به گزارش خبرگزاری تسنیم، نیکولا گربیچ، سرمربی صربستانی تیم ملی والیبال لهستان، با رویکردی قاطعانه نشان داده که دوران «ماه عسل» و تعارف با ستاره‌ها به پایان رسیده است.

او با شعار «یا به روش من یا هیچ‌کس»، ساختار جدیدی را بنا کرده که در آن نظم تیمی بر هر نام و نشانی مقدم است. گربیچ با درس گرفتن از اشتباهات مربیان پیشین، متوجه شده که پس از فروکش کردن هیجان اولیه، بازیکنان معمولاً شروع به تست کردن مرزها و محدودیت‌ها می‌کنند؛ اما او با اقتدار اعلام کرده که در تیم او، تنها یک نفر قوانین را وضع می‌کند.

در این مسیر، گربیچ روی ستاره‌هایی حساب باز کرده که هر کدام نقشی حیاتی در پازل او دارند. او به بازیکنانی نظیر الکساندر شلیوکا به عنوان قطب‌نما و مرکز اخلاقی تیم تکیه کرده است؛ بازیکنی که حتی در روزهای افت، استانداردهای کاری را به جوان‌ترها می‌آموزد. در کنار او، حضور مهره‌هایی چون «فورنال» در نقش جنگنده، «لئون» به عنوان ستون باتجربه و «کوخانوفسکی» آرام، ترکیبی از شخصیت‌های متفاوت را ساخته که تنها یک هدف مشترک دارند.

گربیچ معتقد است برای پیروزی در المپیک، صرفاً داشتن بهترین‌ها کافی نیست، بلکه باید تیمی داشت که بازیکنانش حاضر باشند برای یکدیگر «در دل آتش» بروند.

با این حال، نگرانی‌هایی در پست پاسور و همچنین وضعیت تیم زنان تحت هدایت لاوارینی وجود دارد. در حالی که گربیچ با گزینه‌های متعدد در لیست خود دست‌وپنج نرم می‌کند، گزارش‌هایی از انصراف برخی بازیکنان به دلایل پزشکی به گوش می‌رسد. جاکوب بدناروک، کارشناس والیبال، هشدار می‌دهد که در ورزش حرفه‌ای، تنها «عمل» در زمین مسابقه ملاک است، نه بیانیه‌های پرزرق‌وبرق در شبکه‌های اجتماعی. اکنون تمام نگاه‌ها به این است که آیا روش «دیکتاتوری مصلحانه» گربیچ می‌تواند طلسم‌شکنی کرده و مدال طلای المپیک لس‌آنجلس را برای لهستانی‌ها به ارمغان بیاورد یا خیر.

به عقیده کارشناسان، چالش اصلی والیبال لهستان نه در استعداد، بلکه در حفظ ثبات پس از پایان دوره روابط احساسی میان مربی و بازیکن است؛ جایی که گربیچ فعلاً با مشت آهنین خود کنترل اوضاع را در دست دارد.

انتهای پیام/