به گزارش خبرگزاری تسنیم، گزارش شماره 186 گروه تفسیر جنگ خبرگزاری تسنیم به مسئله تلاش‌های نتانیاهو برای کاهش وابستگی به مسیرهای رایج دریایی پرداخته است:

رژیم صهیونی حدود دو دهه پیش طرحی مشابه برای کاهش وابستگی به مسیرهای رایج دریایی مطرح کرده بود؛ طرحی که محور آن بندر «ایلات» در جنوب سرزمین‌های اشغالی است. این بندر در سال‌های اخیر بیشتر شناخته شده، اما با محدودیت‌های جدی مواجه است.

نخستین چالش، موقعیت جغرافیایی ایلات است. این بندر در جنوب و در منطقه‌ای عمدتاً بیابانی قرار دارد و فاصله آن تا مراکز اصلی جمعیتی و صنعتی اسرائیل _در نواحی مرکزی_ حدود 130 تا 140 کیلومتر است. جنوب اسرائیل به‌دلیل شرایط اقلیمی، کم‌جمعیت‌ترین بخش این سرزمین است و تلاش‌ها برای توسعه سکونت در این منطقه نیز به‌طور کامل موفق نبوده است.

در نتیجه، ایلات به‌تنهایی نمی‌تواند به‌عنوان یک دروازه اصلی برای ورود کالا ایفای نقش کند. در همین چارچوب، ایده‌ای مطرح شد مبنی بر ایجاد یک کانال آبی از ایلات تا محدوده بحرالمیت، تا کشتی‌ها به‌جای تخلیه در ایلات، مستقیماً به نقاط نزدیک‌تر به مراکز مصرف و توزیع هدایت شوند.

از آنجا نیز فاصله زمینی تا قدس اشغالی حدود 60 کیلومتر است و این می‌توانست هزینه‌های حمل‌ونقل را به‌طور قابل‌توجهی کاهش دهد؛ چراکه حمل‌ونقل دریایی به‌مراتب ارزان‌تر از جابه‌جایی زمینی است. با این حال، با وجود سادگی نسبی ایده و کوتاه بودن مسیر، این پروژه طی بیش از دو دهه گذشته عملاً به مرحله اجرا نرسیده است؛ موضوعی که نشان می‌دهد حتی طرح‌های محدودتر نیز با موانع جدی فنی، مالی و اجرایی مواجه هستند.

از سوی دیگر، این قبیل طرح‌ها (دور زدن تنگه هرمز) _حتی در صورت تحقق_ لزوماً مسئله امنیتی را حل نمی‌کنند. مسیرها و زیرساخت‌های جایگزین نیز در معرض همان مخاطرات ژئوپلیتیکی قرار دارند و نمی‌توان آن‌ها را از تنش‌های منطقه‌ای مصون دانست.

به بیان دیگر، انتقال مسیر، لزوماً به معنای رفع تهدید نیست. در مجموع، هرچند چنین طرح‌هایی در سطح نظری می‌توانند جذاب به‌نظر برسند، اما از منظر اجرایی و امنیتی با ابهامات جدی مواجه‌اند و نمی‌توان آن‌ها را راه‌حلی قطعی برای جایگزینی مسیرهای راهبردی موجود دانست.

انتهای پیام/