گروه تفسیر جنگ خبرگزاری تسنیم (روز 33 - گزارش شماره 197)

یکی از مهمات مؤثر که می‌توان آن را در مرز میان سامانه‌های موشکی و توپخانه‌ای طبقه‌بندی کرد، راکت‌های هدایت‌شونده «فجر 5» است؛ تسلیحاتی که به‌ویژه در نیروی دریایی سپاه نقش برجسته‌ای پیدا کرده و در برخی عملیات‌ها برای هدف‌گیری پایگاه‌های آمریکا در کشورهای حاشیه خلیج فارس—از جمله کویت—به‌کار گرفته شده است.

نسخه‌های اولیه این راکت‌ها از نوع 330 میلی‌متری و فاقد هدایت بودند و معمولاً از پرتابگرهای چندتایی (عمدتاً چهارفروندی) شلیک می‌شدند. با این حال، به‌دلیل برد بیشتر نسبت به راکت‌های 122 و 240 میلی‌متری، از همان ابتدا نیز مورد توجه قرار داشتند. در ادامه، با تعریف پروژه‌هایی در وزارت دفاع، این سامانه دچار تحول اساسی شد؛ به‌گونه‌ای که با اعمال تغییرات در سامانه ناوبری و هدایت، به راکت‌هایی دقیق و نقطه‌زن تبدیل شدند.

در نسخه‌های ارتقایافته، برد این راکت‌ها به حدود 110 کیلومتر رسیده و حتی نمونه‌هایی با برد تا 180 کیلومتر نیز توسعه یافته است. این ارتقا، مزیت عملیاتی مهمی برای نیروهای مسلح—چه در حوزه رزم زمینی و چه در مأموریت‌های دفاع ساحلی—ایجاد کرده است. از یک‌سو، دقت بالا امکان هدف‌گیری مؤثرتر را فراهم می‌کند و از سوی دیگر، هزینه به‌کارگیری در مقایسه با سامانه‌های موشکی سنگین‌تر پایین‌تر است.

از منظر تاکتیکی، این راکت‌ها امکان اجرای آتش انبوه با دقت مناسب را فراهم می‌کنند؛ به این معنا که می‌توان تعداد قابل‌توجهی از آن‌ها را به‌صورت همزمان به سمت اهداف شلیک کرد و در عین حال از قدرت تخریب قابل قبولی نیز برخوردار بود. همین ترکیب «دقت، برد و حجم آتش» موجب شده تا قدرت آتش نیروهای زمینی و همچنین توان دفاع ساحلی نیروی دریایی به‌طور محسوسی افزایش یابد.

شواهد میدانی نیز حاکی از آن است که بخشی از اهداف مورد اصابت در پایگاه‌های آمریکا در کشورهای جنوبی خلیج فارس، با استفاده از همین سامانه‌ها هدف قرار گرفته‌اند. علاوه بر این، به‌دلیل سادگی نسبی در به‌کارگیری و تحرک‌پذیری مناسب، این راکت‌اندازها در اختیار نیروهای جبهه مقاومت نیز قرار گرفته و در صورت نیاز، به‌سرعت قابل استفاده هستند.

انتهای پیام/