به گزارش خبرگزاری تسنیم دفتر جزایر خلیج فارس، باد سردی وزید، نه بوی زمستان، که بوی خاکستر می‌داد. زمزمه‌ها در شهر پیچیده بود: "ما را به عصر حجر می‌برند!" انگار قرار بود تاریخ را به عقب برگردانند، تمدنِ کوروش و شکوهِ شاهنامه را در غبار فراموشی گم کنند.

اما مگر ریشه‌هایِ این خاک، سست بود؟ ملتی که از دلِ رستم و اسفندیار برخاسته، چگونه در تاریکی فرو می‌رود؟

در دلِ همین روزهایِ خاکستری، جوانانی بودند که چراغِ دانش را روشن نگه داشتند. در لابراتوارها، دانشگاه‌ها، کارگاه‌ها؛ با دستانِ هنرمندشان، علم می‌ساختند و با قلمشان، خرد. آن‌ها وارثانِ آن تمدنی بودند که می‌دانستند چگونه از دلِ خاکستر، ققنوس‌وار برخیزند.

و آنجا که بادِ تهدید شدیدتر می‌شد، دلاورمردانی بودند که چون کوه استوار ایستادند. مردان و زنانی که با جان و دل، از این خاک، از این تمدن، از این امید دفاع کردند. آن‌ها با استقامت و فداکاری، مشعلِ ایران را فروزان نگه داشتند.

جهان دید که ایران، نه به عصرِ حجر رفته بود، بلکه از دلِ سختی‌ها، با روحی استوارتر و دانشی نوین، چون نگینی درخشان‌تر، دوباره طلوع کرده بود. زیرا ایران، همیشه با دلاورمردانش، استوار و ماندگار است.

انتهای پیام/7558