به گزارش گروه رسانه های خبرگزاری تسنیم، عملیات به اصطلاح «خشم حماسی» در یک آتش‌بس شکننده متوقف شده و این فرصتی برای ارزیابی این موضوع فراهم کرده که آیا نیروهای آمریکایی به نقطه «وینچستر» (تمام شدن مهمات) نزدیک شده‌اند یا خیر.

با ظهور گزارش‌هایی درباره مصرف گسترده موشک‌های تاماهاوک، پاتریوت و سایر مهمات در جنگ با ایران، نگرانی درباره وضعیت انبارهای مهمات آمریکا در بین محافل نظامی این کشور افزایش یافته است. عملیات به اصطلاح «خشم حماسی» در یک آتش‌بس شکننده متوقف شده و این فرصتی برای ارزیابی این موضوع فراهم کرده که آیا نیروهای آمریکایی به نقطه «وینچستر» (تمام شدن مهمات) نزدیک شده‌اند یا خیر.

اندیشکده‌ی آمریکایی «مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌الملل»، از اندیشکده‌های متنفذ و تاثیرگذار و البته مرتبط با نهادهای نظامی و امنیتی آمریکا، در همین زمینه، یک بررسی انجام داده است. از آن‌جا که در جریان جنگ، گردآوری و بررسی مقالات، نظرات و تحلیل‌های رسانه‌ها و مراکز وابسته به دشمن، برای شکل‌دهی به تصویر وضعیت موجود دشمن در مواضع آفند و پدافند، اهمیت بسیاری دارد، اهم مطالب گزارش این اندیشکده در ادامه ذکر می شود.

طبق این بررسی، تحلیل هفت مهمات کلیدی نشان می‌دهد که ایالات متحده برای ادامه جنگ کنونی تحت هر سناریوی محتمل، مهمات کافی دارد. اما ریسک اصلی – که سال‌ها باقی خواهد ماند – در جنگ‌های آینده نهفته است.

آمار هفت مهمات حیاتی

بر اساس اسناد بودجه سال مالی 2026 وزارت دفاع آمریکا، وضعیت هفت مهمات کلیدی به شرح زیر است.

برای چهار مورد از این مهمات، آمریکا ممکن است بیش از نیمی از موجودی پیش از جنگ را مصرف کرده باشد. بازسازی انبارها به سطح قبل از جنگ بین یک تا چهار سال زمان خواهد برد، زیرا موشک‌های در دست تولید باید تحویل شوند.

این موشک‌ها برای درگیری احتمالی در غرب اقیانوس آرام (با چین) نیز حیاتی هستند. حتی پیش از جنگ ایران، انبارهای مهمات برای جنگ با یک رقیب هم‌تراز ناکافی تلقی می‌شدند و این کمبود اکنون حادتر شده است.

کاهش موجودی همچنین بر تأمین پاتریوت، تاد و پی‌آراس‌ام برای اوکراین و سایر متحدان تأثیر خواهد گذاشت و آمریکا خود، با کشورهایی که خواهان بازسازی موجودی خود هستند، رقابت خواهد کرد.

جایگزین‌های قابل قبول برای بسیاری از مهمات

این اندیشکده، به عنوان پیشنهاد برای ارتش تروریستی آمریکا، تاکید می کند که پیش از پرداختن به مهمات دچار کمبود، باید توجه کرد که بسیاری از مهمات دارای موجودی قابل قبول هستند. برای حملات زمینی، جایگزین‌های بسیار ارزان‌تری با قدرت انفجار یکسان وجود دارد:

JDAM (66,000 دلار): کیت هدایت دقیق برای بمب‌های معمولی

JAGM (249,000 دلار): جایگزین هلفایر برای بالگردها و پهپادها

SDB (67,000 تا 265,000 دلار): بمب‌های گلاید دقیق

برای مقابله با پهپادها و موشک‌های کروز، رهگیرهای کم‌هزینه و همچنین موشک‌های هوا به هوای AIM-120 (1.03 میلیون دلار) و AIM-9X (447,000 دلار) به عنوان پشتیبان در دسترس هستند. اما برای مقابله با موشک‌های بالستیک، جایگزین خوبی برای پاتریوت، تاد و استاندارد وجود ندارد.

جزئیات مهمات حیاتی

تاماهاوک (TLAM): موشک کروز دریابلند. بر اساس گزارش واشنگتن پست، بیش از 850 فروند در ماه اول جنگ شلیک شده است. ژاپن گزارشاً مطلع شده که تحویل 400 فروند تاماهاوک به دلیل جنگ ایران ممکن است به تأخیر بیفتد که ضربه‌ای به موضع آمریکا در غرب اقیانوس آرام است.

JASSM: موشک هوابلند دوربرد و پنهانکار. بلومبرگ گزارش داد بیش از هزار فروند در ماه اول جنگ استفاده شده است.

PrSM: موشک زمین‌پرتاپ توپخانه (HIMARS/MLRS). یک مقام ارتش گفته کل موجودی PrSM در جنگ ایران مصرف شده است، هرچند مقامات دیگر می‌گویند برخی هنوز باقی است. موجودی این سامانه به دلیل جدید بودن (تحویل از 2023) محدود است.

