به گزارش خبرگزاری تسنیم از تبریز، در دامن دشت‌های سرسبز و پرطراوت، جایی که نفس‌های گرم بهار، جانِ تازه به کالبد زمین می‌بخشد، روستای حسن‌بگلو با سیمایی دل‌نشین و آرام، خودنمایی می‌کند. در قلب این روستا، کلاس درس کوچک اما پرمهر، با نیمکت‌های چوبی که بر روی آن‌ها پرچم سرافراز ایران اسلامی به اهتزاز درآمده و میز معلم، که نماد علم و دانایی است، جلوه‌ای معنوی و باشکوه به فضا بخشیده است. خانه‌های ساده و صمیمی حسن‌بگلو، که با فاصله‌ای اندک از یکدیگر قرار گرفته‌اند، گویی با نگاهی امیدوارانه، شکوه علم‌آموزی و آینده درخشان فرزندان ایران را در دل مه صبحگاهی به تماشا نشسته‌اند.

نوشتن از مردمان چنین دیاری، با تمام سادگی ظاهری‌شان، در عین حال، دشواری‌های عمیقی را در خود نهفته دارد. این پارادوکس عجیب، از سرچشمه عشق بی‌پایان، اصالت ریشه‌دار و تعهدی نشأت می‌گیرد که مختص فرهنگ غنی ایران و ایرانی است؛ تعهدی که در هر شرایطی، حتی در سخت‌ترین روزگاران، در وجودشان شعله‌ور است. اما برای درک بهتر این فداکاری‌ها، باید نگاهی به مسیر رسیدن به روستای حسن‌بگلو انداخت؛ مسیری که آنقدر صعب‌العبور و خاکی است که پیمودن آن، بیش از سه ساعت زمان می‌برد تا به مقصد برسیم.

به گفته معلمان پرتلاش این مدرسه، طی کردن این مسیر از مرکز شهرستان خداآفرین، با موتور سیکلت حدود سه ساعت و با خودروی پراید، نزدیک به سه و نیم ساعت به طول می‌انجامد. این سختی مسیر، تنها بخشی از ماجراست؛ آنچه معلم را در شرایطی که آموزش به صورت غیرحضوری در جریان است، به چنین روستای دورافتاده‌ای می‌کشاند، چیزی جز ایثار، تعهد عمیق و عشق به وطن نیست. کلاس درس ساده‌ای که با چند نیمکت چوبی، یک پرچم ایران و میزی برپا شده است، حاصل تلاش شبانه‌روزی و همت بلند مدیر آموزگار مدرسه، جناب آقای محمد اسمعیل‌زاده، و آموزگار گرانقدر، جناب آقای کاظم ساری است.

این کلاس درس، که به صورت چندپایه و در دو شیفت مجزا، برای دانش‌آموزان مقاطع تحصیلی ابتدایی و دوره اول متوسطه دایر است، پیچیدگی‌های تدریس را به مراتب دوچندان می‌کند. هر دو معلم، که سال اول خدمت خود را در این مدرسه تجربه می‌کنند، بیان می‌کنند که کلاس درس با سقفی به وسعت آسمان، بدون دیوار و در دل طبیعت بکر، تجربه‌ای کاملاً متفاوت و فراتر از تصورات اولیه‌شان بوده است.

اسمعیل‌زاده، که خود اهل شهرستان کلیبر و غیربومی این منطقه است، در فصل زمستان که راه‌های ارتباطی روستا بسته می‌شود، در آنجا بیتوته کرده و از رفت و آمد صرف نظر می‌کند. او مسئولیت تدریس چندپایه برای دانش‌آموزان دوره اول ابتدایی را بر عهده دارد. از سوی دیگر، آقای ساری، که بومی شهرستان خداآفرین است، تدریس چندپایه برای دانش‌آموزان دوره دوم ابتدایی را بر عهده دارد و تدریس دانش‌آموزان دوره راهنمایی را نیز به صورت مشترک با آقای اسمعیل‌زاده، در دو شیفت، به بهترین نحو ممکن ارائه می‌دهند.

بررسی‌های میدانی نشان می‌دهد که آنتن‌دهی تلفن همراه در این روستا در وضعیت مطلوبی قرار دارد و اهالی به اینترنت دسترسی دارند. با این حال، یکی از موانع جدی در برگزاری کلاس‌های آنلاین و تدریس مجازی، نداشتن دسترسی کافی دانش‌آموزان به گوشی تلفن همراه است؛ چرا که اغلب دانش‌آموزان ناگزیرند از تلفن همراه پدران خود استفاده کنند. این بدان معناست که در مواقعی که نیاز به حضور پدران برای استفاده از تلفن همراهشان است، دسترسی دانش‌آموزان به ابزار آموزشی‌شان محدود می‌شود.

آقای اسمعیل‌زاده در گفتگویی صمیمانه، به دغدغه‌های آموزشی اشاره کرده و می‌گوید: می‌توانیم آموزش را با توزیع درسنامه‌ها بین دانش‌آموزان ادامه دهیم، اما هیچ تضمینی وجود ندارد که بچه‌ها حتماً این درسنامه‌ها را به طور کامل مطالعه کنند. به همین دلیل، ما ترجیح می‌دهیم کلاس‌ها را به صورت حضوری برگزار کنیم تا از یادگیری مؤثر و کامل دانش‌آموزان اطمینان حاصل کنیم. این معلم وظیفه‌شناس، تدریس در هر شرایطی را وظیفه ذاتی یک معلم می‌داند و موفقیت و پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان را به عنوان تنها آرزوی قلبی خود مطرح می‌کند.

روستای حسن‌بگلو، که در حال حاضر حدود 24 خانوار را در خود جای داده است، در مجموع 21 دانش‌آموز مقطع ابتدایی و 27 دانش‌آموز مقطع دوره اول متوسطه دارد. این تعداد دانش‌آموز، با وجود محدودیت‌های فراوان، در کلاس‌های چندپایه و در دو شیفت، با عشق و علاقه به تحصیل علم مشغولند.

انتهای پیام/