به گزارش خبرگزاری تسنیم، سانسور گسترده و سنگین اعتراضات در اسرائیل و مواجهه نتانیاهو با این اعتراضات، موضوع گزارش شماره 41  روایت جنگ بخش عبری تسنیم برای ساکنان سرزمین های اشغالی است: 

 בימים שבהם האמת זקוקה יותר מתמיד להישמע, התמונות של דיכוי אלים של מחאות פנימיות בישראל חושפות מציאות מדאיגה; מציאות שמצביעה על כך שמבנה השלטון בישראל פועל לא על בסיס רצון הציבור, אלא לפי רצונות ואינטרסים של מעגל מצומצם של בעלי כוח.

 במרחב כזה, התקשורת אינה משקפת את המציאות כפי שהיא, אלא פועלת תחת מגבלות של צנזורה; חדשות שאמורות להגביר מודעות מסוננות, כך שהחברה תישאר מרוחקת ממה שבאמת מתרחש. וזה לא מסתכם רק במידע—גם הזכות הבסיסית למחות ולהביע דעה נתקלת בתגובות נוקשות.

 במרכז ההתפתחויות האלה עומדת ממשלת נתניהו; ממשלה שמבקריה רואים בה גורם להחרפת המשברים הפנימיים ולהעמקת הקרעים החברתיים. תהליך שלדעת רבים אינו מחזק את הביטחון, אלא דווקא מגביר חוסר אמון ואי שביעות רצון בקרב הציבור.

 מה שנראה כמקור הדאגה המרכזי עבור המערכת הוא העלייה במודעות הציבורית. חברה שאם תבין לעומק את מצבה, עשויה לשנות את כיוון ההתפתחויות. ייתכן שזו הסיבה שמחאות נגד המלחמה והתכנסויות אזרחיות אינן זוכות להישמע—אלא מדוכאות.

 ובסופו של דבר, נותרת השאלה: האם ניתן להשתיק קול של חברה שלמה לנצח, או שהקול הזה ימצא את דרכו, במוקדם או במאוחר?

 در زمانی که حقیقت بیش از هر زمان دیگری نیاز به شنیدن دارد، تصاویر سرکوب خشونت‌آمیز اعتراضات داخلی در اسرائیل، واقعیتی نگران‌کننده را آشکار می‌کند؛ واقعیتی که نشان می‌دهد ساختار حکومت اسرائیل نه بر اساس خواست عموم، بلکه بر اساس خواسته‌ها و منافع حلقه محدودی از صاحبان قدرت عمل می‌کند.

 در چنین فضایی، رسانه‌ها واقعیت را آنطور که هست منعکس نمی‌کنند، بلکه تحت محدودیت‌های سانسور عمل می‌کنند؛ اخباری که قرار است آگاهی را افزایش دهند، فیلتر می‌شوند، به طوری که جامعه از آنچه واقعاً اتفاق می‌افتد، دور می‌ماند. و این فقط مربوط به اطلاعات نیست - حق اساسی اعتراض و ابراز عقیده نیز با واکنش‌های تندی روبرو می‌شود.

 در مرکز این تحولات، دولت نتانیاهو قرار دارد؛ دولتی که منتقدانش آن را عاملی در تشدید بحران‌های داخلی و تعمیق شکاف‌های اجتماعی می‌دانند. فرآیندی که بسیاری معتقدند امنیت را تقویت نمی‌کند، بلکه بی‌اعتمادی و نارضایتی را در بین مردم افزایش می‌دهد.

 آنچه به نظر می‌رسد منبع اصلی نگرانی برای سیستم باشد، افزایش آگاهی عمومی است. جامعه‌ای که وضعیت خود را عمیقاً درک کند، می‌تواند مسیر وقایع را تغییر دهد. شاید به همین دلیل است که اعتراضات ضد جنگ و تجمعات مدنی شنیده نمی‌شوند - آنها سرکوب می‌شوند.

 در نهایت، این سوال همچنان باقی می‌ماند: آیا می‌توان صدای کل یک جامعه را برای همیشه خاموش کرد، یا آن صدا دیر یا زود راه خود را پیدا خواهد کرد؟

انتهای پیام/