به گزارش خبرگزاری تسنیم، گزارش شماره 187 گروه تفسیر جنگ خبرگزاری تسنیم به تحلیل و بررسی طرح ترامپ برای ورود زمینی به  جزایر ایرانی پرداخته است:

طرح ورود زمینی و تلاش برای تصرف جزایر ایران، از منظر نظامی کار خیلی احمقانه و پرریسکی برای آمریکا محسوب می‌شود. به همین دلیل نیز شاهدیم کشورهای اروپایی تا حد زیادی از ورود مستقیم به این معرکه پرهیز کرده‌اند؛ حتی در برخی مواضع، به‌صراحت تأکید شده که این جنگ، جنگ آن‌ها نیست. مثلاْ انگلیسی‌ها.

در مقابل، به‌نظر می‌رسد بخشی از بار این تقابل به دوش برخی کشورهای عربی منطقه منتقل شده است. نکته مهم در این میان، تفاوت بنیادین میان «ایجاد امنیت» و «ایجاد ناامنی» است. برای تثبیت امنیت، نیاز به توان حداکثری و کنترل کامل وجود دارد؛ اما برای برهم زدن امنیت، گاه حداقل اختلال نیز کافی است تا کل معادله را تحت تأثیر قرار دهد.

وضعیت تنگه هرمز دقیقاً از همین منطق پیروی می‌کند. حتی اگر فرض شود که آمریکا بتواند اقدام به تصرف برخی نقاط یا جزایر کند، مسئله اصلی «تثبیت و نگه‌داری» آن است؛ مرحله‌ای که به‌مراتب دشوارتر از خودِ تصرف است. این مناطق به‌لحاظ جغرافیایی در نزدیکی ایران قرار دارند و از منظر دسترسی عملیاتی، در معرض تهدید مستمر خواهند بود.

افزون بر این، طی سال‌های طولانی، سناریوهای مرتبط با چنین وضعیت‌هایی مورد توجه و برنامه‌ریزی قرار گرفته است. از سوی دیگر، تجربه‌های نظامی نشان می‌دهد که برتری هوایی یا حملات گسترده به‌تنهایی برای تغییر پایدار معادله کافی نیست و در نهایت، تعیین تکلیف در سطح زمین صورت می‌گیرد؛ امری که به‌طور طبیعی با افزایش قابل‌توجه هزینه‌ها و تلفات همراه خواهد بود.

در نتیجه، ورود زمینی به چنین عرصه‌ای، نه‌تنها پیچیده بلکه پرهزینه و پرمخاطره است و می‌تواند یکی از بزرگ‌ترین ریسک‌های احتمالی برای آمریکا در چنین سناریویی تلقی شود.

در این میان، پرسش مهم‌تر آن است که کشورهای منطقه _به‌ویژه برخی کشورهای عربی_ تا چه اندازه آمادگی پذیرش چنین سطحی از ریسک را دارند؛ به‌ویژه در شرایطی که هرگونه گسترش درگیری می‌تواند دامنه ناامنی را به کل منطقه تسری دهد.

انتهای پیام/