به گزارش خبرگزاری تسنیم، در جام جهانی 2026، تماشاگران از بازی‌های تیم‌های عجیب‌وغریبی مانند عراق، هائیتی و کوراسائو لذت خواهند برد. صعود به این مسابقات به دلیل افزایش تعداد تیم‌ها به 48 تیم واقعاً آسان‌تر از همیشه بود. با این حال، بسیاری از ستاره‌ها همچنان این تورنمنت را از دست خواهند داد و البته هیچ‌کس از مصدومیت در امان نیست.

خواکین پانیچلی، بهترین گلزن لیگ یک فرانسه از استراسبورگ دیگر نمی‌تواند به آرژانتین کمک کند؛ تیمی که نخستین بازی ملی‌اش را برای آن در ماه نوامبر انجام داد. همچنین ساموئل آگخووا (که شاید او را با نام اومورودیونا به یاد داشته باشید) از پورتو نیز به اسپانیا کمک نخواهد کرد. هر دوی آنها دچار پارگی رباط صلیبی قدامی شده‌اند.

در ادامه چند فوتبالیست برجسته دیگر را می‌بینید که قطعاً به ایالات متحده، کانادا و مکزیک نخواهند رفت.

ایتالیا:

جانلوئیجی دوناروما، الساندرو باستونی، فدریکو دیمارکو، ریکاردو کالافیوری، نیکولو بارلا، ساندرو تونالی. در واقع می‌توان تقریباً کل تیم را فهرست کرد. چگونه ممکن است تیمی با این همه ستاره سه جام جهانی متوالی را از دست بدهد؟

پاسخ ساده است: وقتی با حریفان پلی‌آف با غرور و تحقیر برخورد کنید، چنین اتفاقی دور از انتظار نیست. هر سه ناکامی دقیقاً به همین شکل رقم خورد. ویدئوی بازیکنان ایتالیایی که پیروزی بوسنی‌وهرزگوین مقابل ولز در ضربات پنالتی را جشن می‌گرفتند، به‌ سرعت در فضای مجازی پخش شد اما پس از شکست دادن ایرلند شمالی آنها به همان شکل به بوسنی باختند؛ شکستی که تا حد زیادی نتیجه اخراج احمقانه باستونی در اواخر نیمه اول بود.

پرسش‌های کمتری درباره ناکامی ایتالیا در صعود وجود دارد: آنها دو بار توسط نروژ قدرتمند در هم کوبیده شدند. بارلا، تونالی و سایر بازیکنان تیم‌هایی مانند استونی و مولداوی را هر کدام دو بار شکست دادند و 18 امتیاز به دست آوردند اما این امتیازها چه سودی داشت؟ دوناروما گران‌ترین دروازه‌بان جهان است و دیمارکو را می‌توان بهترین مدافع چپ حال حاضر دانست. در هر شبیه‌سازی کامپیوتری، ایتالیا نه‌ تنها به جام جهانی صعود می‌کند، بلکه حتی به مراحل بالاتر هم می‌رسد اما ما در واقعیت تلخ زندگی می‌کنیم.

گرجستان:

تیم ملی فوتبال گرجستان در یورو 2024 درخشید و تا مرحله یک‌هشتم نهایی پیش رفت. مامارداشویلی با سیوهای درخشان متعدد همه را تحت تأثیر قرار داد، خویچا جایگاه ستاره خود را در ناپولی تثبیت کرد و میکائوتادزه به یکی از بهترین گلزنان مسابقات تبدیل شد. همه اینها به لطف عملکرد موفق آنها در لیگ ملت‌ها ممکن شد اما مشکل اینجاست که در آن زمان، گرجستان در گروه لیگ C خود صدرنشین شد و به پلی‌آف رسید. آنها همچنین به لیگ B صعود کردند؛ جایی که موفقیت به‌ مراتب دشوارتر است.

