به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری تسنیم، مجله نیویورکر در یادداشتی با عنوان «درس ویتنام به آمریکا؛ وارد شدن آسان‌تر از خارج شدن است» به بررسی یکی از مهم‌ترین تجربه‌های تاریخی ایالات متحده در جنگ ویتنام پرداخته و تأکید کرده است که این جنگ بیش از آنکه بر پایه یک راهبرد پیروزی شکل گرفته باشد، تحت تأثیر توهم «مدیریت یک درگیری غیرقابل برد» ادامه یافت.

در این یادداشت آمده است که هدف اصلی آمریکا در طول جنگ، نه تحقق اهداف اعلام‌شده‌ای مانند مهار کمونیسم یا حمایت از ویتنام جنوبی، بلکه جلوگیری از تحقیر ملی بود؛ موضوعی که طبق اسناد داخلی، سهمی حدود 70 درصدی در تعیین اهداف جنگی داشت.

نویسنده با مقایسه نحوه ورود و خروج آمریکا از جنگ، به تفاوتی چشمگیر اشاره می‌کند. ورود آمریکا در 8 مارس 1965 به‌سادگی و بدون برنامه‌ریزی دقیق انجام شد، زمانی که تفنگداران دریایی این کشور برای حفاظت از یک پایگاه هوایی در ساحل دا نانگ پیاده شدند؛ اقدامی که به‌سرعت به آغاز درگیری مستقیم انجامید.

در مقابل، خروج آمریکا در بهار 1975 به‌شدت آشفته و همراه با هرج‌ومرج بود. با پیشروی نیروهای ویتنام شمالی، عقب‌نشینی ارتش ویتنام جنوبی به صحنه‌هایی از فروپاشی تبدیل شد که از آن با عنوان «کاروان اشک‌ها» یاد می‌شود. تخلیه سایگون نیز با تصاویر تلخی همراه بود؛ از پروازهای شلوغ و خشونت‌آمیز گرفته تا سقوط هواپیمای حامل کودکان، انتقال افراد با هلیکوپتر از بام سفارت آمریکا، رها شدن صدها شهروند ویتنامی در محوطه سفارت و سوزاندن اسناد و پول. در نهایت، آخرین نیروهای آمریکایی با استفاده از گاز اشک‌آور محل را ترک کردند.

این گزارش تأکید می‌کند که مقامات آمریکایی از همان سال‌های ابتدایی جنگ به دشواری پیروزی واقف بودند. حتی هنری کیسینجر نیز در یادداشت‌های خود اشاره کرده بود که هیچ‌کس نمی‌تواند توضیح دهد جنگ چگونه پایان خواهد یافت. با این حال، نگرانی از «از دست دادن وجهه» باعث شد این درگیری ادامه پیدا کند.

در پایان، نیویورکر نتیجه می‌گیرد که توافق پاریس در سال 1973 نیز دستاوردی فراتر از آنچه پیش‌تر ممکن بود حاصل شود، نداشت و جنگ در نهایت بدون تحقق اهداف آمریکا، به‌سرعت به پایان رسید؛ تجربه‌ای که به‌عنوان هشداری ماندگار درباره هزینه‌های ورود آسان و خروج دشوار از جنگ‌ها مطرح می‌شود.

انتهای پیام/