روایت فرمانده اسرائیلی را بخوانید؛ هرچند قاعدتاْ بخش اعظمی از شاهکار ایرانی بر نظامیان و سیاسیون آمریکایی-صهیونی ناشناخته است و ممکن است بخشی از همین تحلیل او نیز خطا و بر اساس حدسیاتش باشد.

  گروه تفسیر جنگ خبرگزاری تسنیم:

شائیل بن افراییم، تحلیلگر ژئوپلتیک مستقر در لس آنجلس می‌گوید: 

به‌تازگی گفت‌وگوی مفصلی با یکی از فرماندهان سابق نیروی هوایی اسرائیل داشتم درباره اینکه چرا ایران توانسته این هواپیماهای آمریکایی را سرنگون کند. 

او به من گفت که ایران پس از جنگ 12روزه، با مشاهده اینکه تا چه اندازه به‌راحتی بمباران شد، کل سامانه خود را بازنگری کرده است. سامانه جدید بسیار کارآمدتر و مقاوم‌تر شده و خلبانان اسرائیلی نیز متوجه شده‌اند که اکنون عملیات در آنجا تا چه حد دشوارتر شده است:

  هر یک از 31 منطقه ایران اکنون این اختیار را دارد که در صورت قطع شدن فرماندهی مرکزی، به‌طور مستقل عمل کند؛ به این معنا که فرماندهان محلی می‌توانند بدون انتظار برای دستور از تهران، موشک شلیک کرده و با هواگردها درگیر شوند. این در گذشته یکی از مشکلات عمده آن‌ها بود.

  با توجه به اینکه سایت‌های ثابت به‌راحتی منهدم می‌شوند، ایران بخش زیادی از پدافند هوایی بازسازی‌شده خود را به «شهرهای موشکی»، تونل‌های عمیق زیرزمینی و مناطق ناهموار ساحلی منتقل کرده که به‌عنوان پوشش برای پرتابگرهای متحرک عمل می‌کنند. این اهداف اکنون تقویت و مقاوم‌سازی شده‌اند.

 از آنجا که رادارهای سنتی موقعیت سامانه را آشکار می‌کنند، ایران به سمت استفاده از حسگرهای فروسرخ پسیو (جست‌وجوی حرارتی) passive infrared (heat-seeking) و الگوریتم‌های نرم‌افزاری جدید رفته که می‌توانند بدون انتشار سیگنال قابل شناسایی، جنگنده‌ها را رهگیری کنند.

  ایران اتکای خود را به سامانه‌های موشکی زمین‌به‌هوای متحرک با برد متوسط افزایش داده است. تحرک این سامانه‌ها امکان اجرای تاکتیک «شلیک و جابه‌جایی» را فراهم می‌کند که هدف قرار دادن آن‌ها را در حملات هوایی از پیش برنامه‌ریزی‌شده دشوار می‌سازد.

  ایران از موشک‌های روسی فاصله گرفته و به سامانه بومی «باور-373» روی آورده که به‌نظر می‌رسد از S-300 و احتمالاً حتی از S-400 نیز برتر باشد. ارتقاهای اخیر شامل افزایش خودمختاری پرتابگرهاست، به‌گونه‌ای که حتی در صورت نابودی مراکز فرماندهی مرکزی نیز قادر به ادامه فعالیت باشند.

  آن‌ها از سامانه جدید «مجید» استفاده می‌کنند که به‌جای رادار، بر آشکارسازی فروسرخ پسیو متکی است. از آنجا که این سامانه سیگنال راداری منتشر نمی‌کند، شناسایی آن توسط هواگردها پیش از شلیک موشک به‌مراتب دشوارتر است.

  مهم‌تر از همه، او تأیید کرد که ایران از سامانه HQ-9B استفاده می‌کند؛ پیشرفته‌ترین موشک زمین‌به‌هوای برد بلند چین. این سامانه هم از هدایت راداری فعال و هم از جست‌وجوی فروسرخ پسیو بهره می‌برد. همین موضوع فریب دادن آن با اقدامات متقابل الکترونیکی معمول را برای هواگردها دشوارتر کرده و توانایی آن در رهگیری اهداف پنهانکار را افزایش می‌دهد. به‌نظر می‌رسد عملکرد آن فراتر از انتظار بوده است.

او به من گفت: «دورانی که پرواز بر فراز ایران مثل قدم زدن در پارک بود، به پایان رسیده است.»

  در مجموع، تاکتیک‌های جدید و گذار از فناوری روسی به فناوری‌های ایرانی و چینی، فضای هوایی ایران را به یک محیط به‌شدت contested (مورد مناقشه و درگیری) تبدیل کرده است. برتری هوایی در آنجا از بین رفته و نیروی هوایی اسرائیل و آمریکا ناچارند خود را با این شرایط تطبیق دهند، در غیر این صورت هواگردهای بیشتری را از دست خواهند داد.

انتهای پیام/