به گزارش خبرگزاری تسنیم از خرم‌آباد، در لرستان، زمین فقط برای روییدن نیست؛ برای جبران نیز هست. سال‌هاست که بخشی از خاک این استان، در چرخه‌ای تکراری از کشت و آیش، نفس می‌کشد؛ می‌کارد، رها می‌شود و دوباره به کار بازمی‌گردد.

در لرستان، جایی که رودخانه‌ها گاه بیش از آن‌که جاری باشند، به ردّی کم‌جان از آب شبیه‌اند، کلزا سر برآورده است؛ گیاهی از تبار شب‌بوها، با ساقه‌هایی باریک و گل‌هایی زرد.

آنچه این دانه‌ کوچک را در اقلیم ناپایدار لرستان متمایز می‌کند، سازگاری کم‌نظیر آن با شرایط سخت است؛ زیستن در زمین‌های شیب‌دار، در خاک‌های کم‌عمق و در میان بارندگی‌های نامنظم.

کلزا در چنین بستری، نه‌فقط رشد می‌کند، بلکه به بخشی از پاسخ زمین به خشکی تبدیل می‌شود. در سال‌هایی که بارندگی مناسب بوده، عملکرد این محصول رضایت‌بخش گزارش شده، اما پایداری این عملکرد، وابسته به منابع آب و شرایط اقلیمی است.

مردمانی که قرن‌ها با خاک زیسته‌اند، این گیاه را از یک کشت معمولی فراتر برده‌اند. در لرستان، کلزا به‌تدریج جای خود را در میان کشاورزان باز کرده‌ و این استان را در رتبه بین هشتم و نهم کشور قرار داده‌است.

این زمین‌ها، کلزا را بهتر می‌پذیرند؛ شاید به‌دلیل همان ویژگی که آن را متمایز کرده‌است: ریشه‌ای عمیق که تا حدود شصت سانتی‌متر در خاک فرو می‌رود و به لایه‌هایی دست می‌یابد که دیگر گیاهان کمتر به آن می‌رسند.

به‌گفته نامدار صیادی، رئیس سازمان جهاد کشاورزی لرستان، سطح زیر کشت این محصول به حدود 4 هزار و 500 هکتار رسیده و پیش‌بینی می‌شود امسال حدود 6 هزار و 500 تن کلزا برداشت شود.

در شرایطی که حدود 90 درصد روغن مصرفی کشور از خارج تأمین می‌شود، توسعه کشت دانه‌های روغنی به یکی از برنامه‌های اصلی وزارت جهاد کشاورزی تبدیل شده‌است.

در لرستان، ظرفیت زمین برای این تغییر قابل‌توجه است. بر اساس اعلام رئیس سازمان جهاد کشاورزی، سالانه حدود 100 هزار هکتار اراضی آیش زرد در این استان وجود دارد.

کشت کلزا در تناوب با غلات، اثراتی فراتر از تولید مستقیم دارد. بر اساس داده‌های ارائه‌شده، در هر هکتار از مزارعی که کلزا کشت می‌شود، حدود 8 تن به ماده آلی خاک افزوده می‌شود.

در دشت‌های لرستان، کلزا در فصل رشد، با رنگ زرد گسترده‌اش دیده می‌شود؛ لکه‌هایی روشن بر زمینه سبز و خاکی زمین.

انتهای پیام/ 644