به گزارش خبرگزاری تسنیم، گزارش شماره 230 گروه تفسیر جنگ خبرگزاری تسنیم در روز سی و هشتم جنگ، به مسئله تقابل و رقابت چین و آمریکا در حوزه تجهیزات نظامی پرداخته است:

پس از جنگ سرد، ایالات متحده نیز _به‌ویژه در حوزه نیروی دریایی_ با نوعی خطای ساختاری مشابه مواجه شد؛ خطایی که ریشه در تغییر ارزیابی تهدیدات داشت.

انتقال ظرفیت‌ها به بخش خصوصی

با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، آمریکا به این جمع‌بندی رسید که دیگر با رقیبی هم‌تراز روبه‌رو نیست. در نتیجه بخشی از ظرفیت‌های صنعتی و تولیدی وزارت دفاع به شرکت‌های خصوصی واگذار شد.

شرکت‌هایی مانند Lockheed Martin، Boeing و Raytheon به بازیگران اصلی تولید تجهیزات نظامی تبدیل شدند.

دوگانگی مأموریت در صنعت کشتی‌سازی

در حوزه کشتی‌سازی نظامی نیز بخش خصوصی علاوه بر سفارش‌های نظامی به تولید کشتی‌های تجاری و غیرنظامی نیز می‌پرداخت. 

این دوگانگی باعث شد ظرفیت صنعتی به‌طور کامل در خدمت نیازهای نظامی متمرکز نباشد.

شوک ظهور چین

با ظهور چین به‌عنوان یک قدرت دریایی، آمریکا با یک شکاف جدی در ظرفیت تولید مواجه شد.

بر اساس ارزیابی‌ها چین قادر است به‌صورت همزمان چندین ناوشکن تولید کند در حالی که ظرفیت تولید آمریکا محدودتر و کندتر است. 

این تفاوت، به‌ویژه در سرعت ساخت، یک عدم‌توازن مهم ایجاد کرده است.

 برتری عددی آمریکا، برتری سرعتی چین

با وجود این، آمریکا همچنان از نظر موجودی کلی برتری دارد: نیروی دریایی ایالات متحده حدود 11 ناو هواپیمابر در اختیار دارد در حالی که چین هنوز فاصله قابل‌توجهی در این حوزه دارد. اما نکته تعیین‌کننده سرعت رشد و تولید چین است که می‌تواند در میان‌مدت این شکاف را کاهش دهد یا حتی معکوس کند.

مسئله فرسودگی و نوسازی 

در مقابل، نیروی دریایی آمریکا با چالش‌های دیگری نیز مواجه است؛ بخشی از ناوگان بر پلتفرم‌های قدیمی استوار است، مانند ناوهای کلاس Nimitz-class aircraft carrier که در حال خروج تدریجی از خدمت هستند و و جای خود را به کلاس جدیدتر Gerald R. Ford-class aircraft carrier می‌دهند.

این فرآیند نوسازی زمان‌بر و پرهزینه است و در کوتاه‌مدت می‌تواند بر آمادگی عملیاتی اثر بگذارد.

جمع‌بندی

این تحلیل نشان می‌دهد که خصوصی‌سازی گسترده پس از جنگ سرد، تمرکز صنعتی نظامی را کاهش داد، ظهور چین به‌عنوان رقیب صنعتی-نظامی، شکاف ظرفیت تولید را آشکار کرد و سرعت ساخت و نوسازی به عامل تعیین‌کننده رقابت دریایی تبدیل شده است. در نتیجه، برتری سنتی آمریکا در دریا، هرچند هنوز پابرجاست، اما با چالش‌های ساختاری و روندی مواجه شده که در بلندمدت می‌تواند توازن قوا را تغییر دهد.

انتهای پیام/