SM-3: رهگیر دریا-پرتاب علیه موشک‌های بالستیک. اولین استفاده جنگی آن در آوریل 2024 برای رهگیری موشک‌های ایران بود. حدود 80 فروند دیگر در جنگ دوازده‌روزه 2025 شلیک شد.

SM-6: رهگیر دریا-پرتاب علیه هواپیماها و موشک‌های کروز (قابلیت ضدموشک بالستیک نیز دارد).

تاد (THAAD): سامانه زمین‌پرتاپ علیه موشک‌های بالستیک با برد و ارتفاع بیشتر از پاتریوت. از آگوست 2023 هیچ تحویل جدیدی نداشته و تحویل‌ها تا آوریل 2027 از سر گرفته می‌شود. از هفت مهمات حیاتی، رهگیرهای تاد به دلیل موجودی کم و نبود جایگزین، بحرانی‌ترین هستند.

پاتریوت: سامانه زمین‌پرتاپ علیه هواپیما، موشک بالستیک و کروز، نسخه PAC-3 MSE. 18 کشور دیگر از پاتریوت استفاده می‌کنند و حدود نیمی از تولید سالانه به آن‌ها اختصاص دارد. اوکراین نیز بیش از 600 فروند از آمریکا و متحدان دریافت کرده است.

چالش تحویل‌های طولانی‌مدت

مراحل زیادی بین تصویب بودجه و تحویل موشک‌ها به میدان وجود دارد. به طور تاریخی، زمان ساخت برای اولین تحویل حدود 24 ماه بوده، اما اکنون به 36 ماه یا بیشتر رسیده است.

زمان تولید کل محموله نیز 12 ماه دیگر است. مجموعاً بیش از چهار سال طول می‌کشد تا موشک‌های سفارش داده شده وارد خدمت شوند.

میانگین پنج ساله تولید به شرح زیر است:

تاماهاوک: 79 فروند در سال (47 ماه تا تحویل کامل)

JASSM 385 فروند (48 ماه)

PrSM 56 فروند (46 ماه)

SM-3 53 فروند (64 ماه)

SM-6 96 فروند (53 ماه)

تاد 28 فروند (53 ماه)

پاتریوت: 183 فروند (42 ماه)

جایگزین‌های کم‌هزینه

پویایی هزینه بالا/موجودی کم منجر به توصیه کارشناسان برای ساخت سامانه‌های کم‌هزینه شده است. برای حملات زمینی دوربرد، آمریکا از روی شاهد-136 ایرانی، سامانه LUCAS را با هزینه 35,000 دلار و برد 500 مایل ساخته است.

برای مقابله با پهپادها، سامانه‌های APKWS، رودرانر، کایوت و C-RAM توسعه یافته‌اند. با این حال، به جز موارد نادر، آمریکا از سامانه‌های بسیار گران پاتریوت یا SM-6 علیه پهپادهای ارزان استفاده نکرده، اما به اندازه کافی رهگیر ارزان نیز در اختیار نداشته است.

نتیجه‌گیری: ریسک در جنگ بعدی

اگر موجودی انبارها تا این حد تخلیه شده، چرا تحلیل می‌گوید آمریکا مهمات کافی برای این جنگ دارد؟ پاسخ در کاهش چشمگیر مصرف از روزهای اولیه جنگ نهفته است. برای حملات زمینی، مهمات ارزان‌تر و فراوان‌تر جایگزین مهمات دوربرد شدند. حملات پهپادی و موشکی ایران نیز پس از چند روز اول کاهش قابل‌ملاحظه‌ای یافت.

اما موجودی کاهش یافته یک ریسک کوتاه‌مدت ایجاد کرده است. جنگ علیه رقیب هم‌ترازی مانند چین مهمات را با نرخی بسیار بیشتر از جنگ کنونی مصرف خواهد کرد. موجودی قبل از جنگ قبلاً ناکافی بود و سطوح امروزی عملیات آمریکا را در صورت درگیری آینده محدود خواهد کرد.

این اندیشکده وابسته به دولت آمریکا مدعی است که ترامپ این ریسک مهمات را پذیرفته است – در کنار انحراف نیروها از غرب اقیانوس آرام. به‌گفتهٔ گزارش، نظریه این است که پیروزی قاطع در جنگ کنونی مهم‌تر از حفظ توانایی برای جنگی است که ممکن است هرگز رخ ندهد. پس از پایان عملیات «خشم حماسی»، دارایی‌های دریایی به اقیانوس آرام بازخواهند گشت و موجودی مهمات شروع به بازیابی خواهد کرد، اما بازسازی کامل و رسیدن به سطوح مطلوب سال‌ها طول خواهد کشید.

توصیه نهایی CSIS این است که ایالات متحده باید سرمایه‌گذاری بیشتری روی سامانه‌های کم‌هزینه کند و همزمان ظرفیت تولید مهمات گرانقیمت را به طور چشمگیری افزایش دهد، زیرا تهدیدات آینده (به ویژه از سوی چین) نیازمند انبارهای مهمات بسیار بزرگ‌تری نسبت به وضعیت کنونی است.

منبع: مشرق

انتهای پیام/