به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم، در شبی که بسیاری منتظر روایت‌های کلیشه‌ای از جنگ و مذاکره بودند، دکتر قالیباف تصویری متفاوت، واقعی‌تر و در عین حال امیدوارکننده‌تر از قدرت ملی ایران ترسیم کرد. نه شعارِ «همه چیز عالی است» و نه ادعای «ما همه چیز داریم»، بلکه یک روایت هوشمندانه از مدیریت بحران‌ها ارائه کرد.

این یادداشت، نگاهی است به لایه‌های پنهان این مصاحبه تا نشان دهد چرا ایران امروز قوی‌تر از دیروز در میز مذاکره و میدان جنگ ایستاده است. 

1. «جنگ تحمیلی سوم» و بلوغ راهبردی ایران

دکتر قالیباف جنگ اخیر را «جنگ تحمیلی سوم» نامید. این نامگذاری تصادفی نیست. او داشت به مردم می‌گفت: ما از یک جنگِ تمام عیار پیروز به در برده‌ایم، در حالی که دهه‌ها قبل در جنگ تحمیلی اول، هشت سال درگیر بودیم.» نکته امیدوارکننده اینجا بود که در جنگ اول، تأخیر 14 ساعته در واکنش داشتیم، اما این بار، با وجود شهادت رهبر انقلاب و چندین فرمانده ارشد، واکنش ما فوری و کوبنده بود. این یعنی سیستم دفاعی کشور به بلوغی رسیده که دیگر با حذف افراد فلج نمی‌شود. این پیام به دشمن: هر کسی را بکشید، ده نفر جای او آماده است.

2. معادله جدید پیروزی؛ نه «نابودی» بلکه «تحمیل اراده»

یکی از هوشمندانه‌ترین بخش‌های صحبت قالیباف، تفکیک میان «پیروزی» و «نابودی کامل دشمن» بود. او صریحاً گفت: «ما آن‌ها را نابود نکردیم، اما پیروز میدان هستیم.» چرا این جمله امیدوارکننده است؟ چون برای اولین بار یک مقام ارشد نظام به مردم می‌گوید: «ما واقع‌بین هستیم. می‌دانیم آمریکا پول و تجهیزات بیشتری دارد. اما قدرت ما در طراحی درست، اتکا به مردم و استفاده هوشمندانه از نقاط ضعف دشمن است.» این یک پیروزی هوشمندانه است، نه کورکورانه. ما نیازی نداریم ارتش آمریکا را منهدم کنیم تا برنده باشیم. کافی است آن‌ها نتوانند خواسته‌شان را بر ما تحمیل کنند. و این همان چیزی است که رخ داده است.

3. داستان تنگه هرمز؛ شکستی که به پیروزی تبدیل شد

دکتر قالیباف با یک مثال زنده نشان داد که چگونه یک تهدید می‌تواند به فرصت تبدیل شود. آمریکایی‌ها آمدند با مین‌روب‌هایشان، اما در مذاکرات پاکستان، قالیباف به آن‌ها گفت: «اگر ذره‌ای جلو بیایید، می‌زنیم.» آن‌ها 15 دقیقه فرصت خواستند و عقب‌نشینی کردند. اما مهم‌تر از این، روایت «محاصره احمقانه» بود. آمریکایی‌ها گفتند همه کشتی‌ها عبور کنند جز ایران.

قالیباف با یک جمله این نقشه را نقش بر آب کرد: «مگر امکان دارد؟ اینجا تنگه هرمز است.» پیام پنهان اما امیدوارکننده: دشمن آنقدر از ما می‌ترسد که حتی جرأت نمی‌کند ما را کامل محاصره کند. او محاصره‌ای ساختگی و نمایشی طراحی کرده تا ضعف خود را بپوشاند. و ما این را فهمیده‌ایم.

4. مردم؛ از تماشاگر به بازیگردان تاریخ

شاید الهام‌بخش‌ترین بخش مصاحبه، توصیف نقش مردم بود. قالیباف با چشمانی خیس از شرمندگی گفت: «وقتی دیدم زنان و کودکان با دستان خالی زنجیره‌های انسانی دور نیروگاه‌ها و پل‌ها درست کردند، شرمنده آنان شدم.» این یعنی یک واقعیت بزرگ: قدرت واقعی ایران، نه موشک‌ها، که مردمی هستند که پای آرمان‌هایشان می‌ایستند.

