به گزارش خبرگزاری تسنیم از کرج، صدیقه صباغیان، فعال رسانه‌ای به مناسبت چهلمین روز شهادت رهبر معظم انقلاب، حضرت آیت‌الله سید علی خامنه‌ای، در یادداشتی آورده است: چهل روز گذشت، از داغی بزرگ که هنوز شعله‌هایش در جان‌ها فروکش نکرده و از زخمی عمیق که نه‌تنها التیام نیافته، بلکه هر روز با یادآوری آن، تازه‌تر و سوزناک‌تر می‌شود.

پس از هر مصیبت زمان به سرعت می‌گذرد و قافله عمر در حرکت است اما برای دل‌هایی که در سوگ پدر عزیزشان نشسته‌اند، گویی عقربه‌های زمان از حرکت بازایستاده‌اند و ماتم و اندوه یتیمی امت ایران، همچنان سنگین و بی‌امان بر سینه‌ها سایه افکنده و فقدان، چونان غباری غلیظ، افق نگاه یک ملت را در خود فرو برده است.

هنوز هم خاطره آن روز تلخ، با تمام جزئیاتش، در ذهن‌ها زنده است؛ نهم اسفند 1404 را می‌گویم، همان روزی که بغض آسمان شکست و زمین، در سکوتی سنگین، نظاره‌گر پرکشیدن مردی شد که ستون استواری برای یک امت بود؛ روزی که دل‌ها لرزید، صداها در گلو شکست و چشمان بی‌شماری، ماتم‌زده به افقی خیره ماندند که ناگهان خالی‌تر از همیشه شده بود.

آن روز، تنها یک انسان از میان ما نرفت؛ چراغی فروزان خاموش شد، تکیه‌گاهی سترگ فرو ریخت و قلبی که برای عزت و بیداری یک ملت می‌تپید، از تپش ایستاد. مردی که سال‌ها سکان‌دار این انقلاب بود و عمر پربرکتش را در مسیر آگاهی، ایمان و سربلندی این مردم فدا کرده بود، مظلومانه پر کشید و امت را در بهتی عمیق و اندوهی بی‌پایان فرو برد.

و اکنون، پس از گذشت چهل روز از این فراق جان‌سوز، نه از سنگینی این داغ کاسته شده و نه از عمق این اندوه، بلکه این فقدان، آرام‌آرام در جان‌ها ریشه دوانده و به بخشی از حافظه جمعی ملتی بدل شده است که هنوز در سوگ یکی از بزرگ‌ترین پناه‌های خود نشسته‌اند و چشم‌انتظار روزی هستند که با این پدر پیرشان وداع کنند.

آمریکا و اسرائیل، این جنایتکاران عالم، طی حملاتی به کشور رهبر فرزانه‌ای را از ما گرفتند که عمر خویش را وقف هدایت امت، صیانت از ارزش‌های الهی و پاسداری از عزت و استقلال این سرزمین کرد. فقدان چنین شخصیتی، زخمی عمیق بر جان یک ملت و اندوهی سنگین بر دل‌های بیدار و مؤمن نهاده است.

ایشان نه‌تنها یک رهبر فرزانه، بلکه تکیه‌گاهی معنوی، پناهی برای دل‌های مضطرب و چراغی فروزان در تاریکی فتنه‌ها و کلامش نافذ و روشنگر، نگاهش امیدبخش، رفتارش مقتدرانه و مسیرش، راه عزت و بیداری بود و شهادتشان، پرده از چهره خشن و بی‌رحم دشمنانی برداشت که تاب دیدن بیداری ملت‌ها و استقلال جوامع را ندارند و همواره در پی خاموش کردن صدای حق بوده‌اند.

این حادثه تلخ، سندی دیگر بر مظلومیت راهی است که با خون پاک بهترین فرزندان این سرزمین آبیاری شده است، با این حال، تاریخ گواه است که چنین حوادثی، نه‌تنها ملت‌ها را از مسیر خود بازنمی‌دارد، بلکه اراده‌ها را استوارتر و عزم‌ها را راسخ‌تر می‌کند. رهبر ما رفت اما مکتبش ماند و هنوز اندیشه‌اش در جان‌ها طنین‌انداز است.

راهی که ایشان با مجاهدت، بصیرت و اخلاص پیمودند، امروز نه‌تنها متوقف نشده، بلکه در وجود شاگردان و پرورش‌یافتگان آن مکتب، با قدرتی تازه ادامه یافته است. انتخاب آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای به‌عنوان رهبر جدید انقلاب، نشان‌دهنده اهمیت ادامه اندیشه‌ها و مکتب آن امام شهید است که امروز مسئولیت هدایت این ملت را بر عهده دارند.

مردم ولایتمدار ایران اسلامی از همان ساعات اولیه اعلام شهادت رهبرشان به خیابان‌ها آمدند و تا به امروز میدان را ترک و مسیر را برای حضور دشمن باز نکرده‌اند. آن‌ها طی این مدت خشم و انزجار خود را به هر زبان و عملی اعلام کردند و خواستار انتقامی سخت و عبرت‌آموز برای دشمن شدند و انتظار دارند دشمن جنایتکار را به سزای عمل ننگین برسانند.

خیابان‌های همه استان‌ها، شهرها و روستاهای کشور این شب‌ها نظاره‌گر اتحاد و انسجامی مثال‌زدنی بودند؛ همان اتحادی که دشمن را خشمگین و البته ناامید و تلاش آن‌ها را برای بر هم زدن این اتحاد و همدلی چند برابر کرده اما آنچه می‌تواند برگ برنده این ملت در طول این جنگ و همه بحران‌ها باشد حفظ این اتحاد و پیروی از فرامین رهبر معظم انقلاب است.

آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای، برای این کشور صرفاً یک اعتبار نیستند، بلکه به پشتوانه فهم، تربیت و شناخت عمیق از مسیر پدر شهیدشان که سال‌ها رهبری این امت را بر عهده داشتند، پرچم را به دست گرفته‌اند تا راه نیمه‌تمام رهبر شهید انقلاب را با صلابت ادامه دهند و با تداوم یک جریان فکری و معنوی که ریشه در باورهای عمیق یک ملت دارد، راه رهبر شهید را ادامه می‌دهند.

آری، امروز، جامعه بیش از هر زمان دیگری نیازمند وحدت، آگاهی و همدلی است و مردم، با درک این ضرورت، با حضور به‌موقع خود در خیابان‌ها بار دیگر نشان داده‌اند که در کنار ارزش‌ها و مسیر کلان خود ایستاده‌اند. این همراهی، نه از سر احساسات زودگذر، بلکه برخاسته از باوری عمیق و ریشه‌دار است.

تاریخ گواه است که چنین حوادثی، نه‌تنها ملت‌ها را از مسیر خود بازنمی‌دارد، بلکه اراده‌ها را استوارتر و عزم‌ها را راسخ‌تر می‌کند. امروز، مسئولیت همگان، پاسداری از میراث فکری و معنوی این شهید و تداوم راهی است که با اخلاص و مجاهدت پیموده شد. بی‌تردید، راهی که با خون آغاز شده، با اراده و آگاهی ادامه خواهد یافت و پرچمی که بر زمین نمانده، در دستانی است که آن را با ایمان، تدبیر و مسئولیت‌پذیری به پیش خواهد برد.

انتهای پیام/