به گزارش خبرگزاری تسنیم، گزارش شماره 189 گروه تفسیر جنگ خبرگزاری تسنیم، به بررسی تصمیمات کلیدی امام شهید و فرماندهانی مانند شهید پاکپور در 8 ماه گذشته برای جنگ پرداخته است:

در نگاه نخست، مقایسه توان نظامی ایران با طرف مقابل _یعنی آمریکا و اسرائیل_ چندان هم‌سنگ به‌نظر نمی‌رسد. طرف مقابل از پشتوانه گسترده‌ای از فناوری، منابع مالی و ظرفیت صنعتی برخوردار است. با این حال، واقعیت میدان نشان می‌دهد که معادله صرفاً به این متغیرها محدود نمی‌شود.

در این میان، بازه زمانی حدود هشت‌ماهه میان «جنگ 12 روزه» و «جنگ رمضان» را می‌توان یکی از مقاطع مهم و کمتر دیده‌شده در تاریخ معاصر جمهوری اسلامی دانست؛ دوره‌ای که به‌نظر می‌رسد تصمیمات کلیدی و زیرساختی در آن اتخاذ شده است.

از جمله مهم‌ترین این اقدامات، ایجاد سازوکارهای جایگزینی سریع در سطوح فرماندهی و آمادگی برای تداوم فرماندهی در شرایط بحرانی بوده است؛ موضوعی که کمتر مورد توجه قرار گرفته اما در عمل نقش تعیین‌کننده‌ای دارد. همچنین نقش افراد _از سطوح عالی تا فرماندهانی که در این مسیر به شهادت رسیده‌اند_ نیازمند بررسی دقیق‌تری در آینده است.

در خصوص نحوه ادامه جنگ، آنچه قابل مشاهده است، نوعی «مدیریت تدریجی و هدفمند» در سطح عملیات است. در روزهای ابتدایی، حجم حملات بسیار بالا بود و در هر نوبت، تعداد قابل‌توجهی موشک و پهپاد شلیک می‌شد. اما در ادامه، کاهش نسبی حجم شلیک‌ها مشاهده شد؛ موضوعی که برخی آن را به کاهش توان نسبت داده‌اند.

با این حال، تفسیر دیگر _—و به‌نظر دقیق‌تر_ آن است که تغییر اصلی در سمت مقابل رخ داده است. شبکه پدافندی گسترده و چندلایه‌ای در منطقه شکل گرفته که صرفاً محدود به اسرائیل نیست؛ بلکه سامانه‌های پدافندی آمریکا و کشورهای منطقه، از قفقاز تا خلیج فارس، در قالب یک ساختار نسبتاً یکپارچه عمل می‌کنند. حتی سامانه‌های بومی این کشورها نیز در چارچوب این شبکه هماهنگ می‌شوند.

در همین زمینه، گزارشی نیز منتشر شده که نشان می‌دهد کشورهای عربی منطقه _صرف‌نظر از سامانه‌های آمریکایی مستقر_ در مجموع حدود 2800 موشک رهگیر در اختیار داشته‌اند که بخش عمده‌ای از آن، حدود 2400 فروند، در جریان این درگیری‌ها مصرف شده است.

این سطح از مصرف، نشان‌دهنده شدت درگیری و همچنین برآورد اولیه‌ای است که ظاهراً تداوم طولانی‌مدت جنگ را پیش‌بینی نکرده بود. در نتیجه، یکی از متغیرهای کلیدی در ادامه این جنگ، نه صرفاً توان تهاجمی، بلکه ظرفیت پدافندی و میزان تاب‌آوری در برابر فرسایش تدریجی خواهد بود.

انتهای پیام/