به گزارش خبرگزاری تسنیم از رشت، در روزهایی که امنیت شهر بر دوش مردانی است که بی‌وقفه در کوچه‌ها و خیابان‌ها ایستاده‌اند، مسجد به سنگری متفاوت تبدیل شده است؛ جایی که زنان با دستانی پرمهر، حدود 300 لقمه عشق آماده می‌کنند تا سهم خود را در این همدلی بزرگ ادا کنند. 

دیروز جمعه روز متفاوتی برایم رقم خورد، دقیقا در دل روزهای پرالتهاب شهر زیر سایه‌ جنگ، در میان هیاهوی روزهایی که امنیت با تلاش شبانه‌روزی برادران‌مان جان می‌گیرد، مسجد حال و هوای دیگری داشت؛ گویی تکه‌ای از آرامش در میان طوفان بود. 

در بحبوحه‌ جنگ برای مدیریت و کنترل اوضاع داخلی، آن‌جا که مردان این سرزمین شیفت به شیفت در کوچه‌ها و خیابان‌ها نگهبان آرامش مردم هستند، این‌بار نوبت زنانی بود که بی‌صدا اما مؤثر، پشت جبهه را زنده نگه دارند، کمترین کاری که می‌توان برای قدردانی از این عزیزان انجام داد، شاید همین باشد؛ تهیه لقمه‌ای ساده اما سرشار از مهر. 

با یکی از دوستانم به مسجد حضرت امام جعفر صادق زرجوب رشت (پایگاه بسیج شهید گلبندی) رفتیم؛ جایی که بانوان جهادی درست مانند روزهای پرافتخار دفاع مقدس، دوباره پای کار آمده بودند، دست‌هایی که شاید ظریف به نظر برسند، اما در عمل، ستون‌های استواری هستند برای این روزهای سخت، در طبقه‌ دوم مسجد قسمت بانوان، پنجره‌ها باز بود، نسیم خنک بهاری می‌وزید و نور ملایم خورشید به سفره‌ای که پهن کرده بودیم؛ می‌تابید. 

فضای مسجد آمیخته بود با عطر دل‌انگیز کوکوی سیب‌زمینی، نان لواش تازه و طراوت خیارشور و جعفری، هر گوشه، صحنه‌ای از همدلی بود؛ یکی کوکوها را در نان می‌گذاشت، دیگری نان‌ها را برای پیچیدن آماده می‌کرد و آن‌سوتر، خواهری با دقت لقمه‌ها را می‌پیچید و در پوشش پلاستیکی قرار می‌داد، همه‌چیز با دقت و رعایت کامل نکات بهداشتی و مهم‌تر از همه با عشق به ایران اسلامی انجام می‌شد.

حدود سیصد لقمه کوکو سیب زمینی به نشان پیامی از سر قدردانی و همدلی، با دستان این زنان آماده و توزیع شد، هر لقمه، انگار دعایی بود برای سلامتی نگهبانان امنیت و هر لبخند، امیدی برای فردایی آرام‌تر، موقع پیچیدن لقمه‌ها همه صلوات می‌فرستادیم و برای پیروزی سپاه اسلام علیه این جهانخواران خبیث دعا می‌کردیم، نوای حیدر حیدر هم از گوشی همراه یکی از عزیزان پخش می‌شد، حیدر حیدر که تمام شد، مداحی بعدی این بود؛ «اینجا حرم است؛ حرم آل الله/ جان‌ها به فدای حضرت ثارالله».

همه‌ این صحنه‌ها را وقتی هنوز کوچک بودم؛ در دوران دفاع مقدس در عکس‌ها و تصاویر تلویزیون دیده بودم، این صحنه‌ها فقط یک فعالیت ساده نبود؛ تجلی یک حقیقت بزرگ بود؛ که داشتم تجربه می‌کردم، وقتی پای امنیت و آرامش به میان می‌آید، همه یکدل می‌شوند. 

مردان در خط مقدم و زنان در پشت جبهه، دوشادوش هم، پاک و ساده و بی‌ریا و این‌گونه است که امنیت شکل می‌گیرد؛ نه فقط با اسلحه و نگهبانی، بلکه با محبت، با ایثار و با اتحادی مقدس و بی‌نظیر، اتحادی که نشان می‌دهد برای حفظ این سرزمین، همه پای کارند حتی با درست کردن لقمه‌ای برای مردان مردی که خط مقدم یا خیابان برایشان فرقی ندارد؛ هرجا ردپای دشمن باشد؛ دستشان روی ماشه است و این لقمه شاید سیرشان نکند ولی یقینا مایه‌ دلگرمی‌شان خواهد بود. 

امروز در جمع بانوان بسیجی با صفا و صمیمی پایگاه شهید گلبندی رشت، شهید 17 ساله‌ای که نگاه مظلومش آتش به دل آدم می‌زند؛ چه زیبا آموختم که باید لقمه‌ای برای هم بسازیم؛ نه اینکه لقمه‌ای را از یکدیگر دریغ کنیم. 

معصومه پاداش ستوده

انتهای پیام/