به گزارش خبرگزاری تسنیم، ادامه تغییر مسیر کشتی‌ها از سوی شرکت‌های بزرگ حمل‌ونقل نشان می‌دهد که تنش در مسیرهای دریایی منطقه، عملاً شبکه تجارت جهانی را وادار به بازآرایی کرده است.

رویترز گزارش داده شرکت‌هایی مانند مرسک، هاپاگ-لوید و CMA CGM در ماه مارس به‌جای استفاده از مسیرهای معمول، بخشی از تردد خود را به سمت دماغه امیدنیک هدایت کرده‌اند؛ تغییری که 10 تا 14 روز به زمان سفر اضافه می‌کند.

این افزایش زمان فقط یک تأخیر ساده در تحویل کالا نیست، بلکه به معنای درگیر شدن طولانی‌تر ناوگان، مصرف بیشتر سوخت، اختلال در برنامه‌ریزی بنادر و کاهش سرعت گردش کانتینرها در زنجیره تأمین جهانی است.

در نتیجه، اختلال دریایی از سطح یک ریسک منطقه‌ای فراتر می‌رود و به عاملی برای افزایش هزینه و کند شدن تجارت در مقیاس گسترده تبدیل می‌شود.

پیامد مستقیم این تغییر مسیر، جهش هزینه حمل‌ونقل است. بنا بر گزارش رویترز شرکت‌ها برای جبران فشار ناشی از جنگ، انحراف مسیر و شرایط اضطراری، مبالغی در حدود 1500 تا 4000 دلار برای هر کانتینر دریافت کرده‌اند.

این ارقام در عمل به معنای گران‌تر شدن حمل کالا، طولانی‌تر شدن زمان رسیدن محموله‌ها و فشار بیشتر بر واردکنندگان و مصرف‌کنندگان نهایی است.

به‌ویژه در کالاهایی که زمان تحویل یا هزینه حمل در قیمت نهایی آن‌ها سهم بالاتری دارد، چنین افزایشی می‌تواند به‌سرعت خود را در بازار نشان دهد.

به همین دلیل، مسئله فقط این نیست که کشتی‌ها از مسیر دیگری حرکت می‌کنند؛ بلکه کل زنجیره تجارت با هزینه‌ای بالاتر و کارایی پایین‌تر به فعالیت ادامه می‌دهد.

انتهای پیام/