به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری تسنیم، درحالی که بعد از جنگ نسل‌کشی رژیم صهیونیستی علیه نوار غزه، گزارش‌های بین‌المللی زیادی درباره تشدید جنایات و شکنجه‌های وحشیانه صهیونیست‌ها علیه اسرای فلسطینی منتشر شده است، محمد عبدالرحمن، اسیر آزاد شده فلسطینی در خانه‌اش در اردوگاه قلندیا، در شمال قدس اشغالی، از تجربه بازداشت خود برای خبرنگار الجزیره حرف زد که بیش از 10 سال در بازداشت‌های مکرر، از 17 سالگی تا آخرین بازداشتش در 37 سالگی، در اکتبر 2023، به طول انجامید.

شواهد نشان می‌دهد که وضعیت اسرای فلسطینی بعد از روی کار آمدن ایتمار بن گویر، وزیر فاشیست امنیت داخلی رژیم اشغالگر و اختیاراتی که در زندان‌ها به وی داده شد، بسیار وخیم‌تر شده است.

جهنم زندان‌های صهیونیست‌ها برای اسرای فلسطینی بعد از جنگ غزه

اما چه چیزی در زندان‌های رژیم صهیونیستی بعد از تصدی بن گویر به این منصب تغییر کرده و چه اتفاقی همزمان با جنگ نسل کشی علیه غزه افتاد؟ این سوالی بود که خبرنگار الجزیره از محمد عبدالرحمن پرسید و او با چهره‌ای رنگ پریده و لبخندی از درد و رنج پاسخ داد: "چه چیزی تغییر نکرده است؟! زندان یعنی زندگی در جهنم."

محمد در 14 اکتبر 2023 به مدت دو سال کامل بازداشت شد، که طی آن شاهد تحول بزرگی در زندان‌های رژیم صهیونیستی بودیم که همزمان با جنگ نسل کشی در غزه رخ داد، و به واقعیتی تبدیل شد که بیش از 20 هزار فلسطینی طی آن بازداشت شدند، علاوه بر بیش از 5 هزار فلسطینی که قبلاً در زندان‌ها بودند.

شکنجه‌های شدیدتر و تلخ‌تر

محمد عبدالرحمن با وجود اینکه قبلاً 6 بار بازداشت شده بود، و در مجموع 5 سال را در اکثر زندان‌ها گذرانده و هر بار شرایط بازداشت متفاوتی را تجربه کرده و در یکی از آنها با گلوله واقعی زخمی شده بود و تحت عمل جراحی قرار گرفته بود، اما آخرین بازداشت وی بعد از جنگ غزه سخت ترین و تلخ ترین بود.

محمد آخرین دوره حبس خود را در زندان مجدو گذراند، که طی آن دو بار به زندان عوفر برای ملاقات با افسر شاباک منتقل شد، و یک بار دیگر برای درمان پس از شکستگی لگن در اثر ضرب و شتم مداوم در طول بازجویی در آنچه به عنوان کلینیک زندان رمله شناخته می‌شود.

این اسیر آزاد شده فلسطینی در گفتگو با خبرنگار الجزیره اظهار داشت: در بازداشت‌های قبلی، ما مورد شکنجه و ضرب و شتم قرار می‌گرفتیم، اما برای مدت محدودی و اغلب در زمان بازجویی. اما در طول بازداشت اخیر، ضرب و شتم مداوم و سرکوب در تمام اشکال آن به طور مداوم ادامه داشت: در هنگام بازداشت، و انتقال (در اتوبوس)، بازجویی، بازرسی، در شمارش صبح و عصر، در کلینیک، در طول محاکمات، و در هر مکان و زمان.

و از خانه اش در اردوگاه قلندیا، سلسله آزار و اذیت محمد پس از بازداشتش آغاز شد، جایی که او به یک مرکز بازداشت در یک شهرک نزدیک منتقل شد، و در آنجا مورد ضرب و شتم قرار گرفت، و از آنجا به مرکز بازجویی عتصیون در اراضی بیت لحم در جنوب کرانه باختری.

او گفت که بعد از بازداشت من از خانه‌ام در اردوگاه قلندیا و انتقال به یک مرکز بازجویی در عتصیون در جنوب کرانه باختری، من یک قتل عام علیه اسرا را تجربه کردم؛ جایی که آنها بیش از 1000 اسیر را به طور کامل برهنه کردند، و ما را در تمام نقاط بدنمان، به ویژه در مناطق حساس، مورد ضرب و شتم قرار دادند، و ما 48 ساعت متوالی در این وضعیت ماندیم و تعداد زیادی از استخوان‌های ما شکست.