گرجستان دیگر لیگ ملت‌ها را به‌ عنوان تکیه‌گاه در اختیار نداشت و در دور مقدماتی مغلوب اسپانیا و ترکیه شد.

با این حال، سه ستاره اصلی این تیم اکنون جایگاه بالاتری نسبت به دو سال پیش دارند: کواراتسخلیا با پاری‌سن‌ژرمن قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شده، مامارداشویلی نقش مهمی در لیورپول دارد و میکائوتادزه بهترین گلزن ویارئال است و با این تیم در جمع سه تیم برتر لالیگا قرار دارد.

مجارستان:

سوبوسلای طعم واقعی کارما را چشید. در گروه مقدماتی، ایرلند و مجارستان با پرتغال رقابت می‌کردند و برای کسب رتبه دوم و رسیدن به پلی‌آف می‌جنگیدند. در یک سناریوی کاملاً هالیوودی آنها در دور پایانی در بوداپست مقابل هم قرار گرفتند.

مجارستان در نیمه اول دو بار پیش افتاد. هافبک لیورپول بدون هیچ خجالتی مقابل هواداران ایرلندی جشن گرفت و خندید. نتیجه تا دقیقه 80 مساوی شد؛ نتیجه‌ای که به سود مجارستان بود اما در دقیقه 6+90 ایرلند گل پیروزی را به ثمر رساند و میزبان را در سوگ فرو برد.

مجارستان از تیم‌های ثابت مسابقات قهرمانی اروپا بوده و در سه دوره اخیر غایب نبوده است اما در جام جهانی اوضاع ناامیدکننده بوده؛ آنها از سال 1986 تاکنون به این مسابقات راه نیافته‌اند.

سوبوسلای فصل درخشانی را پشت سر می‌گذارد و رهبری قهرمان فعلی انگلیس را بر عهده دارد. حضور در جام جهانی، به‌ ویژه در کنار کرکز می‌توانست نقطه اوج دوران حرفه‌ای او باشد اما این اتفاق رخ نخواهد داد.

لهستان:

لهستانی‌ها یکی از بدشانس‌ترین تیم‌های مرحله مقدماتی بودند. در گروهی با هلند، فنلاند، مالت و لیتوانی، آنها 17 امتیاز کسب کردند و پس از هلند در جایگاه دوم قرار گرفتند. تنها ایتالیا با 18 امتیاز عملکرد بهتری در میان تیم‌های دوم داشت.

با این حال، این لهستان نیست که به جام جهانی می‌رود، بلکه سوئد است که به لطف عملکرد موفق در لیگ ملت‌ها به پلی‌آف راه یافت. لواندوفسکی و تیمش در نیمه‌نهایی آلبانی را شکست دادند و در فینال نیز از سوئدی‌ها بهتر بودند اما سوئدی‌ها از معدود موقعیت‌های خود نهایت استفاده را بردند و در اواخر وقت قانونی پیروزی 3 بر 2 را به دست آوردند.

مهاجم بارسلونا در کل مسابقات مقدماتی 5 گل و 3 پاس گل ثبت کرد و احتمالاً در جام جهانی هم به آمار خود اضافه می‌کرد اما حالا او نیز باید از کنار زمین تماشاگر باشد؛ درست مانند ویکتور گیوکرس.

صربستان:

صربستان یکی از آن تیم‌هایی است که همیشه ترکیبی پرستاره دارد اما نتیجه‌ای نمی‌گیرد.کمتر کسی انتظار داشت صرب‌ها در گروه مقدماتی انگلیس را شکست دهند. انگلیس برتری قاطعی داشت. با این حال، آلبانی قطعاً آن‌قدر قدرتمند نبود. صرب‌ها دوم شدند و حتی به ولاهوویچ هم فرصت حضور در پلی‌آف ندادند.

میلینکوویچ ساویچ نیز به دلیل اختلاف با دراگان استویکوویچ تقریباً یک سال برای تیم ملی بازی نکرد. شاید غیبت او همان حلقه مفقوده بود. پس از اخراج مربی، این هافبک دوباره به تیم بازگشت.

