به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم، در ادبیات و اندیشه سیاسی، تمایز مفهومی میان «حکمرانی»، «حکومت» و «حاکمیت» از اهمیت نظری بالایی برخوردار است. حکمرانی به‌ عنوان فرا‌الگویی کل‌نگر، تمامی کنشگران جامعه، اعم از نهادهای حاکمیتی، بخش خصوصی، سازمان‌های مردم‌نهاد و رسانه‌ها  را در فرآیند سیاست‌گذاری و اداره‌ی امور جامعه دخیل می‌داند.

در شرایط بحران وحدت ارکان چرخه حکمرانی اهمیت بالایی دارد؛ به وجهی که امنیت وجودی نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران به آن گره می خورد. الگویی که در چرخه حکمرانی رئوس منظومه ای یکپارچه را تشکیل می دهند عبارتند از: رهبری (امام)، مردم (امت)، سپاه و ارتش(قدرت سخت) و دیپلماسی (قدرت نرم).

بر اساس الگوی پیشنهادی، عقلانیت و تاب‌آوری چرخه حکمرانی به ویژه در شرایط بحران جنگ در گرو هم‌نوایی سیستمی این چهار رکن اساسی است:

1. رهبری: دارای نقشی کانونی در ایجاد انسجام درونی و اتخاذ تصمیمات کلان در سطح ملی و فراملی، به مثابه ناخدای کشتی نجات جبهه حق.

2. امت: به مثابه سرمایه‌ی اجتماعی، متکی بر حمایت و حضور فعال شهروندان در عرصه‌های مختلف اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی. به ویژه حضور در صحنه به عنوان اصلی ترین عنصر بازدارنده از اغتشاش های شهری در بحران #جنگ.

3. نیروهای نظامی ارتش و سپاه: سلحشوران دفاعی ـ امنیتی، به مثابه قدرت سخت و مسئول حفاظت از تمامیت ارضی در برابر تهدیدهای سخت دشمن.

4. دیپلماسی هوشمند و ارتباطات بین‌المللی: کارگزاری مؤثر در عرصه‌ی روابط خارجی، حقوق بین‌الملل و فضاسازی رسانه‌ای برای تبیین گفتمان ملی و دفاع از منافع #کشور.

تعامل سازنده و هم‌افزای این چهار رکن، نه‌تنها «امنیت وجودی» نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران عزیز و سربلند را تضمین می‌کند، بلکه ظرفیت‌سازی برای توسعه‌ پایدار و ارتقای جایگاه منطقه‌ای و بین‌المللی را نیز ممکن می‌سازد.

قدرت نظامی بدون پشتیبانی امت و پشتیبانی امت بدون دیپلماسی هوشمند و هر سه اینها بدون رهبری و ولایت چرخه ای ناقص خواهد بود و رسیدن به سر منزل مقصود در گرو وحدت این ارکان می باشد.

یادداشت از: سیدمجید ظهیری، عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی

انتهای پیام/