محمد افزود که پس از انتقال به زندان مجدو، و بر خلاف آنچه قبلاً اتفاق می‌افتاد، هر اسیر به تنهایی به اتاقی که مدیر زندان و نماینده شاباک در آن حضور داشتند، وارد می‌شد و در تمام مدت حضور اسیر در اتاق، او توسط 20 زندانبان با چوب و اسلحه‌های برقی مورد ضرب و شتم قرار می‌گرفت، و در اینجا من دچار شکستگی قفسه سینه و کبودی در سر شد.

این اسیر آزاد شده فلسطینی گفت که پس از انتقال من به سلول‌های زندان، اسرای قدیمی از تغییراتی که در رفتار زندانبانان با آنها رخ داده بود، و از اوضاع بیرون، اطلاعی نداشتند حرف زدند و گفتند که وسایل برقی و تلویزیون از آنها گرفته شده است.

وی ادامه داد: در آغاز بازجویی، اشغالگران سعی کردند اتهاماتی را علیه من ثابت کنند، اما موفق نشدند، و من را به بازداشت اداری منتقل کردند که 4 بار تمدید شد، و این بازداشتی است که بدون اتهام و بدون تاریخ آزادی تمدید می‌شود.

کم کم، محمد توضیح داد که چگونه آنچه در طول بازداشت با آن روبرو شد، به سیاستی تبدیل شد که شامل همه اسرا در زندان‌ها، چه قدیمی و چه تازه بازداشت شده، می شد؛ جایی که همه اسرا با شکنجه شدید روبرو می‌شوند، و اگر اعتراض کنند یا وکیل بخواهند یا حتی درخواست رفتن به دستشویی را داشته باشند، بیشتر شکنجه می‌شوند و به عبارت دیگر، "هر درخواستی، هر چقدر هم کوچک باشد، با ضرب و شتم پاسخ داده می شود."

در آغاز بازداشت محمد، در ماه اول جنگ غزه، اسرا هنوز برخی وسایل مانند پتو و رختخواب را داشتند، اما بعداً، اداره زندان‌ها به تدریج آنها را از اسرا گرفت؛ همراه با تشدید شدید ضرب و شتم و شکنجه، و همچنین تجاوزات جنسی "با هدف شکستن اراده اسرا".

به گفته محمد، در کمتر از یک ماه، تمام قوانین داخلی که خود اشغالگران برای برخورد با اسرا وضع کرده بودند، به طور کامل شکسته شد و دیگر هیچ تابویی وجود نداشت. اما پس از جنگ، سرنوشت هر کس که اعتراض می‌کرد، ضرب و شتم شدید بود؛ همانطور که بسیاری از اسرا که شاهد شکنجه آنها بودیم ، مانند ثائر ابو عصب، عبدالرحمن مرعی و عبدالرحمن بحش، زیر شکنجه به شهادت رسیدند.

یگان وحشی"متسادا" و ابزارهای سرکوب وحشتناک‌تر

به گفته محمد، اما شاید شدیدترین حمله چیزی است که در طول عملیات سرکوب توسط نیروهای ویژه در نیمه شب در داخل اتاق‌های اسرا اتفاق می‌افتد. در گذشته، این سرکوب‌ها (حمله نیروهای ویژه به اتاق‌های اسرا و حمله به آنها) پس از حوادث خاصی اتفاق می‌افتاد و نه به عنوان یک سیاست دائمی مانند این روزها؛ حتی اگر یک رهبر فلسطینی در خارج از زندان ترور می‌شد، اتاق‌ها مورد عملیات سرکوب قرار می‌گرفتند.

در گذشته، این عملیات توسط دو واحد تخصصی انجام می‌شد و در آن از چوب و سگ‌های پلیس به طور محدود استفاده می‌شد. اما اکنون وضعیت کاملاً تغییر کرده است؛ با استفاده از "یگان متسادا"، که خشن‌ترین یگان‌هاست. اعضای این یگان در حمله به اسرا از گلوله‌های واقعی، تپانچه‌های الکتریکی، چوب و سگ‌های پلیس بسیار خشن استفاده می‌کنند.

اسیر آزاد شده مذکور فلسطینی تصریح کرد که برخی از اسرا در معرض شکنجه‌های خشن‌تر و وحشیانه‌تر مانند تجاوزات جنسی قرار می‌گیرند؛ مانند رهبران، اسرای قدیمی، نمایندگان اسرا و شخصیت‌های برجسته فلسطینی.

همچنین تمام ابزارهای غذاخوری از قاشق و بشقاب از اسرا گرفته شد و غذا به صورت باز روی کیسه‌های زباله به آنها داده می‌شد و زندانیان باید با دست غذا می‌خوردند. پس از 20 روز از آغاز جنگ، همچنین جیره‌های غذایی اسرا به شدت کاهش یافت و کیفیت آن نیز بدتر از قبل شد؛ تا جایی که اسرا برای سازگاری با شرایط موجود به روزه گرفتن روی آوردند.

