به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری تسنیم، در حالی که آتش‌بس شکننده‌ای میان آمریکا و ایران برقرار است و تنگه هرمز همچنان بسته مانده است، یک تحلیل تاریخی در روزنامه بریتانیایی ایندیپندنت نشان می‌دهد که چرا آمریکا عملاً توان بازگشایی این تنگه را به‌زور ندارد و چرا ایران در این نبرد دست‌بالا را دارد.

برخی محورهای این گزارش به این شرح است:

1. معمایی که مشاوران ترامپ می‌دانند

جان دبلیو اس کلارک، نویسنده این تحلیل، می‌نویسد که پاسخ به این پرسش که چرا آمریکا هیچ اقدامی برای بازگشایی تنگه هرمز انجام نداده است، ساده است: پاک‌سازی یک میدان مین در شرایطی که ساحل در دست دشمن است، بدون پذیرش تلفات سنگین تقریباً غیرممکن است، و این چیزی است که ایالات متحده حاضر به پرداخت هزینه‌اش نیست.

بمباران هوایی یک دشمن کم‌تجهیز یک چیز است، اما درگیر شدن در نبردی واقعی در سطح آب با حریفی که سال‌هاست برای همین شکل از جنگ نامتقارن برنامه‌ریزی کرده است، چیز دیگری است.

2. درس تاریخی از داردانل؛ مارس 1915

نویسنده برای مستند کردن این ادعا به یکی از فاجعه‌بارترین عملیات‌های نظامی قرن بیستم اشاره می‌کند. در مارس 1915، بریتانیا و فرانسه تصمیم گرفتند تنگه داردانل را ـ گذرگاه حیاتی میان دریای مدیترانه و دریای سیاه که ترکیه بسته بود ـ به‌زور بگشایند.

نیروی مهاجم چیزی کم نداشت: چهارده ناو جنگی بزرگ، شامل غول‌هایی چون کوئین الیزابت و اینفلکسیبل، به‌همراه ناوهای اسکورت و نیروی بزرگی از کشتی‌های مین‌روب. طرح هم روی کاغذ محکم بود؛ ناوهای بزرگ از فاصله امن سواحل را گلوله‌باران می‌کردند، بعد مین‌روب‌ها منطقه را پاک‌سازی می‌کردند و ناوها پیش می‌رفتند.

3. چهار ساعت، سه ناو غرق‌شده

عملیات روز 18 مارس 1915 آغاز شد، در ابتدا همه چیز خوب پیش رفت، اما از ساعت دو بعدازظهر همه چیز فروپاشید، ناو فرانسوی بووه به مین خورد و در چند دقیقه غرق شد؛ از 718 خدمه تنها 75 نفر جان سالم به‌در بردند، کمتر از یک ساعت بعد، اچ‌ام‌اس ایریزیستیبل به مین برخورد کرد، سپس اچ‌ام‌اس اینفلکسیبل با سوراخی نه متر در هشت متر زیر خط آب از میدان خارج شد، و در آخرین لحظات، اچ‌ام‌اس اوشن نیز به مین خورد و غرق شد.

در کمتر از هفت ساعت، سه ناو جنگی بزرگ غرق شد و یکی از کار افتاده بود. ناو ادمیرال دی روبک ساعت پنج و پنجاه دقیقه بعدازظهر فرمان عقب‌نشینی کلی صادر کرد. این شکست پایان تلاش برای بازگشایی داردانل از طریق دریا بود و هرگز تکرار نشد.

4. موازی‌خوانی با تنگه هرمز

نویسنده ایندیپندنت این الگو را مستقیماً بر تنگه هرمز تطبیق می‌دهد. ایران سال‌هاست برای دقیقاً همین سناریو آماده شده است؛ میدان‌های مین، موشک‌های ساحلی، قایق‌های تندرو سپاه و جنگ نامتقارن، ترکیبی است که بزرگ‌ترین نیروی دریایی جهان را هم به تردید وامی‌دارد.

در 1915، یک حریف نسبتاً ضعیف ـ ترکیه ـ با استفاده از همین تاکتیک‌ها، نیروی مشترک دو بزرگ‌ترین نیروی دریایی جهان یعنی بریتانیا و فرانسه را شکست داد. امروز ایران با تجربه‌ای بسیار عمیق‌تر و تسلیحاتی بسیار پیشرفته‌تر، همان نقش را ایفا می‌کند.

5. نتیجه‌گیری

 تنگه هرمز نه با بمب‌افکن‌های B-2 گشوده می‌شود و نه با تهدید. این دژ طبیعی که ایران آن را با دقت به سلاح تبدیل کرده است، همچنان محکم‌ترین اهرم فشار تهران در برابر واشنگتن باقی می‌ماند.

انتهای پیام/+