به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری  تسنیم، مستند «اسرائیل از درون» یک مطالعه سینمایی گسترده درباره شکل‌گیری و تطور یک هویت جمعی است که از ابتدا بر تنوع، ناهمگونی و چندپارگی تکیه داشته است. این اثر به‌جای پرداختن به رویدادهای سیاسی، از زاویه‌ای کاملاً رسانه‌ای وارد می‌شود و تلاش می‌کند نشان دهد چگونه روایت‌های اولیه بنیان‌گذاران یک جامعه، پس از چند نسل دچار تغییر، انحراف، فرسایش یا چندصدایی می‌شود. در این مستند، مخاطب با لایه‌هایی مواجه می‌شود که بیشتر به پژوهش‌های انسان‌شناختی و جامعه‌شناختی نزدیک‌اند تا گزارش‌های خبری؛ لایه‌هایی که با بهره‌گیری از دقت تصویری، منطق تدوین و روایت شفاهی، تصویری از یک پروژه هویت‌سازی مدرن را از درون می‌کاوند.

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های اثر، استفاده گسترده از آرشیو است؛ آرشیوی که نه فقط برای بازسازی تاریخ، بلکه برای بازسازی «چشم‌انداز ذهنی» نسل‌های مختلف به کار گرفته شده است. تدوینگر با کنار هم قرار دادن تصاویر متفاوتی از مهاجران اولیه، خانواده‌های متکثر، خیابان‌های سال‌های نخستین شکل‌گیری جامعه جدید، کتاب‌های درسی و پوسترهای تبلیغاتی، تلاش می‌کند یک نقشه ادراکی نسل‌به‌نسل را ترسیم کند. در این نقشه، آنچه برجسته می‌شود تضاد میان روایت رسمی و تجربه زیسته انسان‌هاست؛ تضادی که مستند آن را نه به عنوان یک بحران سیاسی، بلکه به‌مثابه یک مسئله رسانه‌ای معرفی می‌کند. به‌بیان دیگر، اثر نشان می‌دهد روایت رسمی، اگر نتواند خود را با نیازهای روانی و اجتماعی نسل‌های تازه هماهنگ کند، دیر یا زود با گسل‌هایی روبرو می‌شود که در قاب تصویر قابل مشاهده است.

مستند در بخش‌هایی، به سراغ جامعه‌شناسان، نویسندگان، تحلیلگران فرهنگی و متخصصان مطالعات هویت می‌رود. گفت‌وگوها در این فیلم بر پایه یک سنت مستندسازی تحلیلی استوار است؛ یعنی گفتارها صرفاً بازتاب‌دهنده نظر افراد نیست، بلکه هر مصاحبه در دل خود یک «قطعه روایت» به شمار می‌آید که در کنار دیگر قطعات، پازلی از شکاف‌ها، پیچیدگی‌ها و تناقض‌های یک جامعه را شکل می‌دهد. این نوع مصاحبه‌گری، تکنیکی است که از دل مستندهای ژان-روش و روایت‌های جامعه‌شناختی قرن بیستم به سینمای مستند وارد شده و «اسرائیل از درون» آن را با دقت و انسجام دراماتیک به کار گرفته است.

در بخش دیگری، مستند به بررسی تنوع قومی و فرهنگی جامعه‌ای می‌پردازد که از ابتدا بر ترکیبی از مهاجران شکل گرفته بود. این بخش، نه به‌عنوان یک بحث سیاسی، بلکه به‌عنوان مطالعه‌ای بر «چگونگی ساخته‌شدن یک موزاییک فرهنگی» مطرح می‌شود. فیلم نشان می‌دهد که مسائل ناشی از تفاوت‌های فرهنگی و تاریخی، زمانی که در قالب روایت‌های رسانه‌ای یکدست‌سازی شوند، ممکن است در سطوح زیرین جامعه به شکل بحران‌های روایت‌گری یا ناتوانی در ساخت هویت مشترک بروز کنند. مستند از این زاویه، اهمیت «تنوع» و «چندصدایی» را در مدیریت جامعه مدرن برجسته می‌کند و هشدار می‌دهد که حذف یا نادیده‌گرفتن هر صدا، ممکن است پس از چند دهه به یک روایت رقیب تبدیل شود.

یکی از جذاب‌ترین لایه‌های این اثر، پرداختن به مفهوم «ترومای جمعی» است. مستند این مفهوم را در دو سطح بررسی می‌کند: نخست در سطح بازنمایی تاریخ و دوم در سطح اثرگذاری رسانه بر حافظه جمعی. فیلم نشان می‌دهد که چگونه تصاویر آرشیوی دردناک، وقتی در یک روایت سینمایی مدرن به‌کار گرفته می‌شوند، نه فقط تاریخ را توضیح می‌دهند، بلکه احساس نسل‌های امروز را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهند. در اینجا، رسانه مثل یک آینه عمل می‌کند؛ آینه‌ای که هم گذشته را بازتاب می‌دهد و هم حال را شکل می‌دهد. این رویکرد، یادآوری می‌کند که بخش زیادی از «هویت جمعی» در جوامع مدرن به‌وسیله رسانه‌ها ساخته می‌شود، نه صرفاً از طریق تجربه زیسته.