اسلوونی:

اسلوونی در گروهی فشرده با سوئیس، کوزوو و سوئد قرار داشت. با چنین ترکیبی، هر نتیجه‌ای ممکن بود اما در عمل، سوئیسی‌ها و کوزوویی‌ها برتری قاطعی داشتند. تیم اوبلاک و ششکو در شش مسابقه تنها سه گل به ثمر رساند، حتی یک برد هم کسب نکرد و تنها چهار تساوی به دست آورد. اگرچه آنها به جمع 16 تیم برتر یورو 2024 رسیدند اما انتظار بیشتری از آنها می‌رفت.

دانمارک:

پیش از دور نهایی مرحله مقدماتی، دانمارک در گروهی با اسکاتلند، یونان و بلاروس صدرنشین بود. آنها همه چیز را در اختیار داشتند؛ حتی یک تساوی خارج از خانه مقابل اسکاتلند برای صعود کافی بود. تا دقیقه 90، همه‌ چیز به سود دانمارک پیش می‌رفت اما در وقت‌های تلف‌ شده، اسکاتلندی‌ها دو گل به ثمر رساندند و همه‌ چیز فرو ریخت.

دانمارک در نیمه‌نهایی پلی‌آف، مقدونیه شمالی را 4 بر صفر شکست داد اما در فینال مقابل چک در ضربات پنالتی سه ضربه از چهار ضربه خود را از دست داد.

برزیل:

برزیل، البته به جام جهانی صعود کرده است. رودریگو که در 12 بازی مقدماتی آمار 3 گل و یک پاس گل را ثبت کرده، نقش مهمی در این مسیر داشت اما مشکل اینجاست که این وینگر هنگام بازی برای رئال مادرید دچار پارگی رباط صلیبی شد و انتظار می‌رود تا پایان سال از میادین دور باشد.

نیجریه:

نیجریه می‌توانست یکی از درخشان‌ترین زوج‌های هجومی جام جهانی را در اختیار داشته باشد اما در گروهی با آفریقای جنوبی، بنین، لسوتو، رواندا و زیمبابوه تنها چهار پیروزی به دست آورد و با یک امتیاز اختلاف پشت سر آفریقای جنوبی قرار گرفت. در پلی‌آف نیز پس از شکست 4 بر یک گابن در نیمه‌نهایی در فینال مقابل جمهوری دموکراتیک کنگو در ضربات پنالتی شکست خورد.

اوسیمن با 8 گل یکی از برترین گلزنان قاره آفریقاست اما برخلاف محمد صلاح و آمورا در جام جهانی حضور نخواهد داشت.

گابن:

اوبامیانگ مهمان همیشگی چنین فهرست‌هایی است. هم‌تیمی‌های ملی او به‌ مراتب کمتر تأثیرگذار هستند و به دوش کشیدن بار گابن به‌ تنهایی کار آسانی نیست. با این حال، وقتی پشتیبانی وجود داشته باشد، شانس‌ها بیشتر می‌شود. در آخرین دور مقدماتی پیر امریک کمک زیادی از وینگر لس‌آنجلس، دنیس بوآنگا، دریافت کرد؛ اولی هفت گل به ثمر رساند و دومی هشت گل.

گابن در گروهی که شامل ساحل عاج، گامبیا، کنیا، بوروندی و سیشل بود، تا پایان در صدر جدول باقی ماند. آنها هشت پیروزی به دست آوردند اما در هر دو دیدار رودررو برابر ساحل عاج شکست خوردند و در نهایت تنها با یک امتیاز اختلاف در جدول عقب ماندند. نیجریه در پلی‌آف منتظر گابن بود و شکست 4 بر یک بار دیگر رؤیاهای جام جهانی آنها را نقش بر آب کرد.