وضعیت غیرانسانی اسرای نوجوان فلسطینی

همچنین شاید یکی دیگر از چیزهایی که در زندان‌ها تغییر کرده ، نحوه برخورد زندانبانان با نوجوانان (اسرای زیر 18 سال) باشد. خود محمد برای اولین بار در دوران نوجوانی بازداشت شد و او و امثال او در آن زمان به دلیل سنشان وضعیت خاصی داشتند.

اما آنچه در دوره اخیر در زندان‌های رژیم صهیونیستی مشاهده شده، عدم تمایز بین کودکان و سایر اسراست؛ بلکه برعکس، از این موضوع برای قرار دادن آنها در معرض نقض‌های اضافی سوء استفاده شده است.

محمد توضیح داد: در گذشته، برخی تعهدات به قوانین و مقررات وجود داشت و مدیران زندان‌ها برای جلوگیری از شکایت اسرا علیه آنها، به آنها حیله می‌زدند، علاوه بر اینکه به برخی از درخواست‌های اسرا پاسخ داده می‌شد و حداقل مقداری امکانات غذا و درمان فراهم می‌گشت.

این علاوه بر دستاوردهایی بود که اسرا با داشتن نمایندگان خود، و در دسترس بودن کانتین (فروشگاه زندان)، لوازم بهداشتی و سایر نیازهای زندگی به دست آورده بودند.

او ادامه داد: در گذشته، شهادت یک اسیر در زندان به معنای مجازات مدیر زندان با تغییر یا انتقال او به مکان دیگر همراه با انجام تحقیقات بود و حتی در مواردی که عملیات چاقوکشی در داخل زندان‌ها اتفاق می‌افتاد - که بالاترین موارد اضطراری بود – اسرا حقوقی داشتند که رعایت می‌شد، اما امروز تمام خطوط قرمز در مورد آنها نادیده گرفته شده است."

نقض‌ حقوق اسرا با پوشش سیاسی

به گفته سازمان‌های حقوق بشری، نقض‌ حقوق اسرای فلسطینی در زندان‌ها در سایه وجود یک کابینه افراطی و به عهده گرفتن مسئولیت زندان‌ها توسط بن گویر، جنبه رسمی و پوشش سیاسی به خود گرفته است؛ جایی که مشارکت شخصی او در مراسم شکنجه اسرا و انتشار افتخارآمیز شکنجه‌های وحشیانه خود علیه اسرا در شبکه‌های اجتماعی ثبت شده است.

از جمله حملات بن گویر به زندان‌ها، حمله چندین باره او به سلول مروان برغوثی، از رهبران جنبش فتح و حمله او به اتاق‌ها و بخش‌های اسرا و تجربه عملیات آزار و شکنجه بازداشت‌شدگان است. بر اساس داده‌های باشگاه اسیران، یورش‌های بن گویر به سلول‌های اسرای فلسطینی در راستای تکمیل جنگ نسل‌کشی است و با همراهی رسانه‌های اسرائیلی انجام می‌شود تا یک جنایت تمام‌عیار علیه اسرا شکل بگیرد.

ماه رمضان و اعیاد نیز استثنا نبودند، زیرا نیروهای سرکوب در این مدت یورش‌های سازمان‌یافته متعددی را علیه اسیران انجام دادند که برخی از آنها با مشارکت بن گویر بود.

این وزیر افراطی و فاشیست صهیونیست همچنین از حامیان اصلی طرح قانون اعدام اسیران بود که کنست اسرائیل در پایان ماه مارس گذشته آن را تصویب کرد و بن گویر به سرعت با توزیع نوشیدنی‌های الکلی به جشن و پایکوبی پرداخت.

بر اساس داده‌های باشگاه اسیران در روز گذشته، تعداد اسیران در زندان‌های اشغالگر از زمان جنگ نسل‌کشی 83% افزایش یافته است، در حالی که مجموع تعداد اسیران فلسطینی و عرب در زندان‌های رژیم اشغالگر تا اوایل آوریل حدود 9600 نفر است که شامل 86 زن اسیر و بیش از 350 کودک زیر 18 سال می‌شود.

همچنین از زمان آغاز جنگ نسل‌کشی رژیم صهیونیستی علیه نوار غزه، 89 اسیر فلسطینی در زندان‌ها به شهادت رسیده‌اند که هویت آنها مشخص شده است، در حالی که ده‌ها شهید از بازداشت‌شدگان نوار غزه همچنان در وضعیت ناپدیدشدگی اجباری قرار دارند.

همچنین طبق اعلام باشگاه اسرای فلسطینی، اجساد 97 اسیر، که برخی از آنها قبل از جنگ نسل‌کشی به شهادت رسیده‌اند، همچنان در مصادره صهیونیست‌ها هستند.

انتهای پیام/