در ادامه، مستند به بررسی تقابل میان دو گرایش بزرگ فرهنگی و سبک‌های زندگی می‌پردازد؛ گرایش‌هایی که به‌طور طبیعی در هر جامعه متکثر مدرن دیده می‌شود. مستند این تقابل را نه در سطح منازعه سیاسی، بلکه در سطح «تنوع سبک زیستن» روایت می‌کند: گروه‌هایی که زندگی مدرن شهری را برگزیده‌اند و گروه‌هایی که زندگی سنتی مذهبی را دنبال می‌کنند. اثر نشان می‌دهد که چگونه رسانه‌ها در هر دوره تلاش کرده‌اند راهی برای پیوند این دو جهان پیدا کنند، اما همواره میان «تصویر رسانه‌ای از زندگی» و «زندگی واقعی» فاصله‌ای وجود داشته است. فیلم این تضاد را در قاب‌های تصویری به نمایش می‌گذارد؛ قاب‌هایی از خیابان، مدرسه، خانه و گفت‌وگوهای روزمره که اختلافات کوچکِ سبک‌زیستی را به صورت شکاف‌های بزرگ نمادین به تصویر می‌کشد.

در بخش‌های پایانی، مستند به نقد «سیاست‌زدگی رسانه‌ها» می‌پردازد؛ بخش مهمی که در آن ایده «کالایی‌شدن حقیقت» تشریح می‌شود. این مفهوم، در مطالعات رسانه‌ای به فرایندی اشاره دارد که در آن روایت‌ها و واقعیت‌ها در قالب بسته‌های تبلیغاتی، برندها یا شعارها عرضه می‌شوند. مستند با استفاده از مثال‌های رسانه‌ای، نشان می‌دهد چگونه روایت‌های پیچیده تاریخی یا اجتماعی، گاهی ساده‌سازی شده و به محصولاتی برای مصرف سریع تبدیل می‌شوند. از منظر تحلیل رسانه‌ای، این بخش اهمیت زیادی دارد؛ زیرا یادآوری می‌کند که رسانه در همه جوامع مدرن، اگر مراقبت نظری و اخلاقی نداشته باشد، می‌تواند از ابزار آگاهی‌بخشی به ابزار تولید «برداشت‌های سطحی» تبدیل شود.

تحلیل نهایی فیلم به مسئله‌ای می‌پردازد که جامعه‌شناسان آن را «فرسایش سرمایه اجتماعی» می‌نامند. مستند توضیح می‌دهد که سرمایه اجتماعی نه یک مفهوم سیاسی، بلکه یک شاخص فرهنگی و روانی است که در پیوند میان آدم‌ها، در اعتماد میان نسل‌ها، و در احساس تعلق افراد به یک کل مشترک نمود پیدا می‌کند. اگر روایت‌های رسمی نتوانند اعتماد مردم را جلب کنند، سرمایه اجتماعی کاهش می‌یابد و این فرسایش، خود را در مهاجرت، ناامیدی نسل جوان یا شکاف میان گروه‌های مختلف نشان می‌دهد. مستند با تکیه بر تجربه‌های مردم، پژوهش‌های دانشگاهی و مشاهدات میدانی، به کورمال‌زدن نسل جدید برای یافتن معنای تازه‌ای از هویت مشترک اشاره می‌کند؛ نسلی که بیش از هر چیز به دنبال فهمیدن جایگاه خود در یک ساختار پیچیده‌ و چندلایه‌ است.

در پایان، «اسرائیل از درون» یک مستند رسانه‌ای درباره شکل‌گیری و تحول روایت‌هاست. این اثر نشان می‌دهد که هر پروژه هویت‌سازی، اگر نتواند لایه‌های ناگفته را بیان کند و صداهای متنوع جامعه را بازنمایی سازگارانه دهد، دیر یا زود با بحران‌های روایت‌شده در این فیلم مواجه می‌شود. از این منظر، ارزش اصلی مستند نه در ارائه پاسخ، بلکه در مطرح کردن پرسش‌هایی درباره نقش رسانه در ساخت هویت، بازنمایی گذشته، مدیریت امروز و تخیل فردای هر جامعه است؛ پرسش‌هایی که برای هر نظام رسانه‌ای، فرهنگی و علمی، درس‌آموز و قابل پژوهش هستند.

انتهای پیام/