به گزارش خبرگزاری تسنیم، علی قمصری، با انتشار ویدیویی اعلام کرد که از امروز به عنوان هنرمندی مستقل و به دور از هر جریان سیاسی، برای جلوگیری از حمله به زیرساخت‌های ایران، با سازش برای مدتی در نیروگاه برق دماوند (تأمین‌کننده‌ نیمی از برق تهران) مستقر می‌ماند، در خلوت می‌نوازد و موسیقی خلق می‌کند.

قمصری این پویش را با این پیام آغاز می‌کند: «شاید اینکه موسیقی چراغ و نور زندگی انسان‌هاست در این پویش بتواند مفهومی ملموس‌تر پیدا کند.»

قمصری مسئله‌ حمله به زیرساخت‌ها را از هر گونه تقابل نظامی مستقل می‌داند و می‌گوید، بازسازی زیرساخت‌ها سال‌ها طول می‌کشد و باید قبل از فاجعه انسانی به فکر بود.

تأکید علی قمصری بر این است که عزیزان هنرمند و دوستداران موسیقی برای دیدار و همراهی به نیروگاه دماوند نزدیک نشوند و صرفا از رسانه‌ها این پویش را دنبال کنند، چرا که این مکان اولین هدف اعلام شده برای حمله است.

علی قمصری در این باره نوشته است: «همیشه هنرمندی مستقل، در کنار مردم و معترض در برابر جفاها بوده‌ام و در طول عمرم لیستی بلندبالا از ممنوعیت‌های کاری و مسافرتی و محدودیت‌ها در نتیجه‌ی مواضعم به ویژه در 1401 ، داشته‌ام ، در دی‌ماه نیز سوگواری‌ام برای عزیزان کشته شده را با صدای بلند اعلام کردم. اما روحیه‌ی اعتراضی‌ام نمی‌تواند مانع وطن دوستی‌ام باشد.

در این روزها با حمله‌ی جبران‌ناپذیر به زیرساخت‌های حیاتی کشور مانند پل‌ها و کارخانه‌های صنعتی مواجهیم.

اتفاقی که ایران و مردمش را برای تبدیل به عصر حجر، هدف گرفته است.

آرزو دارم قبل از اینکه مرحله‌ی جدی‌تر جنگ زیرساختی، چراغ خانه‌های کشورم را خاموش کند، چراغ زندگی خودم خاموش شود. و آرزو دارم چشمانم هیچ گاه جدا شدن حتی یک وجب از خاکمان را نبیند. من، همیشه بر سه اصل باور دارم: حلال‌خواری در زندگی شخصی، اعتراض با تکیه به اراده‌ی خویش، بی اعتمادی به دخالت خارجی.  

همان طور که در عمرم هیچ فرصتی را برای اجرای رایگان برای مردم و عشق ورزی خالص به اقوام از دست نداده‌ام و همیشه زیستم برای هم نوا بودن با شرایط اقشار مختلف، متوسط و به دور از مال اندوزی بوده، اگر مسئله‌ خاموشی برق جدّی‌تر شود کاری خواهم کرد که برق چهل درصد تهران به جانم گره بخورد. چون نیروگاه برق یعنی برق و آب و زندگی و خواهیم دید که می‌توانم با کمک هنرمندان روی از بین نرفتن برق چهل درصد تهران مؤثر باشم.

هدف جنگ به هیچ عنوان نجات نیست و ای کاش مردم به این موضوع آگاه باشند.

برای من تقسیم کردن کودکان به خودی و غیر خودی  معنا ندارد.

کودک، بی گناه‌ترین و زیباترین هدیه‌ی یزدان بزرگ است. 
پس از سوگواری کشته شدگان دی‌ماه، ریخته شدن خون دختران میناب، سوگواری‌ام را دوچندان کرد. پس بر خود واجب می‌دانم اگر درباره‌ی دی ماه سخن گفتم و سوگوار کشته شدگان شدم، درباره‌ میناب سکوت نکنم.

مردم ایران، با تکیه بر تاریخ چند هزار ساله‌شان بی شک به هوشیارانه‌ترین شکل از این بحران دشوار عبور خواهند کرد.

ما یک رسانه‌ کاملاً صادق و بی‌طرف در جهان، بیشتر نداریم… قلب‌مان.

در هر برهه، قلب‌مان راه درست را به ما گوشزد می‌کند. رسانه‌های تندرو نمی‌توانند ما را از قلبمان دور کنند. حتی همان انسانی که در آن رسانه حضور دارد نیز قلب دارد و حتما بالاخره صدای قلبش را خواهد شنید…

آسیب دیده‌ایم. اما بلند می‌شویم…

انتهای پیام/