به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، پس از تجاوز رژیم صهیونیستی به غزه و خلق فجایعی که نمونه آن در تاریخ انگشت‌شمار است، توجه اهالی قلم و خالقان آثار هنری به خلق اثر درباره غزه بیشتر شد؛ تلاشی در جهت آگاهی‌بخشی عمومی برای از یاد نبردن رنج غزه و کمکی برای رساندن فریاد بی‌صدایان در جهان. در این میان آثاری که با الهام از زندگی خود ساکنان غزه منتشر شده، توانسته سهم بیشتری در ایفای این رسالت برعهده گیرد.

کتاب "صمود"، نوشته مهدی صدرالدین از جمله این آثار است که با تمرکز بر روایت شاهدان عینی نوشته شده است که رنج جنگ را با گوشت و خون خود لمس کرده‌اند. نویسنده در این اثر تلاش دارد روایت‌های دسته اول از این واقعه ارائه دهد؛ از کودکانی که شاهد کشتار بوده‌اند تا بزرگسالانی که رنج این تجاوز را هم در قامت کشتار انسان‌ها و تخریب زادگاهشان نظاره‌گر بودند و هم زخمی عمیق بر روحشان سر باز کرده که با هیچ مرهمی التیام نمی‌یابد.

صدرالدین در این اثر با گردآوری این روایت‌ها کوشیده تصویری ملموس از آرزوها، امیدها، رنج‌ه، ترس‌ها و غربت در وطن ارائه دهد. آنچه این روایت‌ها را به یکدیگر متصل می‌کند و در واقع وجه شبه آنهاست، تاب‌آوری و مقاومت در برابر دشمنی است که بوی انسانیت را از یاد برده و روی آدم‌خواران تاریخ را سفید کرده است. مقاومت در این روایت‌ها نه یک شعار سیاسی، که باوری است جاری در لحظه لحظه زندگی آدم‌های کتاب؛ از برپایی مراسم ازدواج گرفته، تا قصه‌گویی و نقاشی، تربیت فرزندان و ... .

در بخش‌هایی از این کتاب می‌خوانیم:

آیا واقعاً سال 2023 آخرالزمان فلسطین است؟ تاریخ‌نگاری فلسطین با اعداد سر و شکل پیدا کرده است. یعنی اگر تاریخ فلسطینی‌ها را مجموعه‌ای از اعداد در نظر بگیریم، هر کدام از آن‌ها برای خودش یک شکاف سیاسی را نشان می‌دهد. اعدادی که ما داریم عبارت‌اند از: 1919، 1948، 1994، و الی آخر. حالا هم عدد جدیدی به مجموعه اعداد قبلی اضافه شده است: 2023. اما این‌ها فقط عدد خالی که نیستند. هر کدام از این اعداد خودشان مجموعه‌ای از اعداد دیگر هستند؛ تعداد روزها، تعداد مجروحان، تعداد شهدا و ... اعدادی که شاید تابه‌حال به زبان آورده نشده‌اند، ولی تک‌به‌تکِ آن‌ها جنایاتی را که برای از بین بردن ما انجام می‌شود می‌شمارند.

من مدت‌هاست دربارهٔ تاریخ فکر می‌کنم و می‌نویسم اما نمی‌دانم تاریخ چگونه می‌خواهد این نسل‌کشی را ثبت و ضبط کند؟ قبول دارم که شاید وسط این کشتار وصف‌نشدنی دولت اشغالگر اسرائیل در سال 2023، که شدت آن حتی قابل‌تصور هم نیست، پرسیدنِ چنین سؤالی کمی عجیب به نظر می‌آید، اما خُب چاره چیست؟! ما با وجود اینکه نفس مردممان رسماً به شماره افتاده، بالاخره باید تاریخ را ثبت کنیم و در تاریخ بمانیم.

بیست‌ودو روز از شروع جنگ در هفتم اکتبر گذشته بود که با برادرزادهٔ پانزده‌ساله‌ام، عمر، تماس گرفتم تا شاید او کمکم کند آن سوی این اعداد و ارقام و سؤالات بی‌جوابِ ذهنم راهی پیدا کنم. می‌خواستم ببینم کسی مثل او، با این سن‌وسال کم، نسل‌کشی دورهٔ نکبت امروز ما را چگونه فهم می‌کند؟ آیا جوانی‌اش به او اجازه می‌دهد به کلماتی دست پیدا کند که ما را از دام این اعداد و ارقام رها سازند؟ امیدوار بودم عمر بتواند به من کمک کند کلمات رهایی‌بخشی را پیدا کنم. اگرچه برای خودم هم سؤال بود که چطور می‌شود درحالی‌که از آسمان و زمین دارند ما را بمباران می‌کنند و همه جا دارد در آتش می‌سوزد، باز هم به کلمات و نوشتن امیدوار بود؟ آیا ثبت و ضبط این لحظات آخرین کاری است که از روی ناامیدی می‌توانیم انجام دهیم یا آنکه تکلیفی لازم و ضروری است؟»

"صمود" از سوی انتشارات سوره مهر منتشر شده و سماوا به تازگی کتاب صوتی آن را با صدای معصومه عزیزمحمدی و مهدی طهماسبی منتشر کرده است.

انتهای پیام/