به گزارش خبرگزاری تسنیم از کاشان، این چند خط «روایت آقا»ست؛ او که «مو به مو» در طریق «عبد صالح خدا» یعنی خمینی کبیر(رضوان‌الله‌علیه) گام برداشت و ایران عزیز را سربلند و مقتدر کرد؛ او پیر شد اما ایران قوی شد.

زندگیِ مبارکش سراسر جهاد و مبارزه با «مجسمه»‌های استکبار و استعمار و بعثتش امتداد «نبوّتها» بود؛ با اختیارِ «معیشت مؤمنانه» و «معیشت پرهیزکارانه»، سلوک در طریق توحیدی را برگزید و با علم به اینکه «روح توحید، نفی عبودیت غیر خدا»ست، با بُت‌های استبداد و استکبار در افتاد و خواب خوش را از آن‌ها ربود و در نهایت با «مرگ تاجرانه» به لقاء پرودگارش شتافت و همچون مولای خویش، «جاودانه‌ی تاریخ» گشت.

او از جوانی با معارف قرآن مأنوس بود و دیگران را نیز بر سفره معارف قرآنی و تفسیر آیات کریمه مهمان کرد؛ با تاریخ اهل‌بیت(ع) آشنا بود و نظریه «انسان 250 ساله» او همچنان بر تارَک صفحات تاریخ اهل‌بیت(ع) می‌درخشد.

شهید آیت‌الله‌العظمی سیدعلی حسینی خامنه‌ای در تبیین «صلح امام حسن(ع)» تا «همرزمان حسین(ع)» و «دو امام مجاهد» بر «پیشوای صادق» خود اقتداء کرد و آن «گنجینه بی‌پایان» را به مجاهدان راه اسلام و انقلاب هدیه کرد.

شهید آیت‌الله خامنه‌ای با بیانات نابش، «منشور حکومت علوی» را تبیین و «شرح فرمان» مولا علی(ع) را به مسؤولان هدیه داد تا «راه روشن مدیران» همواره روشن بماند؛ «ولایت و حکومت» او بر پایه‌ «استقامت حسینی، استقامت خمینی» بود و در «عصر انقلاب اسلامی» با «قیام حسینی» به «صدور انقلاب» پرداخت و پایه‌های نظام اسلامی و مسیر درخشان آن را با «بیانیه گام دوم» تحکیم و تأیید کرد تا شاگردان و ملت مجاهدش با «جهاد تبیین»، پیام چله دوم انقلاب را به عالَم برسانند.

او عاشورا را درس جاودانه برای بشر و «جلوه‌های معنوی و عرفانی عاشورا» را همچون جلوه‌های حماسی آن، همواره برای ملت سلحشور ایران درس و عبرت می‌دانست و در پرتو «جاذبه حسینی» به «یاران سلیمانی» توصیه می‌کرد همچنان بر طریق حسین(ع) بمانید که پیروز نهایی ملت امام حسین است.

اندیشه تابناک و متقن او برخاسته از «خلوت انس» با آن مأنوس حقیقی بود که در دل شب در صورت «نماز شب» تجلّی می‌یافت؛ به برکت آن خلوت، «طرح کلی اندیشه اسلامی در قرآن» را به‌خوبی فهم و با «نگاهی کلان به انقلاب اسلامی»، نظام اسلامی را بر طریق قرآن و عترت رشد داد و همواره بر عبرت‌گرفتن از تاریخ مانند «درس‌ها و عبرت‌های جنگ اُحد» تأکید می‌کرد.

اینک، «خون دلی که لعل شد» به گوهر درخشان عالَم تبدیل شده و آزادگان عالم بر امتداد راهش صلا می‌دهند و «بدان ایّدک الله» که دغدغه او اعتلاء حوزه‌ علمیه که مادر این نظام باشکوه و آرزویش «حوزه پیشرو و سرآمد» است، بود.

آرمان همیشگی او «فلسطین» بود و عدالت‌طلبان و آزادی‌خواهان عالَم را متوجه آن کانونِ باشکوه و درخشان و در عین حال تلخ و تاریک می‌کرد.

دشمن غدّار که «خاطرات جبهه» او را فراموش نمی‌کرد و سالیان متمادی از آن قائد شجاع، زخم‌ها خورده بود، سرانجام در صبح دهم ماه مبارک، آن رهبر قرآنی را هنگام تلاوت قرآن به آرزوی همیشگی‌اش رساند و او اینک (رَاضِیَةً مَّرْضِیَّةً)، (عِندَ مَلِیكٍ مُّقْتَدِرٍ) متنعّم و ناله ملّت او در فراقش، شب‌ها در خیابان به شکل حماسه و عزای پیش‌رونده آشکار است.

یادداشت از علی گلستانی، پژوهشگر دینی

انتهای پیام/801