به گزارش خبرگزاری تسنیم از خرم‌آباد، در تجمعات زنان لرستانی که در واکنش به حملات صهیونی، آمریکایی برگزار شد، سلاحی بر دوش زنان این خطه نشست که حامل یک پیام عمیقِ تاریخی و جامعه‌شناختی است.

برای درک چرایی حضور صدها تفنگ برنو در خیابان‌های لرستان، باید نگاه نظامی و ژورنالیستی تقلیل‌گرا را کنار گذاشت و به ساحت نشانه‌شناسی وارد شد.

تفنگ برنو که نام خود را از شهری به‌همین نام در چکسلواکی وام گرفته،  در فرهنگ لرستان، یک شیء نیست، یک سوژه است. این تفنگ در ادبیات، موسیقی و مویه‌های لری، دارای شخصیت، جنسیت و حتی خلق‌وخو است. به آن قسم می‌خورند، برایش شعر می‌سرایند و در سوگِ از دست رفتنِ صاحبانش، تفنگ را سیاه‌پوش می‌کنند.

در ناخودآگاه جمعی زاگرس‌نشینان، برنو حیوان دست‌آموز فلزی است که در زمان صلح نگهبان رمه و ایل است و در زمان جنگ، شریک خون و شرف.

وقتی یک زن لرستانی این تفنگ را در دست می‌گیرد، در حال حمل یک سلاح نیست؛ او در حال به آغوش‌کشیدن تاریخ، نیاکان و تمام تاب‌آوری قوم لر است.

در ساختار سنتی عشایر، برنو غایی‌ترین نماد قدرت مردانه و اتوریته‌ پدرسالارانه است. قبضه‌ این تفنگ، همواره در دست مرد خانواده بوده، اما تصویر امروز لرستان، یک دگرگونی بنیادین را نشان می‌دهد.

وقتی زنان با سربندهای گُلوَنی قنداق برنو را در آغوش می‌فشرند، یک تعلیق نقش‌های جنسیتی رخ می‌دهد. این تصویر می‌گوید که گره‌‌خور گلونی به قنداق برنو، نماد ترکیب زندگی و مرگ برای دفاع از میهن است.

انتهای پیام/ 644