به گزارش خبرگرازی تسنیم از شیراز، در روزگاری که نشانه‌های ایستادگی در میان مردم معنا پیدا می‌کند، گاهی یک تصویر بیش از هزاران جمله سخن می‌گوید؛ تصویر مردی که بخشی از جسم خود را در راه دفاع از میهن گذاشته اما اراده‌اش همچنان استوار مانده است.

وی از نسلی است که خاطره میدان‌های سخت را با خود دارد و امروز نیز همان روحیه را در رفتار و زندگی روزمره‌اش نشان می‌دهد.

روایت زندگی و نگاه چنین انسان‌هایی، تنها یادآور گذشته نیست؛ بلکه بازتابی از دلبستگی عمیق به سرزمین، هویت و پرچمی است که برای بسیاری از آنان معنایی فراتر از یک نماد ساده دارد.

با پرچم کشورم زندگی می‌کنم و می‌میرم

سخنان یک جانباز ورزشکار که این شب‌ها با تکیه بر عصایش و با قامتی استوار در کنار کوه دراک شیراز می‌ایستد و پرچم ایران را در باد به اهتزاز درمی‌آورد، از دلبستگی عمیق او به میهن حکایت دارد. او می‌گوید: با پرچم کشورم زندگی می‌کنم، با آن می‌خوابم و با همان نیز از دنیا خواهم رفت.

اسماعیل دلشاد، همان شناگری که در اعماق خلیج همیشه فارس پرچم ایران را نصب کرده و در همان‌جا محرابی برای نماز برپا می‌کند، ادامه می‌دهد: هر حضور و هر فریاد مردم در خیابان برای دفاع از وطن، همچون ضربه‌ای سخت بر پیکر دشمنان آمریکایی و صهیونیستی است. نیرو‌های مقتدر مسلح کشورمان این مسیر را ترسیم کرده‌اند و ما نیز با جان و دل از آن پیروی می‌کنیم.

وی از مردم ایران می‌خواهد که شجاعت و همبستگی خود را حفظ کنند و معتقد است روز‌های شکست مستکبران زورگو نزدیک است. با وجود سختی‌ها، لبخند و روحیه امیدوارانه از چهره دلشاد جدا نمی‌شود.

دلشاد می‌گوید: توکل به خدا و عشق به وطن نیرویی است که ما را سرپا نگه می‌دارد. پس از عشق به سیدعلی، رهبر شهیدم، خداوند محبت سیدمجتبی، رهبر عزیزم را نیز در دل ما قرار داده است.

این جانباز شناگر در پایان، با اشاره به جمله‌ای که به گفته خودش عمیقاً بر دلش نشسته، خطاب به وطن‌فروشان می‌گوید: جایی خواندم: وطن بسوزد و من در خروش و جوش نباشم؟ خدا کند بمیرم و وطن‌فروش نباشم.

انتهای پیام/424/