گابن در گروه خود که شامل ساحل عاج، گامبیا، کنیا، بوروندی و سیشل بود، صدرنشین باقی ماند. اتفاقاً پس از ناکامی این تیم در جام ملت‌های آفریقا، دولت کشور با تصمیمی احساسی، اوبامیانگ را به همراه رکورددار بیشترین بازی ملی، اکله مانگا و همچنین کادر فنی از تیم کنار گذاشت و عملاً به خودش ضربه زد. پیر امریک با فروتنی در واکنش به این تصمیم گفت: فکر می‌کنم مشکلات تیم بسیار عمیق‌تر از آن مرد کوچکی است که من هستم.

کامرون:

چه چیزی می‌توانست برای کامرونِ پرستاره در گروهی با کیپ‌ورد، لیبی، آنگولا، موریس و اسواتینی اشتباه پیش برود؟ وقتی تنها پنج بازی از 10 مسابقه خود را برده باشید، پاسخ روشن است: خیلی چیزها.

در حالی که کامرون بردهای خانگی را با کیپ‌وردی‌ها تقسیم کرد، در نهایت تیم مدعی با چهار امتیاز اختلاف عقب افتاد. وقتی نمی‌توانید در خانه مقابل آنگولا یا در خارج از خانه برابر اسواتینی گل بزنید، چه انتظار دیگری می‌توان داشت؟ شکست دیگری نیز در نیمه‌نهایی پلی‌آف مقابل جمهوری دموکراتیک کنگو در انتظار امبمو و هم‌تیمی‌هایش بود؛ شکستی با نتیجه یک بر صفر.

با این حال، با توجه به رسوایی‌های مداوم در تیم ملی کامرون، این ناکامی به هیچ وجه تعجب‌آور نیست. ساموئل اتوئو، رئیس فدراسیون فوتبال این کشور با مارک بریس، سرمربی تیم، درگیر شد و او را به بی‌کفایتی و تحریک بازیکنان متهم کرد. بریس نیز در پاسخ از پرداخت‌ نشدن حقوق خود شکایت و حتی تهدید به استعفا کرد. این وضعیت به جایی رسید که کامرون دو فهرست متفاوت برای جام ملت‌های آفریقا معرفی کرد. بریس از ترک سمت خود خودداری کرده بود، در حالی که اتوئو هم‌زمان در حال کنار گذاشتن رهبران تیم بود.

در چنین شرایطی، فوتبال نه‌ تنها به حاشیه رانده شد، بلکه کاملاً از اولویت خارج شد.

شیلی:

الکسیس سانچس این مهاجم 37 ساله هنوز هم در سطح بالایی بازی می‌کند. او به‌ ندرت گل می‌زند؛ تنها سه گل در 21 بازی لالیگا برای سویا اما همچنان پرانرژی و فعال است.

با این حال، همین را نمی‌توان درباره تیم ملی شیلی گفت. قهرمان کوپا آمریکا در سال‌های 2015 و 2016 دوران سختی را پشت سر می‌گذارد. در مرحله مقدماتی آمریکای جنوبی، کسب رتبه هفتم از میان 10 تیم برای رسیدن به پلی‌آف ضروری بود اما شیلی در قعر جدول قرار گرفت.

سانچس تنها در شش بازی از 18 مسابقه برای تیم ملی به میدان رفت که چهار مورد از آنها در سال 2023 بود. او نه گلی به ثمر رساند و نه حتی پاس گلی ثبت کرد.

سال‌های اوج سانچس، آرتورو ویدال، گری مدل، کلودیو براوو و مائوریسیو ایسلا به پایان رسیده و فوتبال شیلی هنوز قهرمانان جدیدی به جهان معرفی نکرده است.

کاستاریکا:

در آمریکای شمالی، مرحله مقدماتی به‌ مراتب ساده‌تر بود، زیرا میزبانان جام جهانی یعنی آمریکا، کانادا و مکزیک در این رقابت‌ها حضور نداشتند.

