به گزارش خبرگزاری تسنیم از اراک، اسفند 1404 برای همیشه در حافظه تاریخی این سرزمین، نه فقط به عنوان ماهی که آسمانش از آتش موشک‌های ائتلاف آمریکایی-صهیونیستی سرخ شد، بلکه به عنوان ماهی که «مدرسه» دیگر سنگر امنی برای آینده‌سازان ایران نبود، ثبت خواهد شد.

جنگ رمضان، که با حمله گسترده و هماهق شده آمریکا و اسرائیل در 9 اسفند آغاز شد، در کنار ابعاد پیچیده ژئوپلیتیک خود، روایتی تلخ و عمیقاً انسانی دارد و آن روایت شهادت معلمان و دانش‌آموزانی که قربانی بی‌رحمانه‌ترین نوع جنگ‌افروزی مدرن شدند.

آمارهای منتشر شده از سوی مرکز اطلاع‌رسانی وزارت آموزش و پرورش در فروردین 1405، تصویری دلهره‌آور از عمق این فاجعه ترسیم می‌کند، بر اساس آخرین گزارش‌ها، در جریان این حملات، 277 دانش‌آموز و 67 معلم و فرهنگی به شهادت رسیدند که مجموع شهدای این قشر را به عدد تأمل‌برانگیز 344 نفر می‌رساند که این آمار نه فقط یک عدد، بلکه روایت از دست رفتن نسل فردا و چراغ‌های راهنمای آن است.

در میان این ارقام، جزئیات تکان‌دهنده‌ای وجود دارد که جامعه را به سوگ نشاند. از میان دانش‌آموزان شهید، 157 پسر و 115 دختر بودند، همچنین 5 نوآموز پسر و 2 نوآموز دختر که هنوز الفبای زندگی را کامل یاد نگرفته بودند، در بمباران مدارس و مناطق مسکونی به خاک و خون کشیده شدند.

در سوی دیگر میدان، معلمان نیز سهم سنگینی از این تراژدی برداشتند، 46 فرهنگی زن و 12 فرهنگی مرد در کنار 9 بازنشسته، نشان دادند که در این جنگ، نه مرز جغرافیایی و نه جایگاه شغلی، امنیتی ایجاد نمی‌کند.

فاجعه تنها به آمار شهدا محدود نشد بلکه 196 دانش‌آموز و 26 معلم نیز مجروح شدند که بسیاری از آنان تا پایان عمر با عوارض روحی و جسمی این حملات دست و پنجه نرم خواهند کرد.

زیرساخت‌های آموزشی نیز هدفی آشکار برای بمباران‌ها بودند به طوریکه وزارت آموزش و پرورش اعلام کرد که 993 فضای آموزشی اعم از مدرسه، کانون فرهنگی، سالن ورزشی و اردوگاه دانش‌آموزی آسیب دیده و 53 مدرسه به طور کامل تخریب شده است.

راهبرد «شوک و ترس» دشمن، برای فروپاشی روحیه مقاومت ملی

یکی از تلخ‌ترین گزارش‌ها به مدرسه «شجره طیبه» در میناب مربوط می‌شود که در نخستین روزهای جنگ، این مدرسه هدف موشک‌های آمریکایی قرار گرفت و بر اساس برخی گزارش‌ها، این حمله منجر به شهادت حدود 180 تن شد که از این تعداد، 120 نفر دانش‌آموز بودند.

سؤال اساسی اینجاست که چرا مدارس و مراکز آموزشی به اهداف نظامی تبدیل شدند؟ تحلیل‌گران سیاسی معتقدند که این حملات بخشی از راهبرد «شوک و ترس» برای فروپاشی روحیه مقاومت ملی بود که با هدف قرار دادن مکان‌های غیرنظامی و به ویژه کودکان، دشمن به دنبال ایجاد فضای وحشت و بی‌اعتمادی به آینده در جامعه ایران بود.

با این حال، آنچه در عمل رقم خورد، نه تضعیف اراده، بلکه خلق حماسه‌هایی از جنس ایثار و مقاومت بود؛ جایی که معلمان برای محافظت از دانش‌آموزان در برابر آتش درون کلاس‌ها و راهروها سپر بلای جانشان شدند و دانش‌آموزان با خون خود بر پیکر این سرزمین، خط «مقاومت» را نوشتند.

الفبای درس‌های مدرسه، در جنگ رمضان بوی خون گرفت

شهادت این عزیزان، درس‌آموخته‌ای تلخ برای جهانیان است که جنایت‌های جنگی در سایه سکوت یا حمایت قدرت‌های بزرگ تکرار می‌شود و ما فراموش نخواهیم کرد که اسفند 1404، ماهی بود که الفبای درس‌های مدرسه، جای خود را به «الفبای خون» و «یاء یاس» و «شین شهادت» داد.

در استان مرکزی که کوچکترین شهید جنگ رمضان را باشهادت سیدمجتبی ساجدی‌نیا، 3 روزه تقدیم انقلاب کرد، در جریان این جنگ تحمیلی دشمن صهیونی- آمریکایی استان مرکزی چندین معلم و دانش آموز شهید را تقدیم کرد که براساس آمار، این شهدا به سه شهر اراک، خمین و محلات بود.

گزارش از: فاطمه ساریخانی

انتهای پیام/711/