خبرگزاری تسنیم ـ یادداشت| حجت‌الاسلام علی لرستانی، مسئول امور روحانیون نمایندگی ولی‌فقیه در سپاه حضرت ابوالفضل(ع) لرستان، در یادداشتی از تاثیر حضور و اتحاد مردم در خیابان‌ها و تاثیر آن بر مذاکرات نوشت.

وقتی که مقام معظم رهبری می فرمایند «فریادهای مردم در میدان بر نتیجه مذاکرات اثر می‌گذارد»، در واقع به یک حقیقت مهم برای جامعه اسلامی اشاره می فرمایند ، چراکه هیچ مذاکره‌ای در خلا انجام نمی‌شود. آنچه در خیابان جریان دارد، تبدیل به پشتوانه‌ای برای مذاکره‌کننده و هشداری برای طرف مقابل می‌شود. حضور و صدای مردم، نشان می‌دهد که موضوع تنها یک بحث فنی میان دو هیئت نیست، بلکه مطالبه‌ای زنده و پرحرارت در بطن جامعه وجود دارد.

این فریادها گاهی نقش اهرم فشار را بازی می‌کنند، یعنی هزینه نادیده گرفتن خواسته‌ها را برای طرف مقابل بالا می‌برند. گاهی هم به مذاکره‌کننده مشروعیت و جسارت بیشتری می‌دهند تا محکم‌تر بایستد. اما این ماجرا یک تیغ دو لبه است: اگر توقعات میدان بیش از حد بالا برود، قدرت مانور در میز مذاکره کم می‌شود و رسیدن به توافق دشوار.

وباید بدانیم که ، میدان و مذاکره دو بخش از یک بازی پیچیده‌اند هر دو وقتی بیشترین تأثیر را دارند که هماهنگ، سنجیده و به‌موقع عمل کنند.

وقتی شما با آگاهی، با بصیرت و با ثبات قدم در میدان حضور دارید، وقتی مطالبه‌گری شما از سر خیرخواهی و برای رسیدن به آرمان‌های بلند است، شما فقط یک جمعیت نیستید؛ شما معنای جریان جامعه هستید. شما واقعیت را به میز مذاکره می‌برید.

ما به میز مذاکره، «قدرت حقیقت» را می‌بریم و این بزرگ‌ترین اهرمِ ماست. دست در دست هم، با نگاهی به آینده و قدم‌هایی استوار، این مسیر را می‌سازیم؛ چرا که تاریخ را نه در اتاق‌های دربسته، که در میادینی می‌نویسند که مردمش آگاهانه حضور در میادین دارند. 

به یاد داشته باشید: سکوت، اجازه می‌دهد تصمیمات در سایه گرفته شوند؛ اما حضور هوشمندانه، چراغی است که اتاق‌های تاریک تصمیم‌گیری را روشن می‌کند. این فریادها، نه صرفا برای شنیده شدن، که برای «جهت دادن» به اراده‌هاست. 

بزرگترین پشتوانه هر تصمیم ملی، نگاه و اراده ملت است. وقتی مردم در میدان حضور دارند و دغدغه‌های خود را با صدای رسا بیان می‌کنند، این فریادها صرفا گلایه یا مطالبه نیست،بلکه قدرت نرم، ایران در برابر چشمان جهانیان است.

مذاکره‌کنندگان ما وقتی بدانند ملتی بصیر و هوشیار در پشت سرشان ایستاده که هم از حقوق خود کوتاه نمی‌آید و هم با درک شرایط، مسیر عزت را دنبال می‌کند، با اقتدار بیشتری بر سر میز مذاکره حاضر می‌شوند.

تأثیرگذاری فریادها در میادین بر مذاکرات، به گونه است که اگر این فشارها وفریادها به عنوان ابزاری برای تقویت موضع مذاکره‌کننده استفاده شود، می‌تواند دست بالا، را ایجاد کند اما اگر این فریادها کنترل‌شده نباشند و شعارها از واقعیت‌های عملیاتی مذاکره فاصله بگیرند، می‌توانند فضای دیپلماتیک را به بن‌بست کشانده و امکان هرگونه توافق سودمندی را از بین ببرند.

هر گامی که مردم در میدان می‌گذارند و هر فریادی که از سر آگاهی سر داده می‌شود، در واقع پیامی است برای دنیا پیامی که می‌گوید: این ملت با وحدت خود، سرنوشت خویش را رقم می‌زند.

به امید روزهایی که این همدلی میان مردم و مسئولین، مسیر روشن پیشرفت و عزت روزافزون ایران عزیز را هموارتر سازد.

انتهای پیام/