به گزارش خبرگزاری تسنیم از کردستان، سنندج امروز حال و هوای دیگری داشت؛ شهری که در میان اشک و بغض، پیکر پاک یکی از فرزندانش را بر دوش کشید. بهشت محمدی این شهر مملو از مردمی بود که آمده بودند تا با «سهیل لطف‌یار» وداع کنند؛ مرزبانی که با لباس سربازی، اما با روحی بزرگ‌تر از واژه‌ها، راهی سفر بی‌بازگشت شد.

پیکر مطهر این شهید مدافع وطن، در نهایت مظلومیت بر دستان مردمی تشییع شد که هر کدام روایت خود را از غیرت، ایستادگی و مظلومیت در نگاهش می‌دیدند. صدای صلوات و اشک، درهم آمیخته بود و این مردمان، یکپارچه به احترام ایستاده بودند.

سهیل، فقط یک سرباز وظیفه نبود؛ او نماد نسلی بود که بی‌هیاهو، بی‌ادعا و دور از نگاه‌ها، امنیت این سرزمین را بر دوش می‌کشند. جوانی که شاید هنوز فرصت بسیاری از آرزوهایش را پیدا نکرده بود، اما در حساس‌ترین لحظه، مردانه ایستاد.

ماجرا از یک حمله آغاز شد؛ حمله‌ای که اسفندماه در جریان تحمیلی رمضان ناجوانمردانه و در سایه سکوت مدعیان حقوق بشر، به ستاد مرزبانی استان صورت گرفت. حمله‌ای که ردپای ائتلاف آمریکایی-صهیونی در آن، بیش از هر چیز، خشم و اندوه را در دل مردم شعله‌ور کرد.

در آن لحظات سخت، سهیل با زبان روزه زخمی شد؛ اما روایت‌ها می‌گویند حتی در همان شرایط نیز، روحیه‌اش را نباخت. او جنگید، ایستاد و در نهایت، به آرزویی رسید که شاید سال‌ها در دل داشت؛ شهادت.

مادرش در تشییع امروز، بیشتر از همیشه اشک ریخت. مادری که نگاهش به تابوت سهیل، چیزی فراتر از یک وداع بود؛ مادران دیگری نیز آمده بودند، گویی هر کدام، فرزند خود را بدرقه می‌کردند. پدر، آرام اما شکسته، زیر لب از غیرت این سرزمین گفت.

دوستان و همرزمانش، از لبخندهای ساده‌اش حرف می‌زدند. از روزهایی که هنوز بوی زندگی می‌داد، از شوخی‌هایش، از امیدهایش. حالا اما همان لبخند و خوش‌رویی، در قاب عکس، جاودانه شده است.

تشییع که به بهشت محمدی رسید، سکوتی سنگین همه‌جا را فرا گرفت. نمازش خوانده شد، لحظه خاکسپاری، لحظه‌ای بود که حقیقت تلخ‌تر از همیشه خود را نشان داد؛ سهیل دیگر بازنمی‌گردد، اما نامش، در حافظه این شهر ماندگار شد.

این شهادت، تنها یک فقدان شخصی نیست؛ زخمی است بر پیکر جامعه‌ای که بارها هزینه امنیت خود را با خون فرزندانش پرداخت کرده است. مردمی که هنوز می‌پرسند چرا باید چنین حملاتی رخ دهد و چرا پاسخ روشنی برای آن داده نمی‌شود.

سنندج، سهیل را بدرقه کرد؛ اما مطالبه‌ای جدی‌تر از همیشه در دل این بدرقه نهفته بود: امنیت، پاسخگویی و پایان دادن به تکرار چنین فجایعی. خون سهیل لطف‌یار، تنها یک یاد نیست؛ یک مطالبه زنده است که از رژیم صهیونی می‌خواهد، از تکرار چنین جنایاتی جلوگیری کنند.

ادامه گزارش را به صورت ویدئویی ببینید:

انتهای پیام/481