در مقایسه با سایر تیم‌ها، کاستاریکا یکی از بخت‌های اصلی صعود به نظر می‌رسید؛ به‌ ویژه با حضور ناواس که هنوز هم در 39 سالگی برای باشگاه مکزیکی پوماس بازی می‌کند. با این حال، کاستاریکا به‌ طور کامل از صعود به مرحله نهایی بازماند و در گروهی با هائیتی، هندوراس و نیکاراگوئه در جایگاه سوم قرار گرفت.

تنها یک برد در شش مسابقه؛ واقعاً چه اتفاقی افتاد؟ حتی کوراسائو هم به جام جهانی می‌رود اما کاستاریکای بسیار شناخته‌شده‌تر نه.

 12 سال پیش، آنها از گروه مرگ با حضور اروگوئه، انگلیس و ایتالیا صعود کردند و در مرحله یک‌هشتم نهایی نیز یونان را شکست دادند. آن دوران، دوران طلایی فوتبال کاستاریکا بود.

دیگر بازیکنانی که در جام جهانی حضور نخواهند داشت عبارت‌ هستند از: ادموند تاپسوبا از بورکینافاسو، میلان اشکرینیار از اسلواکی، دیوید هانکو و استانیسلاو لوبوتکا، ادوارد اسپرتسیان از ارمنستان، فیسنیک آسلانی و ودات موریکی از کوزوو، استفان ساویچ از مونته‌نگرو و خوزه سالومون روندون از ونزوئلا.

چندین بازیکن واقعاً نمادین نیز همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارند.

کارلو آنچلوتی، نیمار را با وجود اینکه در سه بازی اخیر خود برای سانتوس سه گل به ثمر رسانده، به تیم ملی برزیل دعوت نکرده است. در جریان دیدار دوستانه برزیل مقابل آمریکا، هواداران بارها نام این مهاجم را فریاد زدند.

همچنین مشخص نیست ادر میلیتائو تا تابستان آماده بازگشت خواهد شد یا نه. این مدافع از ماه دسامبر به میدان نرفته و انتظار می‌رود در بهار بازگردد.

توماس توخل نیز ترنت الکساندر آرنولد را از ترکیب کنار گذاشته و همین موضوع بحث‌های داغی را در رسانه‌های بریتانیایی به راه انداخته است. با این حال، این مدافع راست هنوز فرصت دارد نظر سرمربی را تغییر دهد.

آلمان نیز احتمالاً بدون دروازه‌بان ستاره خود راهی جام جهانی خواهد شد؛ مارک آندره ترشتگن همچنان مصدوم است و مانوئل نویر نیز بازنشستگی خود از فوتبال ملی را تأیید کرده است.

تاکومی مینامینو در دیدار ماه دسامبر مقابل موناکو دچار پارگی رباط صلیبی قدامی شد و بعید است بتواند به تیم ملی ژاپن ملحق شود.

همچنین وضعیت میکل مرینو، فابیان رویز و نیکو ویلیامز برای حضور در ترکیب اسپانیا همچنان نامشخص است. هافبک آرسنال در ماه فوریه تحت عمل جراحی پا قرار گرفت. همتای او در پاری‌سن‌ژرمن نیز از ژانویه به دلیل مصدومیت زانو از میادین دور بوده است.

وینگر اتلتیک بیلبائو نیز به دلیل عوارض ناشی از فتق کشاله ران، برای مدتی نامعلوم از میادین دور خواهد بود.

با این حال، خبرهای خوب هم وجود دارد.

کوین دی‌بروینه پاییز امسال تحت عمل جراحی لگن قرار گرفت. روزنامه سان منبع چندان معتبری نیست اما اخبار داخلی آن درباره احتمال غیبت رهبر بلژیک در جام جهانی نگران‌کننده به نظر می‌رسید اما همان‌طور که مشخص شد، این نگرانی‌ها بی‌اساس بود. این هافبک خلاق از ماه مارس هم برای ناپولی و هم برای تیم ملی بلژیک به میدان رفته است.

 

 

انتهای پیام/