهانی که بسیاری از موجودات بر اساس غریزه حرکت می‌کنند، انسان با موهبت عقل، اختیار و استعداد تعالی، به مرتبه‌ای از کرامت دست یافته که او را شایسته‌ی خطاب الهی کرده است.

در تفسیر این کرامت، روایت ارزشمندی از امام محمد باقر نقل شده است که می‌فرمایند «خداوند همه موجودات را به صورت افتاده آفرید، اما انسان را ایستاده خلق کرد» و یا امام سجاد علیه‌السلام می‌فرماید کرامت‌ خدا یعنی اینکه «خداوند بنی آدم را نسبت به سایر مخلوقات برترین و فضیلت داد.»  این روایات گویای آن است که کرامت، یک موهبت الهی و صفتی ذاتی است که انسان را در جایگاهی رفیع قرار می‌دهد و مسئولیت او را در قبال این موهبت سنگین‌تر می‌کند. این برتری، نه تنها در خلقت فیزیکی، بلکه در اعطای عقل، اختیار، و قابلیت درک حقیقت نهفته است.

کرامت انسانی، پیش از آنکه یک امتیاز باشد، یک آگاهی است؛ آگاهی به این‌که انسان چه هست و چه می‌تواند باشد. کسی که به جایگاه واقعی خود واقف می‌شود، دیگر خود را به امور پست و زودگذر نمی‌فروشد. او می‌داند که عزت نفس، سرمایه‌ای است که نباید در بازار دنیا به حراج گذاشته شود. چنین انسانی، حتی در سخت‌ترین شرایط، از مرزهای شخصیت خود عبور نمی‌کند.

حفظ کرامت، به معنای مراقبت دائمی از رفتار، گفتار و حتی نیت‌هاست. هر انتخاب، یا انسان را در مسیر عزت پیش می‌برد یا او را از جایگاه حقیقی‌اش دور می‌کند. در این نگاه، گناه، صرفاً یک تخلف نیست، بلکه نوعی سقوط از مقام کرامت است؛ و در مقابل، هر عمل صالح، بازگشتی است به آن جایگاه اصیل و الهی.

اما کرامت، تنها به خود انسان محدود نمی‌شود. همان‌گونه که انسان مأمور به حفظ عزت خویش است، موظف است کرامت دیگران را نیز پاس بدارد. نگاه تحقیرآمیز، رفتارهای توهین‌آمیز و هرگونه بی‌احترامی به دیگران، در حقیقت نادیده گرفتن همان حقیقتی است که خداوند درباره‌ی بنی‌آدم بیان کرده است. احترام به دیگران، نه یک انتخاب اخلاقی ساده، بلکه یک وظیفه‌ی الهی است.

جامعه‌ای که در آن کرامت انسانی به رسمیت شناخته شود، از بسیاری از آسیب‌ها مصون خواهد ماند. در چنین جامعه‌ای، ظلم، تحقیر، تبعیض و بی‌عدالتی جایی برای رشد پیدا نمی‌کنند؛ زیرا هر فرد، خود را در برابر شأن الهی انسان مسئول می‌داند. روابط انسانی در این فضا، بر پایه‌ی احترام متقابل و درک ارزش وجودی یکدیگر شکل می‌گیرد.

پس کرامت انسانی، پلی است میان زمین و آسمان؛ حقیقتی که اگر به‌درستی فهم و حفظ شود، می‌تواند انسان را به عالی‌ترین مراتب قرب الهی برساند. انسانِ کریم، کسی است که هم خود را عزیز می‌دارد و هم دیگران را، و در این مسیر، نشانی روشن از بندگی آگاهانه و زیستِ شرافتمندانه را در سراسر زندگی خویش به نمایش می‌گذارد.

انتهای پیام/