به گزارش خبرگزاری تسنیم به نقل از یورونیوز، در پی تحولات ژئوپلیتیکی گسترده پس از بسته شدن تنگه هرمز، سندی منسوب به تام باراک، فرستاده ویژه آمریکا در امور سوریه، از طرحی بلندپروازانه برای تبدیل سوریه به محور ترانزیت جهانی انرژی حکایت دارد.

بر اساس این طرح، تمرکز اصلی نه بر حمل‌ونقل جاده‌ای، بلکه بر احیا و توسعه شبکه گسترده‌ای از خطوط لوله موجود و پیشنهادی است که میادین انرژی خلیج فارس و عراق را به بنادر مدیترانه و در نهایت بازارهای اروپایی متصل می‌کند.

احمد الشرع، رئیس‌جمهور سوریه، طی روزهای اخیر در مجمع دیپلماسی آنتالیا در ترکیه اعلام کرد کشورش با توجه به موقعیت راهبردی خود قصد دارد به مسیر جایگزین برای انتقال انرژی و کالا تبدیل شود.

وی تأکید کرد سوریه می‌خواهد به کریدوری امن میان شرق و غرب بدل شود و خلیج فارس و ترکیه را از طریق اردن به دریای مدیترانه پیوند دهد.

بر اساس سندی که وب‌سایت المجله منتشر کرده، اصطلاح «پل زمینی» که از سوی باراک مطرح شده است، به‌طور مشخص به کریدورهای خطوط لوله زیرزمینی اشاره دارد که می‌تواند جایگزینی برای مسیرهای دریایی آسیب‌پذیر باشد.

از جمله پروژه‌های پیشنهادی، احیای خط لوله نفت کرکوک–بانیاس است که عراق را از طریق سوریه به مدیترانه متصل می‌کند و هزینه آن حدود 4.5 میلیارد دلار برآورد شده است.

همچنین خط لوله گاز قطر–ترکیه به‌عنوان طرحی راهبردی مطرح شده که قرار است گاز میدان شمالی قطر را از طریق اردن و سوریه به ترکیه و سپس اروپا منتقل کند.

طبق این برنامه، زیرساخت‌های موجود نیز توسعه خواهد یافت که شامل خط لوله گاز آذربایجان–کیلیس–حلب (که در اوت 2025 وارد مدار شده است) و همچنین طرح اتصال خط لوله گاز عربی به شبکه ترکیه از طریق سوریه، می‌شود.

در کنار پروژه‌های برون مرزی، برنامه‌هایی برای بازسازی بیش از هزار کیلومتر از شبکه داخلی در شمال‌شرق سوریه و ایجاد مسیرهای صادراتی جدید نیز در نظر گرفته شده است.

در این سند تأکید شده است که افزایش ریسک در گلوگاه‌های دریایی، به‌ویژه تنگه هرمز، انگیزه کشورها برای حرکت به سمت گزینه‌های زمینی را تقویت کرده است.

با این حال، برخی کارشناسان این طرح را چندان واقع‌بینانه نمی‌دانند.

سارکیس کسارجیان، روزنامه‌نگار متخصص در امور ترکیه و خاورمیانه، این پیشنهاد را تکرار ایده‌های قدیمی با ظاهر جدید توصیف کرد.

وی اظهار داشت تبدیل سوریه به مسیر ترانزیت انرژی موضوع تازه‌ای نیست و چنین پیشنهادهایی از اوایل دهه 2000 مطرح بوده است.

به گفته وی، سوریه در مقایسه با گزینه‌هایی مانند بنادر دریای سرخ عربستان، بنادر مدیترانه‌ای اسرائیل و کریدورهای انرژی ترکیه، از نظر زیرساخت، ثبات و مزیت جغرافیایی در موقعیت ضعیف‌تری قرار دارد.

وی افزود این کشورها دارای بنادر و زیرساخت‌هایی هستند که آن‌ها را برای اجرای چنین پروژه‌هایی مناسب‌تر از سوریه می‌کند.

کسارجیان همچنین شرایط امنیتی و حکمرانی لازم برای حفظ چنین زیرساخت‌هایی را یکی از موانع جدی در این منطقه دانست و تأکید کرد پروژه‌های عملی‌تری در سایر نقاط، از جمله خط کرکوک–جیهان میان عراق و ترکیه که از حمایت شرکای منطقه‌ای برخوردار است، در حال پیگیری است.

انتهای پیام/