موشک‌ها ممکن است خطا کنند، اما اراده یک ملت هرگز خطا نمی‌کند. و نکته مهم‌تر: قالیباف تأکید کرد که این مردم «نه به دستور، که خودجوش» آمدند. این یعنی انقلاب به نقطه‌ای رسیده که نیازی به فرمان از بالا ندارد. خود مردم، امام و امتِ خود شده‌اند. این بزرگ‌ترین سرمایه راهبردی ایران است.

5. مذاکره؛ نه از روی ضعف، بلکه برای تثبیت پیروزی

یکی از نگرانی‌های رایج در جامعه این بود: «چرا با آمریکا مذاکره می‌کنیم؟» قالیباف پاسخ قاطعی داد: «ما تا 48 ساعت قبل از آتش‌بس، هیچ مذاکره‌ای انجام ندادیم. مذاکره زمانی آغاز شد که ترامپ در توییتر علناً درخواست آتش‌بس کرد.»

این یعنی اولین قدم از سوی دشمن برداشته شد، نه از سوی ما. و ما مذاکره را به عنوان «روش مبارزه» پذیرفتیم، نه به عنوان «روش تسلیم». در مذاکرات اسلام‌آباد، قالیباف به ونس (مقام آمریکایی) گفت: «ما با حسن نیت آمده‌ایم، اما در اوج بی‌اعتمادی.» این یک شاهکار دیپلماتیک است. ما با دشمن مذاکره می‌کنیم، اما دستمان روی ماشه است. و این همان «دیپلماسی اقتدار» است که رهبری بارها بر آن تأکید کرده‌اند.

6. دستاوردهای عینی؛ نه شعار، بلکه واقعیت

قالیباف دستاوردهای مشخصی را برشمرد که هر ایرانی می‌تواند به آن افتخار کند: 180 پهپاد دشمن در این جنگ سرنگون شد، در حالی که در جنگ قبلی چنین قابلیتی نداشتیم. موشک ما در نزدیکی اف35 منفجر شد؛ یعنی پیشرفته‌ترین جنگنده دشمن در تیررس ماست. آتش‌بس لبنان به شرط ایران برقرار شد؛ یعنی مقاومت تنها نماند. اینها دستاوردهایی است که در رسانه‌های غربی منعکس نمی‌شود، اما واقعیت دارد.

7. چشم‌انداز آینده؛ هشدار با امید

قالیباف در پایان با قاطعیت گفت: «اگر آمریکا محاصره را رها نکند، حتماً تردد در تنگه هرمز محدود خواهد شد.» این یک هشدار است، اما در دل خود امید دارد. امید به اینکه ایران دیگر کشوری نیست که تهدیدها را ببلعد. ایران امروز بازیگر اصلی منطقه است و قواعد بازی را خودش تعیین می‌کند و مهم‌تر از همه، قالیباف صراحتاً نام آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای را به عنوان «مقام معظم رهبری» برد.این یعنی ساختار رهبری کشور شفاف، منسجم و آماده برای آینده است. هیچ خلا و ابهامی وجود ندارد. این خود یک پیام ثبات و امنیت روانی برای جامعه است.

جمع‌بندی: چرا باید امیدوار باشیم؟

مردم ایران! اگر از این مصاحبه یک جمله را به خاطر بسپارید، این باشد: «ما پیروز میدان هستیم، نه به این معنا که دشمن را نابود کردیم، بلکه به این معنا که نگذاشتیم دشمن به هیچ یک از 9 هدفش برسد.» ما در جنگی نامتقارن، با طراحی هوشمندانه و اتکا به مردم، قدرتمندترین ارتش‌های جهان را مجبور به عقب‌نشینی کردیم. ما تنگه هرمز را در کنترل داریم، آسمان خود را امن کرده‌ایم، و در میز مذاکره از موضع عزت وارد شده‌ایم. بله، مشکلات اقتصادی و معیشتی باقی است. بله، جنگ تمام نشده. اما امروز بیشتر از هر زمان دیگری، ایران در اوج قدرت راهبردی خود قرار دارد. نه به خاطر موشک‌ها، که به خاطر مردمی که در خیابان‌ها ایستادند و نشان دادند که «ما همان ملتی هستیم که تاریخ را می‌سازیم، نه تماشا می‌کنیم.» این پیروزیِ ساکت، این عزتِ بی‌سر و صدا، میراث مشترک همه ماست. آن را پاس بداریم.

یادداشت از: عبدالوهاب فراتی، عضو هیئت علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی

انتهای پیام/