به گزارش گروه امام و رهبری خبرگزاری تسنیم، حجت‌الاسلام دکتر علی‌رضا پیروزمند، عضو هیئت علمی دانشگاه عالی دفاع ملی و فرهنگستان علوم اسلامی قم در یادداشتی با عنوان «هوشیاری حین و پسامذاکرات» به تحلیل دور اول مذاکرات صورت‌گرفته در پی جنگ تحمیلی سوم پرداخته است. 

متن این یادداشت که به صورت اختصاصی در اختیار خبرگزاری تسنیم قرار گرفته به شرح زیر است: 

الف ـ تحلیل: 

دور اول مذاکرات در پی جنگ تحمیلی سوم با ارتقاء سطح تیم مذاکره چنانچه قابل پیش‌بینی بود، بدون توافق پایان یافت. تجربیات گذشته و آنچه در پی ورود به دوران سکوت نظامی و حین مذاکره رخ داد، گویای تقویت موارد زیر است: 

1. نیاز آمریکا و اسرائیل به وقفه در جنگ

2. شکست آنها تا این مرحله با پذیرش مبنا قرار گرفتن پیشنهاد ایران

3. عدم اراده بر تحقق مطالبات ایران از طریق مذاکره در شرایط فعلی، حداقل بدون گرفتن امتیازات مهم و جدید

4. اولویت عقب راندن و تضعیف جدی حزب‌الله سرافراز، مخلص و شجاع، برای تامین نسبی امنیت اسرائیل و کم کردن فشار در مرحله بعدی درگیری احتمالی

5. بررسی، آماده‌سازی و اجرایی‌سازی گزینه‌های ممکن در بازپس‌گیری مدیریت تنگه هرمز از طریق‌هایی همچون:

-به کارگیری مستقیم نیروی نظامی (که قبلا ناکام بوده است) 

-ایجاد ائتلاف نظامی با انگلیس و اروپا (تا کنون استقبال نشده است اما احتمال آن منتفی نیست) 

-ایجاد ائتلاف نظامی عربی (فعلا پاره‌ای از آنها موافقت نکرده‌اند اما می‌تواند مکمل گزینه‌های قبل باشد). 

-ایجاد ممانعت ممکن در صادرات نفت ایران، قبل یا بعد از تنگه هرمز

6. بازسازی توان نظامی به‌ویژه توان پدافندی برای امکان عملیات مخرب‌تر در زمان کوتاه‌تر

7. تضعیف قاطعیت و یک‌پارچگی اراده داخلی برای ادامه جنگ نظامی

ب ـ نتیجه: 

تا این مرحله به نظر نمی‌رسد آمریکا و هم‌پیمانان او بخواهند از طریق سیاسی از مهلکه خارج شوند بلکه می‌خواهند با خرید زمان برای اجرای نقشه دیگری آماده شوند. از این‌رو عقلای قوم، توجه و توان اصلی خود را صرف مذاکره سیاسی نکنند، هرچند با رعایت عدم غافلگیری بلکه غافلگیری طرف مقابل، می‌تواند به شکل غیرفرسایشی ادامه یابد.

ج ـ پیشنهاد: 

1. با توجه به برتری زرادخانه تسلیحاتی طرف مقابل با وجود دریافت ضربات سهمگین در میدان، مدیریت زمان برای پیشی نگرفتن دشمن در دفاع و حمله، ضروری است. 

2. دشمن باید بداند مذاکرات در این دوره تفاوت مهمی با دوره‌های قبل دارد، این که گفتگو برای توافق بر سازوکار اجرایی پذیرش تعهدات، آن هم پس از تحقق پیش‌شرط‌ها قبل از مذاکره است، نه اعطای امتیازات جدید نسبت به پیش‌نهاد قبلی ایران. 

3. ادامه مذاکره تنها در فرض عملیاتی شدن دو پیش‌شرط ایران مبنی بر امنیت حزب‌الله لبنان و آزادسازی دارایی‌ها، آن هم قبل از اعزام تیم از ایران باشد. 

4. آمادگی برای حمله پیش‌دستانه همه جبهه مقاومت به اسرائیل در حدی که به سرعت از اداره کشور خود ناتوان شود. به‌ویژه با نظر به باز شدن دست ایران در حمله به زیرساخت‌ها.

5. ایجاد آمادگی مسئولین و مردم برای مدیریت و زیست در شرایط سخت‌تر جنگی تا تحقق مطالبات اعلامی توسط رهبر معظم (دام عزه)

انتهای پیام/