به گزارش خبرگزاری تسنیم از کرج، فاطمه منعمی، نائب رئیس شورای اسلامی شهر کرج به دنبال حمله دشمن صهیونی _ آمریکایی به پل B1 در یادداشتی آورده است:

وقتی 33 روز بغض و اشکمان تبدیل به خشمی می‌شود که اراده‌هایمان را هر روز محکم‌تر از دیروز می‌کند و مطمئن‌تر می‌شویم برای نابودی تو و از میان برداشتنت برای همیشه و نجات همه بشریت؛ تو مهم‌ترین سرمایه و داشته ما را از ما گرفتی؛ هم او که آقا، سرور و مولا و مقتدای ما بود؛ رهبر عزیزی که در ذهن هر ایرانی تصویری از مهربانی‌اش به نمایش گذاشته شده بود.

او برای برخی فرمانده بود و برای برخی مجتهد، برای برخی دیگر مقتدا بود و برای برخی پدر و برای عده‌ای نیز وجود و حضور و نفسش تنها امید زیستن در این دنیای بی‌رحم بود. وقتی او‌ که برای یک امت عزیز بود رفت، دنیا دیگر چه ارزشی داشت؟ اشکمان بند نمی‌آمد و همه در خیابان مانند پدر ازدست‌داده‌ها حیران می‌چرخیدیم تا شاید کسی پیدا شود و قلب سنگینمان را آرام کند.

او آمد؛ رهبر عزیزتر از جانمان که اسم‌ورسمش همانند رهبر شهیدمان بود و از او‌ بوی سید علی به مشاممان می‌رسید و این‌همه از الطاف خداوند بود که قلبمان آرام بگیرد اما غصه و غم‌هایمان نه. چه کسی در دنیا باور می‌کند که این امت عاشق آقای عزیزمان، بغضشان این‌گونه تبدیل به اراده شده است.

ما عزادار آقایمان هستیم، عزادار سید زهرای دو ساله، مجتبی سه‌روزه، مهدیار پنج‌ساله، رادوین هفت‌ساله و همه دختران و پسران دانش‌آموز مدرسه میناب. ما سیاه‌پوش همه سپاهی‌ها، ارتشی‌ها، بسیجیان، امدادگران، دانشمندان، فرماندهان، زنان، مردان و کودکان شهید این جنگ هستیم اما عزای آنان به ما قدرت می‌دهد، عزممان را دوچندان و اراده هامان را قوی می‌کند، برای ایستادن در مقابل تو.

ما با سوختن پالایشگاه، کارخانه‌ها، صنایع فولاد و ... سوختیم و هر روز دلمان برای ایرانمان که مادر مهربانی برایمان بوده ریخته است اما دشمن نمی‌داند که اشک و بغضمان تبدیل به ناامیدی نمی‌شود، بلکه تبدیل به خشمی می‌شود که اراده‌هایمان را هر روز محکم‌تر از دیروز می‌کند و نیرویی به ما می‌دهد تا برای نابودی‌اش قدم‌های محکم‌تر و استوارتری را برداریم.

و اما این یادداشت را امروز پنج‌شنبه 13 فروردین‌ماه 1405، سی و سومین روز از جنگ درحالی‌که پل شهید رئیسی هدف اصابت قرار گرفت، با غمی همراه با خشمی که 33 روز است همراه من است می‌نویسم؛ همان پلی که حاصل غیرت یک شهر بود. امروز با همان بغض و خشم و اراده‌ای محکم‌تر، به تو می‌گویم که قوی‌تر، متحدتر و دلسوزانه‌تر از قبل دوباره آن را می‌سازیم.

نه‌تنها این پل بلکه همه آنچه که تو فکر می‌کنی با نابود کردنش می‌توانی ایران را با آن به زانو دربیاوری را می‌سازیم. ما هرگز تسلیم تو نخواهیم شد؛ این خانه را هرگز تصاحب نخواهی کرد، این خانه صاحب دارد.

انتهای پیام/