گروه تفسیر جنگ خبرگزاری تسنیم (روز 36 - گزارش شماره 218)

تصاویری که در ساعات گذشته از حملات ایران به سرزمین‌های اشغالی به‌ویژه در تل‌آویو منتشر شد، چند نکته مهم را برجسته می‌کند. نخست، ماهیت اهداف است؛ برخی گزارش‌ها حاکی از اصابت به مراکز حساس، از جمله یک مرکز مرتبط با پهپادهاست که نشان می‌دهد انتخاب اهداف صرفاً نمادین نبوده، بلکه دارای اهمیت عملیاتی نیز بوده است.

اما نکته مهم‌تر، نوع اصابت و کیفیت عبور از پدافند است. در این تصاویر، آنچه بیش از همه جلب توجه می‌کند، عملکرد موشک «فتاح» است؛ موشکی که به‌عنوان یکی از پیشرفته‌ترین سامانه‌های موشکی ایران معرفی شده و در دسته موشک‌های هایپرسونیک قرار می‌گیرد. این موشک با سرعت بسیار بالا و همچنین قابلیت مانور در فاز نهایی طراحی شده تا بتواند از لایه‌های مختلف پدافندی عبور کند.

بر اساس تصاویر منتشرشده، این موشک توانسته از سامانه‌های پدافندی چندلایه اسرائیل—از جمله «فلاخن داوود» و «گنبد آهنین»—عبور کند. آنچه این فرآیند را پیچیده‌تر می‌کند، مانورهای لحظه آخر موشک برای گریز از رهگیری است؛ عاملی که کار سامانه‌های دفاعی را به‌شدت دشوار می‌سازد.

از منظر فنی، ترکیب سرعت هایپرسونیک و مانورپذیری در فاز پایانی، چالشی جدی برای هر سامانه پدافندی محسوب می‌شود. به همین دلیل، رهگیری چنین اهدافی حداقل با فناوری‌های فعلی بسیار دشوار ارزیابی می‌شود. و من تاکنون ندیده‌ام که فیلمی منتشر شده باشد که بتوانند موشک فتاح ایرانی را بزنند. در همین چارچوب، برخی مقامات نظامی ایران مثل سردار حاجی زاده نیز پیش‌تر تأکید کرده بودند که مقابله مؤثر با این نوع موشک‌ها حداقل تا 10 سال آینده برای سامانه‌های موجود امکان‌پذیر نیست.

در مجموع، آنچه از این تصاویر برداشت می‌شود، صرفاً حجم حمله نیست، بلکه کیفیت عبور از پدافند و دقت اصابت است؛ مؤلفه‌هایی که در صورت تداوم، می‌توانند پیامدهای مهمی برای موازنه دفاعی در میدان داشته باشند.

انتهای پیام/